Woensdag 16/10/2019

Muziek met weerhaken

CD ROCK

DOOR DIRK STEENHAUT

THROWING MUSES HHHII

Throwing Muses 4 AD

KRISTIN HERSH HHHHI

The Grotto 4 AD

Extremisme en durf worden in de wereld van de popmuziek zelden beloond. Zo kon het dus gebeuren dat Throwing Muses, een van de uniekste bands van de jongste twee decennia, er in 1997, na zeven intense langspelers, mee moesten kappen omdat er geen geld meer was om de groep in leven te houden. Zangeres en spilfiguur Kristin Hersh was er het hart van in en deed dan maar wat ze eigenlijk nooit van plan was geweest: ze dolf haar akoestische gitaar op en startte een solocarrière. De ironie wil dat haar eerste plaat, Hips and Makers, beter verkocht dan alle Musesplaten samen, waardoor de kans op een bandreünie wel bijzonder klein leek. Bovendien kreeg Hersh kort na elkaar verscheidene kinderen en had ze jaren eerder al tot haar schade en schande ondervonden dat het moederschap en rock-'n-roll moeilijk te verzoenen zijn. Maar never say never, want na een eenmalige hereniging in 2000 zijn Throwing Muses eindelijk weer actief in de powertriobezetting waarmee de groep destijds platen als Red Heaven, University en Limbo inblikte. Op hun titelloze nieuwe cd krijgen zangeres-gitariste Kristin Hersh, drummer David Narcizo en bassist Bernard Georges bovendien het gezelschap van Kristins halfzus Tanya Donelly, die de Muses ooit mee oprichtte en in veel van de nieuwe songs als tweede stem te horen is. Verwacht geen superproductie: bij gebrek aan fondsen werd de plaat in drie weekends opgenomen, wat resulteert in een rauw, grofkorrelig geluid met een uitgesproken punksmaak. De meeste nummers klinken snel en gejaagd; ze worden getypeerd door bizarre tempowisselingen en gemutileerde structuren, die luisteraars met ongeoefende oren gegarandeerd op het verkeerde been zullen zetten. Hersh is hoorbaar blij dat ze nog eens lawaai kan maken en haar schroeiende, claustrofobische songs over trauma's en neurosen ('Status Quo', 'Civil Disobedience') zijn compromisloos als vanouds. Throwing Muses maken muziek met weerhaken. Volgende woensdag spelen ze in de Brusselse AB.

Het contrast met de zesde solo-cd van Kristin Hersh, die gelijktijdig verschijnt, kan nauwelijks groter zijn: de songs op The Grotto zijn verstild, introspectief en minimalistisch en worden spaarzaam begeleid door Howe 'Giant Sand' Gelb op piano en Andrew Bird op viool. Hersh' akoestische gitaarspel doet in 'Sno Cat' verrassend bluesy aan, zodat er toch weer een onbelichte zijde van de zangeres tevoorschijn komt. Twee platen, twee kanten van dezelfde medaille, tweemaal koude rillingen. Het beste tegengif voor de dames Carlton en Lavigne dat momenteel legaal verkrijgbaar is.

1. Evan Dando, Baby I'm Bored (Setanta)

2. Ed Harcourt, From Every Sphere (Heavenly)

3. Bonnie 'Prince' Billy, Master and Everyone (Domino)

4. das pop, The Human Thing (Francorchamps Records)

5. Calexico, Feast of Wire (City Slang)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234