Maandag 25/10/2021

n het belang van Limburg

De vraag is niet zozeer wie er wint in Limburg, als wel hoeveel die wint. Er staat daarbij geen maat op Steve Stevaert, die 'maar' 24.000 extra stemmen nodig heeft om van de SP.A de grootste partij van de provincie te maken. Laat dat nu net het aantal kookboeken zijn dat inmiddels van hem gedrukt werd. Ook Stevaerts tegenstanders verwachten dat het hem lukt.

Stevaert krijgt stilaan de proporties van dat andere sterke Limburgse merk, Het Belang van Limburg, de enige krant in Europa die in haar thuisbasis meer dan acht op de tien kranten verkoopt. Tachtig procent van de stemmen is zelfs voor de socialistische partijvoorzitter wat hoog gegrepen, maar interne peilingen voorspellen toch een redelijke monsterscore. Steve Stevaert overstijgt dan ook bijna de partijpolitiek, hij is een merk op zich geworden, dat over partijgrenzen en bevolkingsgroepen heen op vrijwel grenzeloze sympathie kan rekenen, de enkele leden van de 'club van Wetstraatjournalisten tegen politici die kookboeken schrijven' uitgezonderd. En zelfs die twijfelen stilaan.

En dat allemaal dankzij wat stunts, een Limburgse tongval en wat flauwe grapjes, verwijten gefrustreerde tegenstanders hem. Dat eerste klopt alvast niet. De stunts van Stevaert zijn dat alleen omdat hij ze graag zo communiceert, maar achter de hele opsomming van gratis- en andere maatregelen zit wel degelijk een visie, een moderne verpakking van de sociaal-democratie, die hij pas sinds kort ook begint te vertellen. De mensen moeten weten wat Stevaert hun in de portefeuille opbrengt, de achterliggende politieke motieven, ach, daar liggen alleen maar een paar intellectuelen en experts van wakker, en die zijn niet met genoeg om de stembusuitslag te beïnvloeden, en gelukkig maar volgens de Hasseltse burgemeester. Als de gewone man maar 'voelt' dat het met de ideeën van Stevaert snor zit, dan hoeven ze niet eens meer uitgelegd te worden. En voelen doet de Limburger het, getuige de monsterscore die hij binnenhaalde bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen, een resultaat dat hij nu nog eens dunnetjes wil overdoen in heel Limburg.

Zijn nieuwe functie als partijvoorzitter is daarbij eerder een vloek dan een zegen. Voor de puristen geeft het hem een voordeel op Patrick Dewael, die als zetelend Vlaams minister meedoet, maar aan de minzijde staat dat een partijvoorzitter over alles een mening moet hebben, en niet naar eigen wens en voorkeur mag communiceren. Want Stevaert praat veel en graag over zijn ideeën en verwezenlijkingen, maar klemt bij voorkeur de lippen op elkaar wanneer hij het over thema's moet hebben waarmee hij niets te winnen heeft. Als partijvoorzitter dreigde hij dat toch even te moeten doen, maar nu de politieke activiteit zich uitsluitend zal beperken tot campagnevoering, is dat gevaar weer even bezweken.

Stevaert is als geen ander aan de politiek verslaafd en tegelijk is er geen atypischer politicus denkbaar. De SP.A kan zich haast peilingen besparen, omdat hij een soort zesde zintuig heeft dat weet hoe de brede bevolking op om het even wat zal reageren, een instinct dat andere politici ontberen, omdat zij de 3 procent van het kiespubliek die hun vrienden-en-kennissenkring uitmaakt, onterecht beschouwen als de echte barometer van Vlaanderen. De man denkt bovendien lateraal, flitsend, intuïtief, buiten ieder zorgvuldig getrokken politiek of ambtelijk lijntje, wat zijn rationelere tegenstanders soms hoorndol maakt. Wetende dat er in de kieskring Limburg ook al een kamerzetel meer te verdelen valt, is het een zekerheid dat de SP.A minstens één zetel winst zal boeken. Die gaat naar een van de SP.A-politici van de tweede generatie, dochter Hilde Claes of zoon Peter Vanvelthoven. Zij kunnen op beide oren slapen, want ook kritieken over echt of vermeend nepotisme worden weggevaagd door de zoveelste oneliner van Stevaert, die plechtig heeft beloofd zelf niet meer aan kinderen te zullen beginnen.

