Zaterdag 07/12/2019

Moordmysterie op de campus

Een lijk in het bos. Drie leerlingen uit dezelfde klas die vermist worden. Geruchten, roddels, verdachten en angst. Maar niets is wat het lijkt. Dat zijn de intrigerende componenten waarrond Simon Werner a disparu… opgebouwd is.

Het zal wel een toeval zijn dat het lyceum in Bondoufle waarin deze tienerthriller opgenomen is net genoemd is naar François Truffaut, de Franse maestro én een eminent Hitchcockkenner? Niet alleen dicteert dat schoolgebouw met zijn betonnen geometrische structuur, zijn open modernistische design en hoge ramen mee de aparte koele stijl van dit opvallend coherente debuut. Samen met Gregg Araki’s Kaboom is dit met straatlengte voorsprong een van de markantste ‘high school’-films van het nog prille nieuwe decennium.

Het is ook alsof het cinematografische vuur en de cinefilie van Truffaut ergens onderkoeld doorheen deze film stroomt, want behalve met de stereotypen en de structuur van de Amerikaanse highschoolfilms, met Gus van Sants mijmerende Elephant voorop, speelt autodidact Gobert eveneens intelligent met Hitchcockingrediënten als suspense en femmefataleachtige blondines.

Kwartetstructuur

Eigenlijk vertelt Simon Werner a disparu… vier keer hetzelfde verhaal over dat lijk en die vermiste studenten. Een killing joke, om het te zeggen met de naam van de postpunkband wiens dancehit ‘Love Like Blood’ bij de openingsbeelden uit de boxen knalt? Nee hoor, de morbide ontdekking van het kadaver is het incident dat de regisseur gebruikt om te reconstrueren wat er juist in die tien dagen voordat het lijk gevonden is, allemaal gebeurd is. Dat doet hij vanuit het standpunt van vier verschillende personages: Jérémie, de sportieve held op krukken; Alice, de vamp van de klas en het vriendinnetje van de mysterieus verdwenen Simon; Jean-Baptiste, de sociale outcast van de school; en tenslotte Simon zelf.

Door die kwartetstructuur - de film is dus opgedeeld in vier hoofdstukken - krijg je regelmatig verschillende versies van een gebeurtenis of situatie. Een voorval dat eerst bizar of mysterieus lijkt, wordt later in een totaal ander perspectief geplaatst omdat je het op een heel andere manier gaat interpreteren omwille van nieuwe informatie of bepaalde revelaties. Of een detail gaat juist aan belang winnen of de ambigue toon versterken omdat het telkens terugkeert. Is Simon bijvoorbeeld verdwenen omdat hij bij een drugshandel betrokken is? En had hij daarom een mysterieuze envelop bij zich? Welke rol speelt de enge leraar chemie en vader van Jean-Baptiste in het verhaal, want net in zijn lokaal is er bloed van Simon teruggevonden?

Op die manier wordt niet alleen telkens opnieuw de onderhuidse suspense en paranoia aangewakkerd maar ontstaat er ook een soort subtiel commentaar op onderwerpen zoals vooringenomenheid, uiterlijke schijn, de menselijke perceptie en fantasma.

Heel dit moordenigma, dat zich louter interesseert voor het universum van de jongeren, baadt bovendien in een bijzonder bevreemdende en semifantastische sfeer. Die wordt niet alleen fraai versterkt door de atypische filmsoundtrack van het New Yorkse noiserockensemble Sonic Youth. Regisseur Gobert en cameravrouw Agnès Godard lieten zich inspireren door het werk van Gregory Crewdson, een Amerikaanse fotograaf bekend om zijn intrigerende foto’s, waarin suburbia gevat wordt als een obscure cinematografische droom. Godards tegelijk heldere en duistere fotografie van het schoolgebouw, het omliggende bos en de Parijse voorsteden draagt aardig bij tot de mysterieuze look van dit opmerkelijke debuut.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234