Zondag 18/04/2021

Monique Olivier, zwaarmoedig en zwijgzaam 'Ze was altijd vriendelijk en knikte ja op alles'

undefined

Terwijl Michel Fournirets eerste twee echtgenotes, Annette en Nicole, niets wisten over zijn ziekelijke misdaden, lag dat anders bij Monique Olivier. Zij bekende zelfs meegedaan te hebben aan de ontvoeringen en moorden. De liefde tussen Fourniret en haar begon en eindigt in de gevangenis, waar ze hem leerde kennen als vrijwilligster die gevangenen bezoekt. Kennissen typeren haar als een zwaarmoedige vrouw, die nauwelijks iets zei. "Je zag gewoon dat ze een zwaar leven achter de rug had en daardoor geblokkeerd was."

De vergelijking met Michelle Martin kon niet uitblijven. Net als Martin wist Olivier dat haar echtgenoot zich aan meisjes vergreep en erger. Maar meer dan de eega van Dutroux deed Monique Olivier verschillende keren mee. Zij wist wanneer haar man op jacht ging, wist dat hij die avond met een buit zou terugkeren. Hij toonde zijn 'prooien' ook aan haar. In een aantal gevallen heeft zij meegedaan aan wurgingen en toegekeken bij verkrachtingen. Monique Olivier en Michel Fourniret leren elkaar halverwege de jaren tachtig kennen in de gevangenis van Fleury-Mérogis, in het departement Essonne, vlak bij Parijs. Monique, is een visiteuse, een vrijwilligster die op bezoek gaat bij gevangenen. Uit naastenliefde. Ze is net gescheiden van haar man en heeft haar twee kinderen moeten achterlaten bij haar ex, die het hoederecht heeft gekregen. Fourniret is in 1984 gearresteerd voor zware zedenfeiten en nog in afwachting van zijn proces. De stille Monique wordt verliefd op hem. En blijft verliefd op hem, ook wanneer hij wordt veroordeeld tot zeven jaar cel.

Fourniret heeft niet eens de helft van zijn straf moeten uitzitten, wanneer hij vrijkomt en zich met Monique vestigt in het kleine Floing, net boven Sedan, in Noord-Frankrijk. "Eind 1987 verliet hij al de gevangenis, dat weet ik heel zeker, omdat we in die periode net een huis van hem aan het kopen waren", vertelt Joséphine Cadé (45) uit Floing. "Zijn zaken werden geregeld door zijn broer, André. Toen we in 1986 contact zochten, bleek Michel nog in de gevangenis te zitten. Begin 1987 hebben we het contract getekend via de notaris. Eind van dat jaar kwam hij in Floing wonen. Hij was toen tien dagen uit de gevangenis."

Het tweetal gaat vlak naast de Cadés wonen, op een terrein dat eigendom was van Fourniret. Daar wordt een huisje opgeknapt. De twee koppels kunnen het goed vinden met elkaar. Er volgen bezoekjes, gezamenlijke feestjes en wanneer de twee vrouwen vlak na elkaar zwanger worden, delen ze die vreugde met elkaar. Joséphine Cadé: "Monique was een zwijgzame vrouw. Een beetje het type van de femme de campagne: stil en hardwerkend. Ze gaf de indruk dat ze een zwaar verleden meedroeg en dat haar persoonlijkheid daardoor werd geblokkeerd. Lachen bijvoorbeeld, zag je haar zelden. Een keer heeft ze verteld dat ze al ze twee kinderen had. Dat ze die maar heel zelden mocht zien van haar ex, maakte haar enorm verdrietig."

Ondanks die zwaarmoedigheid is Monique altijd even rustig en vriendelijk. Nooit reageerde ze dwars of keek ze verveeld. "Ze kon niet nee zeggen, als ik haar iets vroeg, om eens op de kinderen te letten of zo. Het was altijd ja. Ook tussen haar en Michel heb ik nooit harde woorden horen vallen. Nooit."

In 1988 wordt Sélim Fourniret geboren. Even lijkt de zwaarmoedige blik weg te trekken van het gezicht van Monique. Ze gaat vaker langs bij de Cadés. De twee koppels worden vrienden. "We waren zelfs getuigen op hun huwelijk." Joséphine Cadé zegt het zonder na te denken: "Op 28 juli 1989 zijn ze getrouwd."

Net als zoveel mensen die Monique en Michel hadden gekend, vallen ook de Cadés uit de lucht wanneer ze in de krant lezen dat hun vroegere buren meisjes ontvoerden en vermoordden, zelfs in de periode dat ze in Floing woonden. "Vooral van haar kon ik het niet geloven. Van hem ook niet hoor, maar van haar zeker niet. Ik wil het nog steeds niet geloven."

Want geloven betekent weten in welk gevaar hun kinderen misschien verkeerd hebben, denkt Joséphine. "O la la, de keren dat ze op onze kinderen gepast hebben. Niet enkel zij, maar vaak samen."

In 1990, ergens in februari of maart, vertrok het koppel. Ze hadden tussen 1987 en 1990, de periode waarin onder meer Elizabeth Brichet werd vermoord, in Floing gewoond, naast de Cadés. "Op een morgen waren ze gewoon weg. We dachten eerst dat ze op vakantie waren. Maar ze zijn nooit meer teruggekomen."

Ayfer Erkul

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234