Woensdag 19/02/2020

interview

"Na achttien jaar mag het wel eens stoppen"

Robby Van Der Plancken, BonheidenBeeld Stefaan Temmerman

"Het is niet prettig om met het etiket 'spil in pedofilienetwerk' in een gevangenis te zitten. Al mijn botten zijn minstens een keer gebroken." Voor het eerst spreekt Robby Van der Plancken, achttien jaar geleden verwikkeld in wat toen het grootste internationale kinderpornoschandaal ooit leek te zijn. Met de nadruk op 'leek'.

We zitten in de tuin achter een bloemenwinkel in Bonheiden. Het liefst was hij inmiddels door de anonimiteit verzwolgen, maar zijn verleden haalde hem onlangs in. "Voor één keer ben ik het die in de gazet wil staan", zegt hij. "Met het echte verhaal dan."

Als je de ontelbare krantenberichten uit de late jaren 90 mocht geloven, was Robby Van der Plancken (42) niet enkel gigolo en moordenaar, maar ook nog eens actief in de sector van de snuffmovies, kinderontvoeringen en handel in menselijke organen. "Iedereen - alle media - ging erin mee. Ook Italiaanse kranten als La Republicca en La Nazione, toch niet de kleinste."

De moord

Het was de zomer van 1998, de tijd nog van floppydisks, MS-DOS en cd-roms. In een flat in het Nederlandse kustplaatsje Zandvoort had de politie de server van een kinderpornosite avant la lettre ontdekt. Er was sprake van 60.000 beelden met niet te benoemen weerzin. Babyverkrachtingen, folteringen, foto's van seksscènes met een in 1993 in Berlijn ontvoerde 12-jarige jongen, Manuel Schadwald. De politie was de flat binnengegaan omdat de bewoner, de 48-jarige Nederlander Gerrie Ulrich, kort daarvoor tijdens een vakantie in Italië was vermoord.

Van der Plancken: "Ik heb Gerrie Ulrich gedood, dat klopt. Ik ben daarvoor in 1999 ook door het assisenhof in Pisa veroordeeld tot vijftien jaar gevangenisstraf. Na de uitspraak ben ik naar de openbare aanklager gestapt, Angelo Perrone. Ik heb hem bedankt en wij hebben elkaar de hand geschud. Hij zei: 'Als magistraat moest ik u laten veroordelen, maar als vader kan ik u alleen feliciteren.' Ik krijg nog elk jaar een kaartje van meneer Perrone. Ik beschouw hem als een vriend.

"Ik was een jonge papa. Mijn dochtertje was tweeënhalf. Wij hadden het financieel moeilijk en zijn een tijdje in Zandvoort gaan wonen. Ik zou er wat voor Gerrie klussen. Hij had op een dag foto's gemaakt van mijn dochter en de moeder van haar moeder. Gewoon, familiefoto's. Hij had beloofd dat hij die digitaal zou printen, maar hij vergat het iedere keer. Nu was hij er een paar dagen niet, dus ik dacht: ik doe het wel zelf. Ik sloot zijn digitaal toestel aan op mijn laptop. Ik zag een bestandje met de naam van mijn dochter. Ik wist niet wat ik zag. Hij had een paar heel expliciete pornoscènes gedraaid van zichzelf en mijn dochtertje, een peuter.

"Gerrie had kort daarvoor voorgesteld dat we met ons tweeën met zijn Honda Goldwing met vakantie zouden gaan naar Italië. Bij het scrollen door die beelden heb ik besloten: 'Prima, wij gaan naar Italië, en daar maak ik je van kant.'"

Dus schoot u 'm dood?

"Ja en nee, eigenlijk. Ergens langs de baan tussen Pomarance en Ponsacco, in de buurt van Pisa, zijn we voor de lol met een zwartkruit (vuurwapen, DDC) op drankblikjes gaan schieten. Het wapen blokkeerde. Gerrie gaf het aan mij. Toen is dat ene schot per ongeluk afgegaan. Ik wou hem dood, zeker wel, maar het was niet verondersteld toen al te gebeuren. Op mijn proces heb ik het een gewild ongeluk genoemd. Niet dat ze mij geloofden, maar goed."

U bent opgegroeid in het Amsterdamse pornomilieu van de jaren 80.

