Woensdag 25/11/2020

CD van de week

Muse - 'Drones': Drama, drama en nog eens drama

Muse gaat back to basics op 'Drones'. Dat wil zeggen: de typerende bombast.Beeld rv

Enkele maanden geleden werd de hoes van de nieuwe Muse bij wijze van stunt geprojecteerd op de muren van het koninkijk paleis. Meteen goed voor verontwaardigde reacties in Laken en een hoop media-aandacht. Na de verpakking is nu ook de inhoud klaar.

Wie Muse de voorbije twintig jaar een beetje gevolgd heeft weet: deze groep doet niet aan subtiel. De platen bulken van het drama, bonkende mokerdrums, gierende gitaren en groots aanzwellende keyboards. Mozart meets World War III, quoi.

Na een paar beluisteringen ligt één conclusie vast: dit is misschien wel de meest conventionele Muse-plaat tot nog toe. Zeker: in opener 'Dead Inside' wordt de progmetal van de band uitgespeeld tegen een hoekig hiphopritme en weelderige elektronica. Maar zodra de luisterspelachtige intro van tweede nummer 'Psycho' achter de rug is, dient de band zich aan zoals de fans die het liefste hebben. Het nummer wordt aangedreven door stuwende hardrockgitaren waarbij de invloed van Queen nooit veraf is. Je hoort er echo's van op z'n minst vijf oudere Muse-classics in doorschemeren, en dat blijkt de bedoeling: vorig jaar al kondigde Bellamy aan dat de volgende Muse plaat na uitstapjes richting elektronica en orkestrale muziek weer back to basics moest worden.

Dat is zeker in de eerste helft prima gelukt. Meer nog: zelden klonk de groep zo over the top als in 'Mercy', waar het achtergrondkoortje - opnieuw - zo Queen klinkt dat je zou zweren dat ze er onuitgegeven opnames van Freddy Mercury voor hebben gebruikt.

Heel af en toe klinkt de groep wat vuiler dan je van ze gewend bent. De gitaar van Bellamy giert, tiert, piept, huilt, danst, valt, klimt overeind, vliegt en zoemt. Niet zelden in een en hetzelfde nummer. Luister naar 'The Handler' met je ogen dicht, en je fantaseert er meteen beelden van een inferno bij. Een verschroeiende vlammenzee reikt tot aan de hemel, daarboven troepen zwarte wolken samen, er breekt donder en bliksem uit, en flatgebouwen storten als kaartenhuisjes in elkaar. Voor de slechte verstaander: drama, drama en nog eens drama.

Pas diep in de tweede helft neemt Muse gas terug. Eerst met 'Aftermath', een ballad die het gevolg is van een nachtje rampetampen tussen 'One' van U2 en 'Brothers in Arms' van Dire Straits. Het tot tien minuten uitgesponnen 'The Globalist' begint als iets van Ennio Morricone, waarna er de roffelende drums uit Maurice Ravel's 'Bolero' aan toe worden gevoegd, voor de song toch nog tot een metalnummer ontaard.

De titelsong zélf, ten slotte, is een a-capellanummer dat je eerder in een kerk dan op een rockfestival zou verwachten. De verrassing zit in de staart. Daar zitten de nummers voor de meerwaardezoekers. Voor de rest is Drones een plaat die doet wat ze moet doen: klinken als een Muse-plaat.

Drones verschijnt morgen. Muse sluit op 28 juni Rock Werchter af.

Beeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234