Zaterdag 04/04/2020

Monddicht

erwijl ik dit schrijf, kijk ik door het raam van mijn werkkamer uit over de beregende daken van Brussel, de stad waar ik al zestig jaar met wisselend plezier woon en waar volgens sommige Vlaamse media doorlopend en bij klaarlichte dag jonge meisjes door hangmoslims verkracht worden in de metrostations en die, als ze daarmee klaar zijn, meteen een boulevard verder wat homo's gaan in elkaar slaan.

Dat zo'n jong meisje zo'n verkrachting wel eens verzint omdat ze, zoals bijvoorbeeld onlangs gebeurde, gewoon een smoes zocht om uit te leggen waarom ze te laat op school was aangekomen, lees je dan één dag later niet meer op de voorpagina, maar ergens in een hoekje van bladzijde 12.

Als er eens iets leuks gebeurt in Brussel, lees je het gewoon niet.

En toen bij het begin van afgelopen zomer een of andere brutale idioot een homokoppel in elkaar ramde, hoorde je ook meteen dat deze stad diep vanbinnen homofoob was. Sommige Brusselse politici gingen zelfs zo ver om in de pen te klimmen en via openbare fora in meerdere kranten te melden hoe erg de anders geaarde mens het wel te verduren heeft in de hoofdstad van Vlaanderen, België, Europa, De Wereld!

Nu begrijp ik wel dat die Brusselse politici zich niet fulltime kunnen bezighouden met het schilderen van fietspaden, maar om daarom hun eigen stad te beschrijven als het epicentrum van de homohaat gaat me toch wat ver. Ook al omdat ik dan weer van van mijn holebivrienden hoor dat ze hun lichamelijke geloof toch liever in deze stad belijden dan in hun mooie dorpen van herkomst in de Polders of De Kempen.

Als kritische burger zou ik vooral liever hebben dat de verkozenen des volks - overigens ook een relatief begrip in Brussel - zich intensief zouden bezighouden met écht belangrijke dingen, zoals huisvesting en de daarmee gewoonlijk gepaard gaande dingen als honger, kou, en armoede.

Het is in elk geval stuitend dat er in Brussel enerzijds te weinig woningen zijn, maar er anderzijds ook een enorme leegstand heerst, met dank aan speculanten, huisjesmelkers en andere eurocraten. Kopen en huren is hier zoetjesaan onmogelijk geworden, zeker voor de modale Brusselaar met een zeg maar normaal inkomen.

Je ziet dan ook steeds meer stadsgenoten langs die ellendige Ninoofse Steenweg naar het Pajottenland trekken, waar hen ongetwijfeld een kleurloos bestaan wacht in afwachting van de dag dat ze door een of andere Vlaams-Nationalistische rattenvanger in de afgrond gejaagd worden.

Wat mij om een of andere reden aan Liesbeth Homans doet denken, dat merry wife of Wilrijk. Het is ongetwijfeld een intelligente en intrigerende vrouw en als volslagen democraat kan ik alleen maar aanvaarden, doch betreuren, dat ze haar talenten ten dienste van de verkeerde partij stelt.

Privé weet ik niets van haar, al zou het me niet verbazen dat ze onder die een beetje dingy deux-pièceskes van SKM toch regelmatig zwart-geel gestreepte sm-lingerie draagt -ze heeft tenslotte lang voor Johan Sauwens gewerkt - die op tijd en stond in een neutrale enveloppe keurig aan huis geleverd wordt door een schimmig Oostenrijks postorderbedrijf.

Pittige dessous kunnen ijskoninginnen altijd wat chaleur bezorgen, dat weten we al van bij de archetypische Russische spionnen uit de vroegste James Bondfilms.

U zult allang begrepen hebben dat ik niets tegen Mevrouw Homans heb, en daarom viel het me ook lelijk tegen toen ze onlangs op tv weer zo vulgair als een man begon te zeuren over die "zak geld" die de vermaledijde federale onderhandelaars aan Brussel beloofd hadden. Welke zak geld, Liesbeth? En zo ja, waarom niet?

Hoeveel heeft Vlaanderen eigenlijk over voor de stad die het toch zelf, zonder enige inspraak van Brusselaars, gebombardeerd heeft tot haar hoofdstad?

Overigens woon ik op dit moment liever in Brussel dan in Hasselt, al is dat een gezellige stad waar ik graag kom en zijn de Limburgers in regel hele fijne mensen.

Maar heeft u dat mondje van de Hasseltse burgemeester gezien toen ze laatst zo zat te zweten tijdens die zowel inhoudelijk als vormelijk werkelijk geweldige eerste Panorama van het seizoen?

En hoe ze achteraf, met datzelfde pruilmondje en even weinig argumenten, ook nog bij Reyers laat te gast was?

Ze had de bewuste reportage toen nog niet gezien, zei ze - wat volgens mij door de voorhanden zijnde moderne technieken verholpen had kunnen worden - maar ze had al wel gehoord dat ze erg eenzijdig was. Van wie ze dat gehoord had, zei ze evenwel niet.

En iemand had haar kunnen uitleggen, desnoods met mijn groeten, dat een reportage altijd een klein beetje naar één kant overhelt wanneer, zoals in dit geval, de helft van de betrokkenen weigert om met de afgevaardigde van de openbare omroep, en dus met ons allemaal, over iets te spreken.

De eerste burger van Hasselt kende ook iets te veel momentary lapses of reason, zoals mijn vriend Pink Floyd het zou zeggen: telkens wanneer haar iets echt concreets gevraagd werd, wist ze niet of ze het wist, of ooit had geweten, of was ze het net even vergeten.

Een familietrek die ze overigens deelt met haar vader Willy, die sympathieke pianist van Koen Crucke. Die was ten tijde van de Agusta-affaire ook regelmatig vergeten met welke foute Italiaan hij op God weet welke dag geluncht had en hoeveel smeergeld hij ook weer op een of andere boef zijn rekening gestort had.

En als mijn vriend Erik Van Looy straks een remake van The Godfather zou plannen, ligt er ongetwijfeld ook een mooie cameo klaar voor de ergerlijk hovaardige Procureur Marc Rubens.

Ik hoorde die man duidelijk vertellen dat de menselijke stoorzenders in dat onfrisse Hazodi-gate zo snel mogelijk "monddicht" gemaakt zouden moeten worden.

Omdat ik in wezen een goed mens ben, zal ik maar aannemen dat hij "monddood" bedoelde want "monddicht", Geachte Heer Rubens, is een techniek met naald en draad die bij de Cosa Nostra enkel nog gebruikt wordt wanneer de paardenkoppen op zijn!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234