"Ik ben geboren in Willebroek. Mijn ouders heb ik amper gekend. Ik verhuisde van instelling naar instelling en liep overal weg of stak de boel in de fik. Ik heb bij de paterkes in Kapelle-op-den-Bos gezeten en op mijn elfde in het beruchte GOG, het opvoedingsgesticht in Mol. Op mijn veertiende ben ik in Amsterdam verzeild geraakt. Ik zei altijd dat ik zestien jaar was en de meeste pooiers hadden wel door dat ik loog, maar er waren altijd klanten die geilden op de allerjongsten. Ik verdiende plots geld."

Wat voor mensen kwamen daar?

"Gewoon, van de vuilnisman tot de man met de stropdas. Ik acteerde in pornofilms. Bij mensen als Ruud van Dam en Lothar Glandorf (beruchte Duitse pedofiel uit die tijd, DDC), die toen een club had in Schiedam. Het kwam op hetzelfde neer als in veel van de instellingen waar ik had gezeten. Als je in Mol zei dat de begeleider je had zitten bepotelen, vloog je in de isoleercel. In Amsterdam werd je ervoor betaald. Ik moest wel de helft afgeven, maar het was toch een stuk interessanter dan daarvoor."

En zo hebt u Gerrie Ulrich leren kennen?

"Ja, die kwam geregeld in die bars. Hij was een klant."

We maken een sprong naar 1998. U was toen drieëntwintig en pas vader. Vanwaar het waanzinnige idee om met vrouw en kind in Zandvoort bij deze man in te trekken?

"Het was tijdelijk. Ik had me voordien al losgemaakt uit dat milieu, maar zat met schulden. Gerrie was altijd samen geweest met een topman bij KPMG die een jaar eerder was overleden. Gerrie leed aan de ziekte van Crohn. Hij had een bom geld geërfd, voelde zich eenzaam en wilde mensen om zich heen. Ik had ook nooit gedacht dat hij zoiets zou doen."

Marcel Vervloesem

Wie Zandvoort-affaire zegt, zegt Marcel Vervloesem en de Werkgroep Morkhoven. Hoe het precies in zijn werk was gegaan, viel in 1998 niet te begrijpen, maar de zelfverklaarde 'pornojager' trad in die dagen voor het voetlicht met de bewering dat Ulrich hem kort voor zijn dood had gecontacteerd. Dat die zich bedreigd voelde en hem enkele cd-roms vol kinderporno had overhandigd.

Op 21 juli 1998 viel de Belgische politie onder massale mediabelangstelling binnen in de woning van Vervloesem, waarna die voor een woud van tv-camera's verscheen met stapels floppy's en cd-roms. Hij, de hobbyist-pornojager, zou die niet aan het Belgische, maar aan het Nederlandse gerecht overhandigen, want: "Het Belgische gerecht houdt de pedofilienetwerken een hand boven het hoofd!"

Van der Plancken: "Mijn neefje van veertien zat met zijn moeder naar het nieuws te kijken. Hij zag daar Marcel Vervloesem met zijn cd-roms staan zwaaien. Hij riep: 'Mama, dat zijn de diskettes van mijn Commodore 28!' Wat achteraf ook bleek te kloppen. Kort voor ons vertrek naar Italië had ik zitten knutselen aan de Commodore van mijn neefje. Die stond nog in Zandvoort. Vervloesem moet dus voor of na de politie - dat weet ik niet - die flat zijn binnengegaan. Hij heeft er lukraak diskettes gepikt en, wie weet, ook wat van zijn eigen pornomateriaal achtergelaten."

Heeft u ooit begrepen wat zo'n Vervloesem drijft?

"Ik weet enkel dat hij jaren later zelf bij herhaling is veroordeeld voor pedofilie en bezit van kinderporno. Hij deed de hele tijd alsof hij een soort verbeterde detective was, maar in feite was hij gewoon een kennis van mijn biologische vader, die dan weer bevriend was met Ulrich. Vervloesem is, denk ik, in de eerste plaats aandachtsziek. Nu, ik heb er wel de gevolgen van gedragen. Het is niet leuk om met het etiket 'spil in pedofilienetwerk' in een gevangenis opgesloten te zitten, en al helemaal niet in een Italiaanse. Ik heb er uiteindelijk elf jaar gezeten. Al mijn botten zijn minstens een keer gebroken."

