Dinsdag 26/05/2020

Muziek werd woord en omgekeerd

vervolg van pagina 25

Mary Lorson en Billy Coté maakten lange tijd het mooie weer bij groepen als Madder Rose en Saint Low. Tegenwoordig manifesteert het New Yorkse echtpaar zich als een duo, wat onlangs resulteerde in de sfeerrijke, overwegend instrumentale cd Piano Creeps. Tijdens De Nachten stond het stel echter stil bij alle stadia van zijn carrière, wat een warme, intimistische set op leverde. Lorson, afwisselend de snaren en pianotoetsen beroerend, wist met haar heldere, wendbare stem de toeschouwers moeiteloos te charmeren, en Coté versierde de melodieuze songs met sierlijke, twangy gitaarloopjes. Dit was knap getoonzette onthaastingsmuziek uit het rijk van Suzanne Vega en de Cowboy Junkies.

Het Schotse Arab Strap, door omstandigheden herleid tot een duo, slaagde er veel minder goed in die beperking in zijn voordeel om te buigen. Zanger Aidan Moffat en gitarist Malcolm Middleton, occasioneel geassisteerd door een drummachine, mochten hun pseudoniem dan aan een seksspeeltje ontleend hebben, hun optreden in Antwerpen werd zo'n een saaie bedoening dat iemand op de eerste rij er zelfs zeer letterlijk weg bij droomde. Moffat, een soort Leonard Cohen zonder charisma, zeurde een eind weg en bezondigde zich aan zoveel slordigheden dat je nauwelijks kon geloven dat dit de man was van prachtplaten als Philophobia en The Red Thread. Ironisch dus dat uitgerekend deze Schotten een dag later mochten invallen voor de na een hevige sneeuwstorm in Liverpool gestrande Dakota Suite.

Met twee briljante singles op zijn palmares kon local hero Admiral Freebee in Antwerpen op opvallend veel belangstelling rekenen. Volgende week brengt de man zijn titelloze debuut-cd uit en een flink deel daarvan werd, met de hulp van een drummer, bassist en twee derde van Laïs, alvast op een gewillig publiek uitgeprobeerd. Tom Van Laere heeft troeven zat: prima songs (het als pianoballad begonnen en in ruige gitaarrocker getransformeerde 'Get Out of Town', het bedachtzame 'Rags 'n' Run'), een trefzeker spelende groep, een grondige kennis van het oeuvre van Neil Young, Bob Dylan en Otis Redding en een fikse dosis humor en zelfrelativering. Maar tegelijk doet zijn show een beetje geforceerd aan: de man gedraagt zich bij momenten als een evangelist en beleeft zijn rock-'n-rolldroom op het karikaturale af. Of vindt u het normaal dat een Vlaams artiest tegen een Vlaams publiek Engels spreekt?

Gelukkig noodde het explosieve 'Ever Present', met de soulvolle stem van Nathalie Delcroix in een glansrol, tot mildheid. De Admiraal kan het. Nu alleen die woordenvloed nog wat indijken.

Twee bands die vrijdagavond beter verdienden dan een plek in de foyer, waren Sukilove en At the Close of Every Day. De ingetogen luistermuziek van het Nederlandse trio werd al te vaak overstemd door het geroezemoes van het publiek, al onthielden we een geslaagde coverversie van 'Under the Milky Way' (van The Church) en fraaie miniatuurtjes uit de cd Zalig zijn de armen van geest, zoals 'Hallways' en 'The Sound of Someone Watching Me': een mijmerende fluisterstem, behoedzaam geborstelde drums en ragfijne gitaarmotiefjes zoals we die kennen van de Radar Bros en Spain. Ook Sukilove was op een ander podium ongetwijfeld beter uit de verf gekomen. De groep van zanger-gitarist Pascal Deweze, dezer dagen ook actief bij Chitlin Fooks en Shadowgraphic City, speelde rijke, subtiel ingekleurde gitaarpop met pakkende teksten, aan de Beatles herinnerende harmonieën en melodietjes die je tot in je slaap achtervolgen. 'Talking in the Dark' behoort niet toevallig tot onze favoriete liedjes van het afgelopen jaar.

Een groep die wél de kans kreeg zich in optimale omstandigheden te presenteren en dat ook deed, was Orange Black. Het gezelschap uit Kontich speelt een transparante, ietwat weemoedige popvariant waarin zowel ruimte is voor countryinvloeden ('Daydreamer') als knisperende elektronica ('Do You Compute'). De heren koppelden kracht aan overgave, kwamen uitermate catchy uit de hoek ('Rush', 'Dream Team', 'Gravity') en wisten hun optreden in te kleden met smaakvolle visuals. Mocht Orange Black van Britse origine zijn geweest, dan was het vijftal nu al zo groot als, pakweg, Coldplay.

Met bloedend hart das pop gemist (hun nieuwe cd The Human Thing is immers voortreffelijk), maar wat doe je als Low tegelijkertijd in een andere zaal het onvergetelijkste concert van De Nachten serveert? Bij dit Amerikaanse trio zijn de ruimten tussen de noten net zo belangrijk als de noten zelf en dat leidt tot een bijzondere dynamiek waarin gewijde stilten en onverwachte uitbarstingen elkaar afwisselen. Het expressieve gitaarspel van Alan Sparhawk, de minimale drums van Mimi Parker, die net als Moe Tucker haar kit rechtopstaand bespeelt, en de hemelse samenzang van beiden vormen Lows visitekaartje. Broze songs uit de recente cd Trust alterneerden met ouder materiaal, zoals 'Words' uit 1994 of een verdwaalde song uit het oeuvre van Pink Floyd. Adembenemend.

Als er dit jaar één muzikant De Nachten domineerde, was het wel Daan Stuyven. Vrijdag speelde hij in een afgeladen blauwe zaal veelal instrumentale muziek uit zijn soundtracks voor Verboden te zuchten, Un honnête commerçant, Meisje en een documentaire over tekenaar Guy Peelaert. Niet oninteressant, maar helaas nogal didactisch en narcistisch gepresenteerd. Zijn concert met Dead Man Ray, een dag later, wist ons meer te overtuigen, ook al kwam de groep in een aantal nummers uit haar recente cd Cago een tikje te bombastisch uit de hoek. Wel voelde je dat het materiaal uit die plaat inmiddels een eigen leven is gaan leiden en dat er alweer nieuwe lagen in worden aangeboord. Het vitaalst klonk het vijftal echter in 'Brenner' en het magistrale 'Woods': iets oudere songs waar een nieuwe wind doorheen waaide. In ieder geval siert het de organisatoren van De Nachten dat ze groepen van eigen bodem consequent op gelijke voet behandelen met buitenlandse. Die strategie sterkt niet alleen het zelfvertrouwen van de muzikanten, ze wordt duidelijk ook geapprecieerd door het publiek.

Mocht Orange Black van Britse origine zijn geweest, dan was het vijftal zo groot als, pakweg, Coldplay

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234