Maandag 24/02/2020

Na de terreur: het gesprek in een Molenbeekse snackbar

Fikry El Azzouzi is een Marokkaans-Belgisch theatermaker en schrijver van Drarrie in de nacht.

Ik wil eerst mijn excuses aanbieden aan een vriend die ik de hele avond en een halve nacht op sleeptouw nam om door de straten van Molenbeek, Schaarbeek en de rest van Brussel te dolen. Sorry dat ik je gegijzeld hield.

De sfeer was voor ons bevreemdend, surreëel, alsof het verdriet en de woede nog moest losbarsten.

Ik wilde graag jongeren aan het woord hebben, maar bij het eerste gesprek liep het al fout. Of toch niet.

Een jongen met een zwarte parka, witte sneakers en een kamerbrede glimlach vertelt: "Jaja, jullie zijn ook van Marokkaanse origine. Leuk voor jullie.

"Vertel mij eens, meneer de journalist, waarom worden wij altijd in een negatief daglicht gesteld? En waarom persifleren ze ons altijd als luidruchtige debielen? Waarom denken ze dat wij wisten waar Salah Abdeslam zich verstopte? Hij zat trouwens al die tijd in Vorst, zodra hij een voet in Molenbeek zette, werd hij opgepakt. De hond, schrijf dat zeker op, zeg dat ik en heel Molenbeek hem een hond vinden. Ik wil nog zeggen dat mijn hart naar alle slachtoffers van de verschrikkelijke aanslagen gaat. Dat de terroristen voorgoed in de hel mogen branden. Salaam aleikum."

Mijn gijzelaar gaf hem op alle punten gelijk, behalve dat hij de honden had beledigd.

's Avonds komen jongeren vooral samen in snackbars. We aten bij drie verschillende snackbars en het heeft mij telkens gesmaakt.

De tweede snackbar was voor mij de interessantste. Ik at daar een mitraillette met kip en andalousesaus. Mijn gijzelaar een kipcorn, hij is op dieet.

Vijf jongeren van Maghrebijnse origine waren aan het discussiëren over de aanslagen. Eigenlijk waren het drie. De vierde hield zich afzijdig door apathisch en met een glazige blik voor zich uit te staren. De vijfde was druk aan het swipen op zijn smartphone.

Eerst ging het erover dat de terroristen geen moslims waren. Moslims doen het goede, zij helpen de mens en plegen geen laffe zelfmoordaanslagen. Zelfmoord is trouwens haram. Dan ging het weer de andere richting uit. De terroristen geloven wel in God, de profeet en de vijf zuilen. Ze kwamen uiteindelijk tot de consensus dat het slechte moslims waren die zo hard mogelijk gestraft moeten worden.

Een lange zwarte jongen met dreadlocks wandelt de snackbar in en zegt verschrikt: "Kunnen jullie echt geen beter moment zoeken om aanslagen te beramen?"

"Niet grappig. Laat de lijken eerst koud worden voor je ermee lacht", antwoordt de jongeman met een blauwe trainingspak en achterover gekamde haren met te veel gel erin.

"Ach, zolang mijn eten maar niet koud wordt", reageert de jongen met dreadlocks, die een mitraillette bestelt.

Het gesprek mondt uit in complotten en samenzweringstheorieën. De CIA en de Mossad zitten er misschien achter om moslims in een verkeerd daglicht te stellen.

De jonge snackbarklanten kwamen tot de consensus dat de wereld veel geheimen heeft en dat we eigenlijk niet veel weten.

Uit het niets reageert een jongen met zwarte pet en leren jas furieus: "Ik heb nog nooit van mijn leven geklikt en ik zal dat waarschijnlijk nooit doen. Maar die jongens zal ik met plezier verklikken. Ik ga samen met mijn vader, mijn moeder, mijn broers en zussen elk jaar naar Marokko via Zaventem. Stel je voor dat mijn moeder daar in stukken ligt door zo'n bom? Er waren moeders en kinderen in Zaventem, wat hebben die IS aangedaan? En die metro? De passagiers gingen gewoon werken."

De jongen met de zwarte pet kijkt ons aan en zegt: "Sorry voor het lawaai, ik was even het noorden kwijt."

"Geen probleem", antwoord ik.

"Vroeger waren het criminelen, drugsdealers, moordenaars. Ze krijgen berouw en door zichzelf op te blazen denken ze dat ze een eersteklas ticketje naar de hemel verdienen. Het zal eersteklas hel worden", zegt de jongen met te veel gel.

"Dat is gesproken", zegt mijn gijzelaar, die hard op de tafel klopt.

"Eerlijk, ik snap ze niet. Ik snap ze helemaal niet. Waarom doen ze dit?", vraagt de jongen met de glazige blik. Hij ziet eruit of hij op elk moment in tranen uit kan barsten.

Er heerst nu een stilte.

De jongen met dreadlocks kijkt naar zijn smartphone en roept: "Heeft iemand van jullie Rachid (schuilnaam) gezien. Ze denken dat hij ook in de metro zat."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234