Dinsdag 06/12/2022

Blik op BelgiëAntwerpen

Na de dood van Steady Eddy zal de Melkmarkt nooit meer hetzelfde zijn

Steady Eddy. Beeld Willy Verhulst
Steady Eddy.Beeld Willy Verhulst

De Melkmarkt zal nooit meer hetzelfde zijn na het overlijden van Antwerpens bekendste straatmuzikant Ed Tindall (70), beter bekend als Steady Eddy. Hij stierf zaterdagnacht in zijn slaap in het Sint-Vincentiusziekenhuis, nadat hij in mei was opgenomen met een agressieve longkanker.

Eline Bergmans

“Zijn bijnaam paste perfect bij hem”, zegt schrijver en Antwerps nachtburgemeester Vitalski. “Eddy was steady: hij stond er altijd. Hij had zijn vaste plekken in de binnenstad waar ik hem minstens twee keer per week tegenkwam. Tegelijk had hij iets schimmigs: ik ken hem al jaren, maar ik weet niet zo veel over hem.”

Wie was die vriendelijke vagebond die altijd op het hoekje tegenover café De Muze stond? “Ed werd geboren op 9 maart 1952 in Portsmouth, een havenstad in het zuidoosten van Engeland, als de zoon van een Engelse vader en een Ierse moeder”, vertelt zijn oudere zus Trish. Het gezin verhuisde naar Chelmsford waar hij zijn jeugd doorbracht, 50 kilometer van Londen. Tot zijn 24ste pendelde Ed Tindall naar de Britse hoofdstad, waar hij werk vond in een boekhoudkantoor. Daar kreeg hij lak aan. “They’re all crooks and I’m leaving”, zei hij op een dag tegen zijn familie. Trish: “Onze jongste zus schonk hem een gitaar en hij vertrok naar Noorwegen om muziek te maken. Dat werd zijn leven.”

Via een omweg langs Duitsland kwam hij in de jaren negentig in Antwerpen terecht, waar hij met zijn rauwe stem op de buskerpodia stond. “Veel Britse muzikanten kwamen in die periode naar Antwerpen, waar ze in muziekcafés speelden zoals de Muziekdoos en het Swingcafé”, zegt Vitalski. “Ook Craig Ward, die jarenlang bij dEUS speelde, behoort tot die generatie.”

Uitgestorven

Veel van die Antwerpse podiumcafés zijn verdwenen. “Ik wil daar niet te pessimistisch over zijn”, zegt Vitalski. “Er komen er ook nieuwe bij, zoals Djingel Djangel. Maar de buskercultuur waarvan Steady Eddy de representant was, is uitgestorven. Daar kon hij wel eens over mopperen: dat hij op de Meir zijn pasje moest laten zien, dat hij in cafés nogal brutaal de deur werd gewezen.”

Toch was Steady Eddy geen klager. “Hij was een contente mens”, zegt Herman Verheyen, die hem aan de toog van café Den Hopsack leerde kennen. “Ed droomde niet van grote podia. Hij wilde vrij zijn en maakte graag muziek.”

In de Antwerpse kunstwereld was Steady Eddy graag gezien. “Hij kwam naar elke vernissage in De Zwarte Panter”, zegt galerijhouder Adriaan Raemdonck. “Soms zong hij ook bij ons in De Spleet, maar hij vroeg altijd of dat mocht. Ik praatte graag met hem over muziek, over Elvis, Lonnie Donegan en Miles Davis.”

Bij zijn rauwe stem hoorde een rauw leven. De galeriehouder weet dat de muzikant het financieel niet makkelijk had. “Hij kwam regelmatig wat geld lenen. Nooit veel: 10 of 20 euro. ‘De bank’, zo noemde hij me grappend. Maar hij probeerde alles terug te betalen. En als dat eens niet lukte, was het ook goed.”

Het kleingeld dat Steady Eddy verdiende op straat, ging hij ’s avonds wisselen in het kopieercentrum in de Wijngaardstraat. Daar hadden ze hem al enkele maanden niet meer gezien. Herman Verheyen vernam begin dit jaar dat zijn kameraad ziek was. “Ed was een einzelgänger. Hij liet weinig mensen toe. In mei trok een vriend uit Frankrijk aan de alarmbel, omdat hij alleen in zijn appartement lag te creperen van de pijn.”

Koppige Irishman

De straatmuzikant woonde in de buurt van het Stadspark. Hij had jaren gezorgd voor een hulpbehoevende vrouw. Toen zij stierf, kon hij in haar appartement blijven wonen. “Toen we er gingen aankloppen, troffen we Ed aan in heel slechte conditie”, vertelt zijn vriend. “Hij was compleet gedehydrateerd, maar weigerde alle hulp. Hij was een koppige Irishman, maar vreesde ook de rekening.”

Zijn vrienden lieten een ziekenwagen komen. Steady Eddy bracht zijn laatste weken door in het Sint-Vincentiusziekenhuis. “Ik had zijn muziek op mp3 gezet, en samen luisterden we”, zegt Verheyen. “Op het einde waren zijn wervels aangetast en kon hij niet meer zitten. Maar hij zong altijd mee.”

“Het lied dat Ed het meest typeert, is ‘Losing my Religion’ van REM”, zegt Brian, een straatmuzikant die hem regelmatig bezocht. “Het zal me altijd aan hem doen denken. Dat was hoe Ed in het leven stond.”

Donderdag om 12.30 uur wordt afscheid genomen van Steady Eddy op het Schoonselhof.

De Melkmarkt in Antwerpen. Beeld Nick Hannes
De Melkmarkt in Antwerpen.Beeld Nick Hannes

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234