Vrijdag 24/01/2020

'Muziek moet mij raken,

Ik kan een nummer met één repetitief geluid prachtig vinden. Er moet niet zo nodig een refreintje of zo in zitten

ik snak naar intensiteit'

Mirabelle Van de Put - u mag haar ook 'Mimi' of 'Miravage' noemen - is producer, mixer, manager, tourmanager. Ze zorgt er, kortom, voor dat andere mensen zich muzikaal kunnen uitleven. Om stilaan, schoorvoetend, af en toe ook haar eigen geluid te laten horen. Ze speelt bas in de band Buffoon, maakte de soundtrack van de film De laatste zomer van Joost Wynant en broedt op haar eerste eigen soloalbum.

Door Els Maes

"De allereerste cd die ik kocht was het debuut van Weezer, die blauwe. Maar ik ben ondertussen twaalf keer verhuisd, dus die ben ik al ergens onderweg helaas kwijtgeraakt. Daarvoor had ik vooral stapels cassetjes, die ik met vriendinnen uitwisselde.

"Ik ben opgegroeid in een huis vol muziek. Mijn papa was amateurmuzikant. Hij speelde bas, en we hadden een drumstel en piano thuis. Dan improviseerde hij wat nummertjes en musiceerden we samen in de living. Zijn collectie jazzplaten die ik heb geërfd is me erg dierbaar, maar als tiener vond ik daar niks aan. Puberkuren, zeker? Je wilt je toch altijd afzetten tegen de keuzes van je ouders. Mijn puberteit was bovendien in volle grungeperiode: als ik boos was sloot ik me op mijn kamer op en speelde ik heel luid Bleach van Nirvana om me af te reageren. Dat doe ik eigenlijk nu nog soms. (lacht)

"Ik was van jongsaf al met muziek bezig, maar dat ik daar ook echt mijn beroep van kon maken, besefte ik pas later. Toen ik zestien was, vroeger de gasten van Die Anarchistische Abendunterhaltung me of ik mee op Europese tournee wilde, in het voorprogramma van 16 Horsepower. Leuk, een gratis vakantie, dacht ik. Ik hielp hier en daar een handje, verkocht T-shirts na de optredens, dat soort dingen. Maar ik wist meteen: dit is wat ik wil doen met mijn leven. Er ging een hele wereld voor me open. Ik heb toen een gesigneerde cd gekregen van 16 Horsepower, en die koester ik als souvenir aan die periode. Eerder toevallig heb ik van dat toeren later mijn beroep gemaakt, toen ik tourmanager werd van Millionaire en nog later van Sioen. Binnenkort ga ik ook op tour met Arbouretum en Bill Callahan.

"Op de muziekschool leerde ik een beetje dwarsfluit, piano, gitaar, maar het heeft heel lang geduurd voor ik 'mijn' instrument gevonden had. Toen ik naar het conservatorium ging heb ik voor de richting 'producer' gekozen en ik denk dat ik daardoor naar platen luister op een andere manier: ik let eerder op de algemene sound, de melodietjes, de sfeer van een plaat. Ik kan een nummer met één repetitief geluid prachtig vinden. Er moet niet zo nodig een refreintje of zo in zitten.

"Door al mijn bezigheden ben ik altijd omringd door muziekmensen. Als je een half uurtje met freaks als Aldo Struyf en Dave Schroyen van Millionaire in één kamer zit, dan vliegen de namen en titels je om de oren. Ik probeer dat dan te onthouden, maar vaak sta ik enkele weken later in de platenwinkel te bellen: 'wat was dat ook al weer'? Bij de repetities van Buffoon brengt Dave vaak een stapeltje cd's voor mij mee, met dingen die ik absoluut moet ontdekken. Brian Jonestown Massacre, heb ik zo leren kennen, Emiliana Torrini, OOIOO, en Scout Niblett. Dat is een beetje een vrouwelijke John Frusciante: ze maakt heel gevoelige, sobere, ingetogen nummers. Heel kleintjes, en kwetsbaar mooi.

"Muziek moet mij raken, ik snak naar intensiteit. Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik John Frusciante zag op MTV, in een making of-documentaire van Blood Sugar Sex Magic van de Red Hot Chili Peppers. Ik flipte daar volledig op. De Peppers ben ik daarna niet meer echt blijven volgen, vanaf One Hot Minute vond ik ze een beetje te 'pop', maar Frusciante vind ik nog steeds geweldig. En hij is gewoon een van de beste gitaristen ter wereld.

"Toen Joost me had gevraagd om de soundtrack voor De laatste zomer te maken, heb ik zelf een aantal liedjes geschreven en ben ik ook op zoek gegaan naar nummers van nieuwe groepjes die bij de film pasten. We wilden jonge mensen, die zelf puber waren in de jaren negentig, net als de hoofdpersonages uit de film. Members of Marvelas staat er op, maar daar ben ik zelf manager van, dus dat vind ik natuurlijk fantastisch. The Germans vind ik ook tof, Made in Taiwan, Rye Jehu. Ik vond het een leuk idee dat ik aanstormend talent zo een klein zetje kan geven, want er zijn zoveel goede, nieuwe Belgische groepjes en het is niet makkelijk om je weg te vinden in de muziekindustrie.

"Thuis wordt er natuurlijk veel over muziek gebabbeld. Mijn lief, Frederik Sioen, en ik verschillen nogal qua muzieksmaak. Rufus Wainwright, bijvoorbeeld, vindt hij fantastisch, terwijl ik dat soms toch een klein beetje gezaag vind. (lacht) En Anthony & The Johnsons, dat vinden blijkbaar heel veel muzikanten fantastisch, maar ik vind er niks aan. Maar we respecteren elkaars mening hoor, over muziek mag je nooit ruzie maken.

"Het laatste wat ik heb gekocht is PCPPEP, een livealbum van de Butthole Surfers en Ga Ga Ga Ga Ga, de nieuwe van Spoon. Ik ben heel trouw in mijn muzieksmaak: zodra ik fan ben, koop ik alles van een bepaalde artiest. Ik moet soms mijn aankopen een beetje doseren, want ik heb niet het geld om alles te kopen dat ik wil. Drink me van Queen Adreena staat nog op mijn verlanglijstje, en Misery Is a Butterfly van Blonde Redhead. Die albums staan al wel op mijn iPod, omdat ik ze ooit van iemand heb geleend, maar mijn principe is: als je iets echt goed vindt, dan moet je die cd ook zelf gaan kopen. Gewoon, uit respect voor die artiest."

Die top 5, dat is een hartverscheurende keuze: "Queens of the Stone Ages hadden er ook in kunnen staan en Led Zeppelin is er ook net uitgevallen."

1 John Frusciante - Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt

"De drugshel van Frusciante is duidelijk hoorbaar op deze plaat en gaat door merg en been."

2 Sonic Youth - Dirty

"Pure jarennegentignostalgie."

3 Flaming Lips - The Soft Bulletin

"Fantastisch hoe ze van strijkers en blazers naar triangel over overstuurde rockdrums en zware bassen gaan. Ook de dvd The Fearless Freaks is een aanrader."

4 Spoon - Girls Can Tell

"Een heel eigen sound, klinkt altijd fantastisch."

5 PJ Harvey - To Bring You My Love

"Ik hou van de manier waarop Polly Jean haar stem gebruikt en ze heeft iets te vertellen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234