Maandag 06/04/2020

Mythografie

Reden tot feest: vrijdag verjaart de kunst! Ook het M HKA viert mee, onder andere met een gevelpaneel van Rinus Van de Velde. Een drieluik in zwart-wit van twaalf meter op drie. De kunstenaar liet zichzelf fotograferen met zijn vrienden, die kunstenaars uit de twintigste eeuw incarneren. De Morgen kreeg een sneak preview.

Henri Rousseau

"In de maanden voor de fotoshoot is er wel wat discussie geweest in de vriendenkring. Mensen kwamen naar mij om te zeggen dat ze die bepaalde kunstenaar niet wilden zijn omdat ze zijn werk niet goed vonden. Leuk hoor, iedereen was superbetrokken. Sofie wilde bijvoorbeeld per se Henri Rousseau zijn. Die zat er eerst niet tussen, maar zij vond dat hij niet kon ontbreken. Bovendien beloofde ze dat ze zelf een snor zou maken. Zo heeft ze me kunnen overtuigen. (lacht)"

Constantin Brancusi

"Dat beeldhouwwerkje van Constantin Brancusi heb ik gemaakt als attribuut. Mario is van al mijn vrienden de meest geschikte persoon om de gezette beeldhouwer te belichamen. Wat me vooral aanspreekt, is het fantastische verhaal van Brancusi: aan het begin van de twintigste eeuw stapte hij van Roemenië naar Parijs. Hij wist: ik wil beeldhouwer zijn, maar hier ga ik het niet halen. Dus hij trekt gewoon zijn bottines aan en begint te stappen, komt in Parijs aan en begint. Die energie!"

Marcel Duchamp

"Marcel Duchamp kon natuurlijk niet ontbreken, dat zou belachelijk zijn. Hij zit te schaken. Evident dus dat ik tegen hem zou spelen. Dat is uiteraard een knipoog."

Piet Mondriaan en René Magritte

"Mijn docenten zeiden altijd dat je niet naar kunst mag kijken vanuit de biografie van de kunstenaar. Maar dat is net wat me interesseert, die verhalen erachter. Mijn werk gaat ook over die biografische achtergrond en het mythische. Ik stel mij voor: hoe zou het zijn als al die kunstenaars samen in mijn atelier waren? Hoe zou Mondriaan op Magritte hebben gereageerd als die twee elkaar gekend hadden? Daarom heb ik ze naast elkaar geplaatst, terwijl hun werk zo ver uit elkaar ligt."

Keith Haring

"Oscar Van Rompay, die acteert bij NTGent en Mondriaan uitbeeldt in de eerste foto, is hier ook Keith Haring. Dan merk je dat hij een acteur is: hij zoekt Haring even op, bestudeert hem en gaat dan in mijn atelier zitten, báf, meteen in de juiste houding. Ik heb niet zo veel met Haring - je wordt ermee doodgeslagen. Maar toch: dat was een gast die niet kon stoppen met tekenen. Hij valt helemaal samen met zijn werk."

Jean-Michel Basquiat

"Jean-Michel Basquiat herken je aan zijn boksoutfit. Hij is voor mij heel belangrijk. Als zestienjarige in Leuven had ik geen idee wat dat was, een hedendaagse kunstenaar. Toen zag ik de film van Julian Schnabel over Basquiat en dacht ik: ah, dat is dus een kunstenaar. Een totaal vertekend beeld kreeg ik van die romantische film, zodanig dat ik dacht dat ik ook zo'n werk moest maken. Terwijl niemand minder Basquiat is dan ik. Dat besefte ik gelukkig op tijd, dus in plaats van te imiteren, ging ik me inbeelden dat ik iemand anders was en tekende ik mezelf als die persoon."

Bas Jan Ader

"De enige die een kunstenaar mocht kiezen, was Koen Sels, die de teksten bij mijn werk schrijft. Hij wilde Bas Jan Ader zijn. Past perfect bij hem. Ader maakte een film waarin hij zit te huilen, I'm Too Sad to Tell You. Dat ik hier Koen troost, klopt helemaal omdat Koen zo dicht bij mij staat."

David Hockney

"David Hockney vind ik een ongelooflijke schilder, zeker sinds ik de documentaire A Bigger Picture gezien heb. Daarin is hij al een oud mannetje en gaat hij met zijn laarzen, regenjas en petjes buiten natuurtaferelen schilderen. Zoals een oude zondagsschilder, maar dan supergoed. De Hockney die je op de foto ziet, lijkt recht uit die documentaire gestapt."

Gerhard Richter

"Als ik uit de twintigste eeuw één schilder moet pikken, is het Gerhard Richter. Hij heeft álles geschilderd wat je kunt schilderen en dat geherdefinieerd. Daar heb ik gigantisch veel respect voor. Op de foto heeft hij een rakel vast, hij gebruikt het voor zijn abstracte doeken. Richter wordt belichaamd door muzikant Dree Peremans. Hij hield die rakel de hele tijd vast alsof het een gitaar is. Ik zei dan: Dree, niet zo cool, je bent geen rockster. (lacht)"

Robert Longo

"Robert Longo is niet de allergrootste kunstenaar, maar voor mij is hij wel speciaal. Alleen al omdat hij ook met houtskool werkt. Maar vooral omdat ik hem een paar jaar geleden in zijn atelier in New York ontmoet heb. Hij was de eerste kunstenaar die ik kende uit boeken die ik plots persoonlijk leerde kennen. Voor het eerst zag ik hoe een professionele kunstenaar werkt. En zijn atelier was helemaal zwart van de houtskool, een beetje zoals het mijne."

Nan Goldin

"Persoonlijk vind ik Cindy Sherman beter, maar Nan Goldin was makkelijker weer te geven. En het lijkt me wel lollig om eens samen met Goldin op een feestje te zijn. Tijdens de fotoshoot zijn er ook een aantal close-ups gemaakt, onder andere van Goldin. Die ben ik nu aan het tekenen, een portret van vier meter op twee vijftig. Voilà, dan heb ik ook eens een vrouw getekend. (lacht)"

Lawrence Weiner

"Hier zie je hoe Lawrence Weiner zijn arm om me heen legt. Dat beeld komt uit een droom die ik ooit had: ik moest een lezing geven met Gerhard Richter en Lawrence Weiner in de zaal. Het liep fout toen Richter mij voor schut begon te zetten. Maar plots komt Weiner uit het publiek gestapt en legt zijn hand over mijn schouder. Samen lopen we weg door een gang. We kruisen Richter, die wegkijkt, maar ik voel die warmte van Weiner. Belachelijk én heel schoon. (lacht)"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234