Maandag 25/10/2021

Muziek als een goed cafégesprek

Nieuwe band Tribe bewijst dat er leven is na de dood van Troissoeur

BRUSSEL l Troissoeur, het eigenzinnigste muzikale kwartet van Vlaanderen, legde er in oktober het bijltje bij neer. Amper een paar maanden later is Tribe herrezen uit de as van die band, met drie oorspronkelijke leden en twee nieuwe spelers. Tijdens hun eerste voorstelling PoTLaTCH vermengt het vijftal songs, trance en sounddesign. 'We wilden altijd méér zijn dan de zoveelste muziekgroep.'

Door Gunter Van Assche

Met Troissoeur bedachten de drie broers Vanvinckenroye en Pieter Thys een volstrekt origineel geluid, waarbij gezongen werd in een fantasietaal en zoveel mogelijk genres met elkaar versmolten werden. De groep werkte samen met Daniel B. van Front 242, jamde met de avant-gardiste Sandy Dillon en liet zich inspireren door beeldend kunstenares Helga Nullens en haar zingende koeien. Toen de jongste broer Joris het eind vorig jaar voor bekeken hield, werd het pad geëffend voor Tribe. Met PoTLaTCH duikt die groep morgen in enkele eeuwen muziekgeschiedenis, al worden de remmen pas helemaal losgegooid in februari. Dan stelt Tribe zijn nieuwe show voor, na een zes uur durende improvisatiesessie, waarbij een tiental muzikanten van allerlei pluimage komt meejammen.

Zes uur lang improviseren en daarna nog een concert spelen: als dat maar goed loopt...

Edwin Vanvinckenroye: "We zullen op zijn minst opgewarmd zijn. (lacht) Ik moet wel toegeven dat we onze krachten doseren tijdens die marathon. Het wordt een komen en gaan van artiesten, waardoor de improvisatie meer op een gigantisch festival zal lijken dan op een kakofonische jamsessie met vijftien man. We zouden niet willen dat die marathon ontaardt in een avondje freejazz."

Dan bestaat er dus toch een muziekgenre waar je het niet op hebt begrepen. Wat is er mis met freejazz?

"Ik zou er geen zes uur naar willen luisteren. (lacht) We willen liever vrijelijk experimenteren met stijlen als pop, soul, jazz en blues. Als ik die improvisatiemarathon ergens mee moet vergelijken, denk ik aan een spontaan gesprek op café: daar bereid je ook niet voor waarover je zult spreken, maar je wisselt wel onafgebroken ideeën uit. Om er met Tribe een sterk gesprek van te maken nodigen we daarom fabuleuze muzikanten uit, zoals Elko Blijweert van Dead Man Ray en Jef Neve. Dat moet wel vuurwerk geven."

Waarom is het vuur uitgedoofd bij Troissoeur?

"We wisten niet meer welke weg we moesten inslaan: na ons akoestische debuut en het elektronica-avontuur van de tweede plaat bleven we ter plaatse trappelen. Ik denk dat het veel te maken had met onze vier ego's die lijnrecht tegenover elkaar stonden."

In Tribe spelen drie van de vier leden uit Troissoeur wél nog mee. Wil dat zeggen dat je broer Joris...

"(lacht gegeneerd) Ik ga daar niet op antwoorden. Ach, de ego's waren even groot, maar het werd te moeilijk om een compromis te sluiten. De relatie tussen drie broers was nochtans heel bijzonder. Ze verleende de muziek een zekere kracht: we konden hoogoplaaiende ruzies hebben, en tien seconden later klonk onze muziek intenser dan ooit. Maar tegen het eind konden we die dynamiek niet behouden. We zaten figuurlijk vast in een vierkant: elk zocht een hoek op en bleef daar. En zoals je weet, draait een vierkant niet."

Een vijfhoek ook niet.

"Een vijfhoek ziet er alvast intrigerender uit. (lacht) En ik heb het gevoel dat we een evenwichtig geheel vormen. Er waait bovendien een frisse wind door de groep, dankzij twee nieuwe leden: Bert Bernaerts van Jaune Toujours en Geert Mariën. Die laatste is ons geheime wapen: eigenlijk is hij voltijds lasser, maar wij ontdekten dat hij een buitengewone drummer is. In de zomer komt onze debuutplaat eraan en dan zul je het verschil met Troissoeur goed merken. Als ik onze nieuwe sound zou moeten beschrijven, denk ik onbewust aan de oude platen van Pink Floyd: aan de klankkleur van een plaat als Wish You Were Here. Die atmosfeer mis ik bij te veel hedendaagse groepen."

Jullie eerste voorstelling heet PoTLaTCH. Waar slaat die titel op?

"Potlatchfeesten werden tussen aangrenzende rivaliserende indianenstammen georganiseerd. De bedoeling was om een goederengelijkheid te bekomen. De ene stam mocht bij de andere de inboedel stukslaan, waarna de slachtoffers hetzelfde mochten doen bij de andere stam. Zij gingen dus niet mee in het opbodspelletje van de westerse wereld, waar je almaar meer moet bezitten.

"Net zoals de indianen doet Tribe aan afbod: minimalistisch denken dwingt je immers om de essentie op te zoeken. En daarnaast mag je PoTLaTCH symbolisch interpreteren: Troissoeur ligt aan diggelen, maar op de scherven van het verleden bouwen we een nieuwe nederzetting."

Op 15 januari stelt Tribe PoTLaTCH voor in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Op 2/2 speelt Tribe in het MIAT in Gent, met voorafgaand de impromarathonsessie.

Net als de indianen doen wij aan afbod: minimalistisch denken dwingt je om de essentie op te zoeken

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234