Donderdag 22/10/2020

Reportage

Na de quarantaine: met oma in de bubbel

Kleindochter Tilde en oma Melanie.Beeld Keven Faingnaert

De afgelopen maanden waren bijzonder zwaar voor grootouders: of ze nog thuis woonden of in het woon-zorgcentrum, lange tijd moesten ze hun kleinkinderen missen. Deze duo’s sloten elkaar zodra het mocht weer in de armen.

‘Mijn verjaardag tijdens de lockdown was de schoonste ooit’

Tilde (30) en haar oma Melanie (90) scrabbelen wekelijks

Net voor de quarantaine inging, kwam Melanie lelijk ten val en verhuisde ze na een korte ziekenhuis­opname noodgedwongen van haar serviceflat naar een woon-zorgcentrum. De wekelijkse bezoekjes van kleindochter Tilde moest ze een paar maanden missen.

Melanie: “Twee weken lang zat ik in volledige quarantaine en zag ik niemand van mijn familie. Na die twee weken mocht er één persoon op bezoek komen, dat werd mijn oudste zoon Frank. Mijn dochters fietsten hier weleens langs, en dan belden we met elkaar, al zwaaiend, ik vanop mijn balkon en zij hier beneden.

Tilde: “Jaren geleden had ik een job in Willebroek, niet ver van moemoe’s serviceflat. Eén keer per week nam ik een lange lunchpauze en ging ik bij haar scrabbelen. Ondertussen werk ik er niet meer, maar de wekelijkse gewoonte is gebleven. Meestal spelen we een potje scrabble, met een koffie of een borreltje erbij, en ondertussen praten we bij. Tijdens de quarantaine ben ik weggebleven, maar zodra het mocht, stond ik er weer.”

Melanie: “Ik heb mijn negentigste verjaardag gevierd tijdens de lockdown in het woon-zorgcentrum. Prachtig, was dat. Mijn zoons en schoonzoon spelen in de fanfare en stonden hier buiten muziek te maken. Met z’n allen hadden ze een groot spandoek gemaakt. ‘Er is beneden nog een verrassing’, zeiden de verzorgsters. Op een scherm in de kantine speelde een filmpje dat mijn ­kleinkinderen hadden gemaakt, met verjaardagswensen van alle twaalf kleinkinderen en tien achterklein­kinderen. Ja, dat heeft mij serieus gepakt. Het was de schoonste verjaardag ooit.”

Tilde: “Haar jongste achterkleinkind Lionel is ­geboren tijdens de lockdown.”

Melanie: “Dit weekend zag ik hem voor het eerst. Ondertussen heb ik alle klein- en achterkleinkinderen weer gezien, denk ik. Vanop een afstandje weliswaar.”

Opa Chris en kleindochter Lieze.Beeld Keven Faingnaert

Lieze: ‘Al zolang ik me kan herinneren, ben ik een opa’s-kindje’

Chris (64) en Lieze (15) delen hun liefde voor bijen

Lieze: “We lijken heel erg op elkaar, opa en ik. We zijn nogal verlegen, en wanneer we ergens niet binnen durven, doen we dat samen. Al zolang ik mij kan herinneren, ben ik een opa’s-kindje.”

Chris: “Als klein meisje liep Lieze overal achter me aan, dat was al zo sinds ze leerde lopen. Ik weet niet waaraan ik dat verdiend heb, maar ik ben er heel blij mee. Mijn vrouw was door haar ziekte jarenlang minder mobiel, dus was ik degene die er met Lieze op uit trok. Gaan fietsen, naar de speeltuin... Voor corona gingen we elke week samen naar de markt. Of we reden naar zee. Tijdens de quarantaine liep ik aanvankelijk de muren op thuis. Na een paar weken ben ik bij mijn dochter Elke, Liezes mama, in de tuin gaan werken. Wanneer ik bezig was in de tuin of met de bijenkasten, was ik bij mijn familie en hield ik toch afstand.”

Lieze: “Sinds een paar maanden heb ik mijn eigen ­bijenkast. Het is een leuke manier om wat extra tijd door te brengen met opa. Elke dag zijn we er toch even mee bezig. Kijken hoe het met de bijen gaat, overleggen, af en toe samen naar de bijenwinkel...

“Ik ben blij dat we zo’n goede band hebben. Ik ken kinderen die hun grootouders maar één à twee keer per jaar zien. Opa hoort voor ons echt bij het gezin. Toen oma een paar jaar geleden stierf, hebben wij heel veel aan elkaar gehad. We horen elkaar dagelijks en hij is hier ook heel vaak, al moeten we hem soms wel dwingen om te blijven eten of mee een uitstap te doen.” (lacht)

Chris: “Ik dring me niet graag op. Zij zijn een gezin en ik moet daar niet altijd tussenkomen.”

Lieze: “Hij wil nog altijd niet geloven dat het gewoon gezelliger is met hem erbij.”

Kleindochter Jolien en oma Magda.Beeld Keven Faingnaert

‘Toen de bubbel van 5 aangekondigd werd, kreeg ik een sms: mag ik in jouw bubbel, oma?’

Jolien (12) en Magda (70) horen of zien elkaar dagelijks en werken hun bucketlist af

Magda: “Mijn andere vijf kleinkinderen zijn broers en zussen: zij hebben elkaar om op terug te vallen. Jolien is enig kind, misschien heb ik haar daarom wat meer naar me toe getrokken? Ik ben altijd bezorgder om haar geweest dan om de anderen, maar ik had mijn trucs om te weten te komen wat er in haar hoofdje omging. Dan verzon ik verhaaltjes en liet ik haar die aanvullen. En wanneer ik zie dat er iets scheelt, gooien we knikkers van de trap. Met veel lawaai en veel gegil. Dan is het eruit. Of we gaan naar de glasbak, wat potten kapotsmijten. Verhalen ­verzinnen doen we nog altijd – dat is een van de dingen die we het liefste doen samen, ze heeft enorm veel fantasie – maar het is geen truc meer: Jolien weet dat ze mij alles kan vertellen.”

