Dinsdag 21/09/2021

AchtergrondDe megastad

Moslims zie je hier niet veel

In de buurt van de Huxi-moskee in Shanghai is een moslim op weg met een ram voor het Offerfeest.  Beeld AFP
In de buurt van de Huxi-moskee in Shanghai is een moslim op weg met een ram voor het Offerfeest.Beeld AFP

Metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Correspondenten doen wekelijks verslag vanuit hun eigen megastad. Deze week: Eefje Rammeloo in China.

Het is vrijdagavond, en dat betekent filerijden. Met vrienden ben ik op weg naar een concert buiten de stad. Terwijl de auto vooruitkruipt, nemen we het wereldnieuws door.

In het Suezkanaal ligt een enorm schip dwars. We verbazen ons erover hoe moeilijk het blijkt om dat schip vlot te trekken. En dan speculeren we waar de hulp vandaan moet komen. China misschien? Vanaf de achterbank zie ik nog net hoe Laura haar neus optrekt. “Het is Egypte, natuurlijk. Allemaal moslims daar. Ik zou er niet graag heen gaan, je kunt ze niet vertrouwen.”

Ik ben uit het veld geslagen. Mijn vriendin, achter in de 40, is hoogopgeleid, een advocate die in het Westen naar een business school ging. Haar Europese vriend zit achter het stuur en kijkt snel opzij. “Laura, kom op zeg”, zegt hij scherp. We stappen over op een ander onderwerp.

Vervreemding.

Het leven in de stad maakt je ­flexibel, je went aan buiten­been­tjes, dompelt je onder in alle ­geuren, smaken, kleuren van de regenboog. Maar het doet je ­blijkbaar ook vervreemden van

de werkelijkheid. Moslims zie je hier niet veel. Er is een kleine ­vrijdagmarkt, bij een moskee ­ergens achter een grote weg. Als de wind mijn kant op staat, ruik ik ’s avonds vanaf mijn balkon de walm van de barbecue van het Xinjiang-restaurant verderop in de straat.

Er zijn een aantal van zulke restaurants in Shanghai. Nooit wordt het helemaal duidelijk of achter de barbecue écht Oeigoeren staan. Als je het hun vraagt, noemen ze een thuisstad in Xin­jiang, waar het eten geweldig is en ja hoor, met hun familie gaat het goed. Daarna moeten ze snel doorwerken – geen tijd meer om te kletsen.

Laura groeide net als de andere stadsbewoners op met verhalen over de gevaarlijke plattelands­gebieden. Ver weg, in het westen, werden aanslagen gepleegd. Door moslims die niet bij China wilden horen. De propaganda is tegenwoordig omgeslagen: in Xinjiang is het veilig en iedereen mag er vakantie komen vieren. Maar dat beeld van enge moslims is blijven hangen.

Mijn stagiaire Shan is nog nooit in Xinjiang geweest, maar wel in de Verenigde Staten, waar ze een zomercursus heeft gedaan aan een Amerikaanse universiteit.

Enthousiast vertelt ze over een college over terrorismebestrijding. De docent had een jongen met wortels in het Midden-Oosten uitgenodigd. Op de middelbare school was hij door zijn leraar handenarbeid bij de politie aangegeven. Hij had een klok gemaakt, en het zou weleens een bom kunnen zijn.

Idioot, vond Shan. Je kunt toch niet zomaar iedereen verdenken omdat één persoon met dezelfde achtergrond eens een bom in elkaar knutselde?

Ik wijs haar op het Chinese ­beleid in Xinjiang. Mag het daar wel dan? Een hele bevolkingsgroep straffen, heropvoeden, omdat een kleine groep Oeigoeren aanslagen pleegde?

Shan denkt diep na. Lacht ongemakkelijk. En begint dan aan een onnavolgbaar antwoord. Ze komt er niet uit. Ze is pas 22 jaar oud en ik ben zo ontzettend blij dat ze er in ieder geval over nadenkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234