Dinsdag 10/12/2019

Montagarde

Het verhaal van de brasserie de l'Abbaye des Rocs leest als een sprookje. Ooit ergens op een familiebijeenkomst moet Jean-Pierre Eloirs' schoonvader, brouwmeester op rust, beweerd hebben dat bier brouwen moeilijker is dan soep maken. De man neemt de uitdaging aan en bouwt onder andere met een gasbekken en een afgedankte wasmachine in zijn garage een mouterij (!) annex brouwerij op. De productie in het startjaar 1979 bedraagt maandelijks een 170 liter 'garagebier' dat echter snel opgemerkt wordt door liefhebbers. Het laat hem toe langzaam maar zeker te investeren en te groeien. Eind de jaren tachtig verrijst een apart gebouw opgevuld met oud brouwerijmateriaal. Gedurende de jaren negentig wordt geïnvesteerd in bottel- en spoelinstallaties, moderne gistingstanks en uiteindelijk een nieuwe brouwzaal. Vandaag produceert men jaarlijks 3.000 hectoliter waarvan de helft bestemd is voor export.

De producten van Abbaye des Rocs zijn fraai verpakt in 33-centiliterflessen met kroonkurk of 75-centiliterflessen met kurk en kroonkurk. Alle etiketten laten steeds een driebogig gotisch raam zien. Het raam fungeert als doorkijkje en biedt uitzicht op een plaatje dat bij het bier in kwestie past: een bergriviertje bij de Blanche des Honnelles (het karaktervolle witbier van de brouwerij), een woeste rotspunt bij de donkerblonde, zware Montagnarde en de lichtere en moutige Altitude 6 en een gotisch gewelf bij de Abbaye des Rocs (in de stijl van een dubbel abdijbier). Deze vier bieren vormen het reguliere aanbod. Met eindjaar is een kerstbier beschikbaar terwijl de brouwerij ook geregeld gelegenheidsbrouwsels aflevert.

Hun bieren zijn al meermaals bekroond en dragen een stevige reputatie mee. Enkele weetjes wekken nog meer bewondering op. Zo kweekte Jean-Pierre Eloir zelf een gistcultuur op uit de fond in een flesje Rochefort en Westmalle. De daaruit gegroeide en geschikt bevonden cultuur wordt sindsdien gekoesterd in Louvain-la-Neuve. Opvallend is ook het zeer doordachte gebruik van ingrediënten. De 'Abbaye des Rocs', nog steeds het naamkaartje en paradepaardje, wordt gebrouwen met maar liefst zes verschillende moutsoorten en vier kruiden (curaçao, gember, zoethout en paradijszaad). De complexe maar perfect afgemeten moutsamenstelling en een uitgekiend maischeschema maken dat voor de hergisting op fles geen extra suikers toegevoegd moeten worden. Dit zeer zeldzame feit illustreert als geen ander de kennis, ervaring en brouwpassie van het huis.

De Abbaye des Rocs kleurt mooi roodbruin tot (volgens de brouwer zelf) robijnrood. Het schuim is zeer fijnmazig en vrij stabiel. Al bij het uitschenken verspreidt zich een zoetige en fruitige geur. Met de neus boven het glas ruikt het bier enorm complex, tegelijk fruitig, zoetig, lichtjes kruidig en dat alles perfect in balans. De geur doet sterk denken aan een edele donkere trappist. De smaak vangt vooraan in de mond karamelzoetig aan. Zodra het bier in de mond genomen wordt, komen kruidige en meer fruitige aroma's (rozijnen en zelfs vijgen) vrij. De hoofdsmaak blijft zoetig en fruitig, in de nasmaak komt voor zo'n een biertype toch een vrij stevig hopbitter opzetten samen met impressies van gebrande mout en karamelmout. Verder onthoudt men van deze Abbaye des Rocs het verbazend volle en ronde mondgevoel en - dat voelt ook de maag - het volmoutige karakter.

De receptuur van de donkerblonde Montagnarde zit wat eenvoudiger in elkaar: twee moutsoorten (bleke mout en de licht gekleurde Munchens), twee hopperassen (de fijn aromatische Hallertau en de meer forse, bitter doorsmakende Brewers Gold). Als kruid gaat in de Montagnarde paardenbloemwortel. Het bier geurt vooral moutig met wat fruitige toetsen en verder sterk alcoholisch. De smaak zet moutzoetig aan waarbij wat zwakkere zurige, bittere en karameltoetsen opduiken. Het aroma is licht kruidig met een vermoeden van frisse citrus. De afdronk vloeit zoetig uit met een weinig bitter.

Tegenover de Abbaye des Rocs ontgoochelt de Montagnarde wat. Beide bieren dragen 9 vol.% alcohol mee en zijn dus gelijk besteld van deze smaakdrager. De Montagnarde is duidelijk de mindere in alles: minder complex, minder kruidig en minder fruitig. Het draagt een ietsje meer bitter mee (25 bittereenheden tegenover 20 voor de Abbaye des Rocs), maar dat is te weinig om het verschil te maken. De Montagnarde mist het karakter van bijvoorbeeld een Westmalle Tripel en draagt daarenboven te veel zoet en te weinig bitter mee om echt te kunnen overtuigen als doorsmaker.

De Montagnarde lijdt hier wel onder de vergelijking met de grootse Abbaye des Rocs. Een vergelijking met andere zware zoetige blonde bieren als de Piraat en het Kasteelbier blond (beide vandaag helaas niet in huis) ware zinvoller geweest. Voor de Abbaye des Rocs alle mogelijke lof. Het neemt de complexiteit van bijvoorbeeld een Rochefort over, komt net niet op dit heel hoge niveau maar compenseert dit door een gewaagde maar perfect passende kruiderij. Klasse.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234