Jolien: “Oma weet meer van mij dan mijn dagboek. Ik hoor of zie haar elke dag wel even. Toen ik haar tijdens de quarantaine wekenlang niet kon zien, maakte ze een coronadagboek voor mij: elke dag mailde ze mij een weetje, een verhaaltje of een mopje. En we hebben ook heel veel gebeld en berichtjes gestuurd.”

Magda: “Meteen nadat de bubbel van vijf aangekondigd werd, kreeg ik een berichtje: ‘Mag ik in jouw bubbel, oma?’ De volgende dag stond ze al hier. We ­hadden elkaar enorm gemist.”

Jolien: “We hebben een bucketlist gemaakt met dingen die we samen willen doen, nu het stilaan weer mag. Samen een verhaal schrijven, blijven slapen en veel te laat opblijven, lange wandelingen maken... En nog eens naar de Ardennen: dat zeker!”

Magda: “Toen we vorige maand een weekend samen naar de Ardennen waren, bleken we er geen wifi te hebben. Dat gaat ze een ramp vinden, dacht ik, maar we hebben ons geen moment verveeld, onder ons tweetjes, afgesloten van de rest.”

Nonna Piera en kleinzoon Thibo.Beeld Keven Faingnaert

‘Tijdens het koken leert zij mij Italiaans en ik haar Nederlands’

‘Nonna’ Piera (76) toont Thibo (22) de geheimen van de Italiaanse keuken

Thibo: “Als je bij nonna binnenkomt, is het meteen: ‘Heb je al gegeten?’ Uitgebreid koken en met de familie rond de tafel zitten, heeft ze erg gemist. Ze is het niet gewend om lang alleen te zijn. Ondertussen is het hier weer de zoete inval, al houden we afstand. Vorige week hebben we nog met de hele familie tomatensaus gemaakt, voor het hele jaar.

“Voor corona aten we elke zondag met de hele familie bij nonna, maar ik kom ook vaak in de week. Tegenwoordig heeft ze meer hulp nodig dan vroeger. Ik kom haar geregeld halen om boodschappen te doen. En we koken vaak samen. Ze leert mij de Italiaanse specialiteiten te maken zoals zij ze maakt. Sommige recepten zijn nog wat te hoog gegrepen, zoals haar gevulde aubergine en haar lasagne, maar bepaalde pasta’s lukken ondertussen best goed.”

Piera: “Thibo is altijd vrolijk, ik moet heel vaak om hem lachen.”

Thibo: “Tijdens het koken leert zij mij Italiaans en ik haar Nederlands. Ze verstaat het wel, maar spreekt het niet.”

Piera: “Ik ben vijf keer aan Nederlandse lessen begonnen, maar altijd door omstandigheden weer gestopt.”

Thibo: “Ach, we begrijpen elkaar. We spreken langzaam en gebruiken veel gebaren. Wij hebben niet veel woorden nodig.”

Kleindochter Anaboo en oma Elsy.Beeld Keven Faingnaert

‘Onlangs verkleedden we ons en namen een videoclip op’

Elsy (74) beleeft haar tweede jeugd met haar oudste kleindochter Anaboo (14)

Elsy: “Anaboo heeft na haar geboorte samen met haar mama een paar jaar bij ons gewoond, nadat haar ouders uit elkaar gingen. Dat was vooral een praktische oplossing: Sarah, Anaboo’s mama, werkt voor televisie en is voor sommige opnames weken van huis. Anaboo was amper een paar maand oud toen ze al voor de eerste keer alleen achterbleef. Dat was pittig: op je zestigste is je lichaam die gebroken nachten niet meer gewoon. Maar het wende snel. Toen mijn man en ik naar ons appartement verhuisden, kocht Sarah een appartement in hetzelfde gebouw. Anaboo was vaker hier dan thuis. Na school zat ze bij ons, ik ging zelfs naar de oudercontacten. Ik nam Anaboo ook overal mee naartoe, al sinds ze een baby’tje was.”

Anaboo: “Voor mij is zij mijn tweede moeder, dit is mijn tweede thuis.”

Elsy: “Anaboo vindt het leuk om zich te verkleden met mijn oude kleren, hoeden, hoge hakken... Af en toe doe ik met veel plezier mee. Toen ze onlangs hier was met haar nichtje Billie, hebben we ons verkleed en in de garage een videoclip opgenomen. Met dansje erbij en alles.”

Anaboo: “Er zijn niet veel oma’s die nog mee gek doen. In juli, toen we meer mochten reizen, heeft ze mij een week meegenomen naar Santorini, omdat ik op school over de Grieken had geleerd. Dat was zalig! Mensen kijken wel eens raar op omdat wij ons zo amuseren samen, maar dat trekt ze zich niet aan.”

Elsy: “Ik denk dat veel mensen van mijn leeftijd dat beneden hun waardigheid vinden, maar daar heb ik geen last van. ‘Wat zijn wij toch twee bakvissen samen’, zeg ik wel eens tegen Anaboo. Wanneer ik bij mijn kleinkinderen ben, voel ik me geen 74. Ik hoop mijn speelsheid nog lang te kunnen bewaren.” 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234