Maandag 23/09/2019

'Muziek is legale doping'

SPRINGEN/ZINGEN. Als muziek en sport samenkomen, kunnen er mooie dingen gebeuren. Maar ook rampen. In You'll Never Walk Alone, een boek en een radioshow van StuBru-reporter en nieuwe De Morgen-columnist Stijn Vlaeminck (33), vindt u het zowel het beste als het slechtste wat het huwelijk tussen muziek en sport heeft voortgebracht.

Verbanden tussen de wereld van de sport en die van de muziek. Als de sportman van een muziekgedreven radiozender als Studio Brussel, maar ook als columnist voor De Morgen, is Stijn Vlaeminck er de afgelopen drie jaar haast voltijds naar op zoek geweest. Bijzonder ver is hij die verbanden naar eigen zeggen nooit moeten gaan zoeken.

"Misschien wel het grootste verband is de emotie die ze beiden losmaken", zegt Vlaeminck. "Kijk naar de recente kampioenenviering van AA Gent. De intensiteit, die chemie, dat kippenvel, het lijkt allemaal heel sterk op wat je ook op een muziekfestival kunt beleven.

"Het sterkst heb ik dat verband gevoeld tijdens het WK voetbal, vorig jaar in Brazilië. Eerder toevallig ben ik toen naar de eerste match van Argentinië kunnen gaan kijken, in het legendarische Maracana-stadion in Rio. Ik stond er tussen duizenden Argentijnen, die de hele negentig minuten lang gezongen hebben. En met zingen bedoel ik niet zomaar wat brullen, maar echt: hele liederen zingen, het ene na het andere.

"Het verband tussen muziek en sport bestaat natuurlijk op nog op veel meer niveau's. Voor veel sporters is muziek een soort legale doping. Voor You'll Never Walk Alone heb ik een lange reeks Belgische topsporters over hun band met muziek geïnterviewd. Bijna allemaal gebruiken ze muziek als een manier om zich op te peppen. Het is trouwens wetenschappelijk bewezen dat muziek een prestatiebevorderend effect heeft. Muziek zorgt ervoor dat onze hersenen de pijn en de verzuring minder scherp registreren, waardoor je nog net iets dieper kunt gaan."

Soms zit de muzikaliteit ook echt in de sport. In uw boek citeert u Pelé, die de magie van het Braziliaanse voetbal in verband brengt met 'ritme, melodie en metrum'.

Stijn Vlaeminck: "Ik denk dat dat waar is voor het hele Zuid-Amerikaanse voetbal. Denk aan de beroemde beelden van Diego Maradona die zich opwarmt op 'Live Is life', de oude hit van Opus. Prachtige beelden zijn dat, met een prachtig verhaal. In mijn boek vertelt Frank Raes hoe hij de beelden opvroeg bij de Duitse televisie en er een montage van maakte voor Sportweekend. Het was het vertrekpunt voor een reis rond de wereld die, dankzij het internet, nog altijd bezig is."

Nogal wat topsporters hebben het tijdens of net na hun carrière ook als muzikant geprobeerd. De gevolgen waren bijna altijd desastreus.

"Juist, al zijn er volgens mij wel een paar uitzonderingen. Muhammad Ali heeft begin jaren zestig 'Stand by Me' gecoverd. Dat is best wel goed gedaan. Ook zijn grote rivaal Joe Frazier heeft als zanger bewezen dat hij veel muzikaliteit in zich had. Het zal wel geen toeval zijn dat het hier om twee boksers gaat. Boksen kun je als een vorm van dansen bekijken. Het is floating like a butterfly, zoals Ali zei."

U was zelf ooit een zeer getalenteerd hordenloper. Waar is het misgelopen met uw sportcarrière?

"Ik weet niet of ik wel genoeg talent had om het tot prof te schoppen. Oké, ik ben bij de junioren Belgisch kampioen op de 110 meter horden geworden, maar dat biedt absoluut nog geen garantie op een profcarrière. Bovendien moet je het ook echt heel hard willen. Op mijn achttiende ben ik Germaanse gaan studeren. Zo kwam ik in contact met mensen die niet Cédric Van Branteghem of Tia Hellebaut heetten, en niet zeven tot acht keer per week trainden. Ik heb als student ook de nacht leren kennen, en daar ben ik absoluut niet rouwig om.

"Sowieso heeft mijn leven nooit helemaal in het teken van topsport gestaan. Als kind ging ik bijvoorbeeld ook naar de academie om er woord en toneel te studeren. Behalve met sport kon ik ook fanatiek met taal bezig zijn.

"Spijt over een gemiste sportcarrière heb ik absoluut niet. Als ik al ergens spijt van heb, dan misschien eerder van een stuk jeugd dat ik volledig gemist heb. Op het moment zelf heb ik er nooit bij stilgestaan, maar ik ben tijdens mijn jeugd bijvoorbeeld nooit in 'den Okapi' geweest, het jeugdhuis van mijn hometown Lokeren. Behalve de academie op woensdag en de scouts op zaterdag, was er alleen maar atletiek."

U hebt voor uw boek met nogal wat Belgische topsporters over hun muzikale voorkeuren gesproken. Daarbij valt op dat atleten er vaak intenser mee bezig zijn dan voetballers en wielrenners.

"Ik heb dat ook gemerkt, ja. Een heel straf voorbeeld is Thomas Van der Plaetsen, de meerkamper. Thomas is iemand die eet, slaapt, traint en voor de rest met muziek bezig is. Hij kent er echt onwaarschijnlijk veel van.

"Muziek is duidelijk ook heel belangrijk voor Cédric Van Branteghem. De verhalen die hij erover vertelt, zeggen ook veel over hemzelf. Zo is er dat verhaal over Werchter 1996, en het optreden van Rage Against the Machine. Een paar weken na dat optreden zat hij samen met zijn moeder te kijken naar een samenvatting op tv, en zien ze het publiek crowdsurfen. Nog voor zijn moeder kon vragen of hij aan zoiets 'gevaarlijks' had meegedaan, kwam Cédric close-up in beeld, gedragen door honderden handen. Dat is echt typisch Cédric. Als hij iets doet, gaat hij daar volledig in op. Ik herinner me een gezamenlijke stage, in Lloret de Mar, en hoe hij na een vierhonderd meter totaal kapot over de finish was gekomen. 'Better than sex', zei hij, tussen twee kotsbeurten door."

Zou het kunnen dat atleten net iets breder geïnteresseerd zijn dan de gemiddelde voetballer?

"Je mag ze zeker niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar ik denk dat die vaststelling wel klopt. Er is ook een logische verklaring voor. Nogal wat voetballers zijn op hun 18de al miljonair. Waarom zouden ze nog verder studeren, of de focus op iets anders richten dan hun sport? De sport volstaat voor een meer dan goed belegde boterham. Dat ligt heel anders bij atleten. De kans dat ze met de sport hun boterham gaan verdienen is miniem, waardoor ze bijna verplicht zijn om de blik op andere dingen te richten."

Stijn Vlaeminck, You'll Never Walk Alone, 223 pagina's, Borgerhoff & Lamberigts.

Vanaf maandag elke dag op Studio Brussel, van 12 tot 13u.

Vanaf 1 juni elke weekdag op demorgen.be

SPORT IS MUSIC
Nieuwe column van Stijn Vlaeminck

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234