Alleen Patrick Dewael mag hopen weinig schade van Stevaert te ondervinden. De Vlaamse minister-president reageert bijzonder gepikeerd als hij wordt geciteerd in het rijtje van Vlaamse ministers dat niet van plan is te gaan zetelen. In zijn geval niet eens onterecht. Dewael is federaal verkozen, en wanneer volgend jaar, na de Vlaamse verkiezingen, een meerderheid zonder VLD gevormd wordt - een niet eens zo vergezochte speculatie - dan is hij zijn baan kwijt. Maar dat zijn net iets te veel stappen ineens om aan de modale kiezer uit te leggen. Normaal gezien is er geen reden om te verwachten dat Dewael geen goede score zou halen. Als minister-president heeft hij een meer dan behoorlijk parcours achter de rug, en al vielen in zijn ploeg al eens woorden en ontslagen, de uitstraling van de Vlaamse regering is beter geweest dan die van de nationale, waar de open-debatcultuur vooral het laatste halfjaar tot chaotische en weinig fraaie taferelen heeft geleid. Bovendien heeft de VLD een geheim wapen in huis. Na Verhofstadts medewerkster Hilde Vautmans staat immers Karel Pinxten op de lijst, een voyageur met bagage, en een NCD'er waarvan je wél met zekerheid kunt zeggen dat hij een aantal kiezers met zich meebrengt. De score van voormalig komiek Armand Schreurs blijft af te wachten, maar naar verluidt is zijn populariteit in de carnavalsprovincie niet gering. En ook de lijstduwers Marino Keulen en Jaak Gabriels hebben hun achterban.

Nee, vooral CD&V kijkt een beetje angstig uit naar de verkiezingen. Oppositie voeren is als machtspartij al geen lachertje, omdat de goede betrekkingen met de zuilorganisaties dan wat moeilijker te smeren zijn, maar als je dan ook nog als relatieve nieuwkomer tegen namen als Stevaert en Dewael moet opboksen, wordt het wel heel moeilijk. Die ondankbare rol is weggelegd voor Jo Vandeurzen, een hardwerkend, intelligent en niet van humor gespeend kamerlid, dat echter, zoals ooit in deze kolommen geformuleerd "het charisma van een natgeregend kartonnen bekertje" heeft. Desondanks kreeg hij van voorzitter De Clerck de voorkeur op Theo Kelchtermans, die moeilijk een zinnebeeld van de CD&V-vernieuwingspoging genoemd kon worden. Ten slotte rekent men bij CD&V op een VU-bonus, die aangeleverd moet worden door Johan Sauwens, die na zijn ontslag uit de Vlaamse regering echter wel heel erg in de luwte versukkeld geraakte. Ook voor zijn christen-democratische vrienden heeft Stevaert trouwens een leukigheidje: als eerste opvolger op de SP.A-lijst prijkt Annemie Roppe, dochter van de legendarische CVP-gouverneur Roppe en zus van de Hasseltse burgemeester die door Stevaert uit het zadel geholpen werd. Faut le faire.

Bij Agalev heeft men er een beetje een zwaar hoofd in. Limburg is altijd een groene provincie geweest met nogal wat milieubewuste politici in verschillende partijen, waardoor de groene partij er pas bij de laatste verkiezingen in slaagde haar eerste zetel binnen te halen. Die behouden, wordt een klus voor Jacinta De Roeck, niet het grootste zwaargewicht in het Agalev-huishouden. In haar dossiers bijzonder onderlegd, maar iets te licht om in de nationale politiek veel meer aan te kunnen. En deze keer is er bovendien geen dioxinebonus te verwachten.

Frieda Brepoels moet de lastige klus opknappen om de restanten van de Volksunie bij haar te houden. Moeilijk, niet alleen omdat de andere Limburgse sterkhouder van de partij, Johan Sauwens, inmiddels CD&V vervoegt heeft, maar ook omdat Brepoels niet echt een stemmenkanon is. Een van de betere verkozenen des volks, zonder twijfel, maar bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in Hasselt slaagde ze er zelfs niet in haar eigen zitje veilig te stellen.

Het Vlaams Blok stuurde bij de vorige verkiezingen Bert Schoofs naar Brussel. Sindsdien werd van hem niets meer vernomen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234