Vrijdag 24/01/2020

Mooie luchtbellen

Hoewel het in het ene geval om een kindervoorstelling gaat en in het andere om een soort conference voor volwassenen hebben De gelukkige prins van Transparant en Burgerman van Braakland/ ZheBilding veel gemeenschappelijk. De monoloog en het strijkkwartet bijvoorbeeld. En het voorbijgaande karakter ervan.

Door Stephan Moens

In De gelukkige prins, naar het sprookje van Oscar Wilde, borduurt An De Donder voort op vroegere ideeën: het sprookje heeft zij jaren geleden al eens opgevoerd, het live creëren van een geprojecteerd decor uit een tafel met zand was al een element van haar Oerd in HETPALEIS. Muziektheater Transparant heeft die elementen gerecycleerd en met voor de hand liggende muziek - een fluitkwartet van Mozart, het strijkkwartet Der Tod und das Mädchen van Schubert en Rejoice! van Sofia Goebaidoelina - in een aangenaam geheel verenigd. De Donders verteltrant is bekend: tamelijk neutraal en indirect, zonder de toehoorder te veel te impliceren. De zandprojecties zijn heel poëtisch en tot op zekere hoogte muzikaal; het erg presente standbeeld van de prins een beetje decoratief. De muziek wordt uitstekend vertolkt door het Oxalysensemble. Vooral fluitist Toon Fret en violiste Shirly Laub geven met hun slanke, zuivere toon contouren. Dat alles is erg beschaafd en zal een ruim publiek behagen, maar met meer originaliteit in het concept, meer rigueur in de esthetiek en een avontuurlijker muziekkeuze was het misschien zelfs kunst geweest, zij het niet van het soort dat de eeuwen trotseert.

Dat laatste geldt in nog hogere mate voor Burgerman van Braakland/ZheBilding. Ook hier begeleidt een strijkkwartet-plus-één een monoloog, maar zowel de tekst als de muziek zijn origineel. Die tekst, van Adriaan Van Aken en Stijn Devillé, plaatst een klassiek burgermannetje-stapt-uit-zijn-rolverhaal tegen de achtergrond van de racistische aanslagen en de daaropvolgende zonderhaatcampagne. Hij bevat heel geestige bon mots maar ook evenveel gemeenplaatsen en is in zijn geheel van een ondraaglijke lichtheid. Hij kan ook door een voortreffelijk acteur als Dirk Buyse niet boven het niveau van een conference of een lange comedyscène worden uitgetild.

De muziek van Geert Waegeman, correct maar zonder klankvoorstelling of structurering en gespeeld door hemzelf en een jong strijkkwartet, is nog banaler: een soort mengeling van repetitieve en neoromantische elementen op lange ostinato's.

Beide voorstellingen - de tweede meer dan de eerste - zijn in zekere mate representatief voor een impasse waarin een gedeelte van het Vlaamse muziektheater verkeert: telkens weer knutselen teams van artiesten met meer of minder vakkennis voorstellingen in elkaar die historisch in het luchtledige hangen en naar alle waarschijnlijkheid geen toekomst kunnen opbouwen, laat staan in het collectieve geheugen opgenomen kunnen worden. Mooie luchtbellen, die gauw weer verdwenen zijn.

Beide voorstellingen hebben een lange tournee door Vlaanderen voor de boeg. Burgerman speelt daarenboven nog tot 25 november thuis, in de Molens van Orshoven in Leuven. Van De gelukkige prins is er ook een cd. www.transparant.be en www.inbreek.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234