Van de 60.000 beelden bleken er niet meer dan 710 kinderporno te bevatten, zo besloot het parket in Haarlem uiteindelijk. Op één dader en één slachtoffer na was het allemaal oud materiaal uit de tijd van zwart-wit.

"En dat ene 'slachtoffer', dat was ik. Er zaten opnamen tussen van toen ik vijftien was. Ze hebben me kunnen identificeren aan de hand van de tattoo op mijn borst, een wolf. Dat was mijn bijnaam in dat milieu: Wolfie.

Robby Van Der Plancken, Bonheiden, beschuldigd van moord op zijn (ex-)minnaar, kinderporno-handelaar Gerrie Ulrich.Beeld Stefaan Temmerman

"Gerrie had in dat appartement negen computers staan die met elkaar waren verbonden via zo'n bulletinboardsysteem, een bedrijfsnetwerk uit de tijd voor internet. Het internet kwam op, en de handelaars in vieze boekskes voelden goed aan dat dit de toekomst zou gaan worden. Wat deed Gerrie? Hij kocht een dure scanner en legde daar oud pornomateriaal onder. Het was niet scannen zoals we het vandaag kennen, zijn machine deed drie uur over één foto. Klanten konden inloggen en 'seksplaatjes' downloaden. Het was heel primitief, en rijk is hij er niet van geworden. Ik heb de bedragen gezien. Een keer 2 gulden, een keer 3 gulden en één keer een uitschieter van 10 gulden."

Dat is niet eens 5 euro.

"Ik heb ooit op vraag van Gerrie een dag of tien op dat systeem moeten letten. Dat waren negen computers die stonden te zoemen. Je hoefde niets te doen, alleen zien dat de stekker in het stopcontact zat. Als ik er nu op terugblik, denk ik dat Gerrie in een experimentele fase zat. Hij moet hebben gedacht: 'Duizenden mensen die allemaal elk 5 gulden storten!'

"De beelden die hij liet maken van mijn dochter waren een eerste stap naar het bredere plan. Hij wou 'content' creëren voor een nog te ontwikkelen kinderpornosite. Dan denk ik terug aan de woorden van die openbare aanklager in Pisa, en dan valt het allemaal best wel mee op het vlak van gewetenswroeging."

Nog zo'n verhaal dat al achttien jaar meegaat: u zou - dixit Vervloesem - aanwezig zijn geweest bij de moord op die verdwenen jongen uit Berlijn.

"Ik heb ooit gezegd dat ik bij Lothar Glandorf een jongen heb gezien die Boris heette en leek op die Manuel Schadwald. Duitse en Nederlandse politiediensten zijn mij komen ondervragen in de gevangenis in Italië. Ik heb herhaald wat ik mij herinner van die ene jongen. Zij hebben besloten dat het om een lookalike ging. Dan roept Marcel Vervloesem natuurlijk: 'De pedofilienetwerken worden van hogerhand beschermd!' Na achttien jaar mag het wel eens stoppen, vind ik."

Het stopt niet?

"Ik probeer mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik help mijn nieuwe vriendin met het runnen van een bloemen- en plantenzaak. In juli hadden we hier een inbraakpoging. We hebben toen beelden van de daders op Facebook gezet. Zeer dom, achteraf bekeken, want Vervloesem zit op Facebook en die moet dat hebben gezien. Een paar dagen later ontvingen mensen in de wijk per mail of via in brievenbussen gedropte papiertjes deze anonieme tekst: 'Geachte bewoners van Bonheiden en Mechelen, de zogenaamde overval op de bloemenwinkel was een poging tot liquidatie van Robby Van der Plancken.' Wéér een heel verhaal er achteraan over pedofilienetwerken, over Manuel Schadwald... Ik ben bij de politie een klacht gaan indienen tegen Vervloesem. Ik twijfel er geen seconde aan dat hij ook hier weer achter zit."

Beeld Stefaan Temmerman

De mensen in Bonheiden vinden het allemaal vast heel erg leuk.

"De burgemeester is voorzichtig komen polsen of ik eventueel niet zou willen overwegen om ergens anders te gaan wonen. Ik kan wel snappen dat de mensen zulke zaken liever niet in hun straat willen, maar wat kan ik doen?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234