Woensdag 20/10/2021

'Monami? Braaf meisje, geen bitch'

Eens een reputatie, altijd een reputatie. Jeff Tarango kan het weten. Sinds zijn legendarische scheldtirade op Wimbledon tegen scheidsrechter Bruno Rebeuh, die er nog een rake oorveeg van Tarango's vrouw bovenop kreeg, kan zijn imago niet meer stuk. De bad boy van het tenniscircuit heeft nooit een blad voor de mond genomen en hekelt hypocrisie. Aan hem ligt het niet dat John McEnroe klaagt over een gebrek aan persoonlijkheden. Tarango tennist deze week in het ECC, al dan niet scheldend: 'Velen denken wat ik denk. Maar ik zég het ook.'

ANTWERPEN.

EIGEN BERICHTGEVING

Jeff Tarango heeft een bepaalde eer te verdedigen. Niet vaak is hij de enige Amerikaan in de hoofdtabel van een 1 miljoen dollar-toernooi, zoals het ECC. Agassi, Sampras, Chang... allen zijn ze elders aan het werk. "Goed dat ik hier mijn land vertegenwoordig. Misschien speel ik er wel beter door", zegt hij. En hij is een échte Amerikaan: op zijn witte pull is een 'stars and stripes' gebreid, de heys and how are you's slingeren in het rond. Met zijn sterallures valt het best mee. Maar persoonlijkheid, dat heeft hij in elk geval.

Tarango: "Ik ben een van de weinigen. Het komt door de reglementen, die de spelers niet aanmoedigen om hun karakter te tonen. De spelers zouden in opstand moeten komen om de regels te veranderen. Tennisspelers moeten meer plezier op de baan kunnen maken. Ik denk dat anderen mij als een persoonlijkheid zien omdat ik niet bang ben te zeggen wat er schort. Ik denk na over een heleboel dingen waar anderen niet bij stilstaan, reageer soms zoals andere spelers niet zouden reageren. Ik probeer oprecht te zijn, te zeggen wat ik voel. Ik wil mijn karakter niet beknotten. Vaak denken spelers hetzelfde als ik, maar ik zég het ook."

Je wordt vaak vergeleken met McEnroe. Terecht?

"Dat is overdreven. Ik schreeuw of gil niet tegen scheidsrechters zoals hij dat zo vaak gedaan heeft. En ik heb nooit zijn carrière kunnen benaderen."

Geniet je respect in het tenniscircuit?

"De spelers weten dat ik oprecht ben. Ik zal nooit moeilijk doen alleen om maar moeilijk te doen. Ik denk dat ze mij respecteren om mijn tennis en om mijn intelligentie. Misschien dat sommigen mijn gedrag op de baan niet altijd leuk vinden. Als ik het dan uitleg, gaan ze soms akkoord of soms niet. Maar ik vind het positief als spelers mijn mening vragen en niet alleen naar zichzelf luisteren. Ik hou van mensen die beide kanten van het verhaal willen horen."

In Wimbledon noemde je de scheidsrechter corrupt. In Roland Garros imiteerde je het gekreun van Muster, die daar niet om kon lachen...

"Elke situatie is anders, maar het hoort bij de competitie. In Wimbledon voelde ik dat de scheidsrechter mij opzettelijk flikte. In de wedstrijd tegen Muster gaf ik alles wat in mij zat. Ik was doodop en ik probeerde het publiek wat aan het lachen te krijgen. Het publiek vond dat grappig, Thomas Muster minder. Na de wedstrijd heb ik hem uitgelegd waarom ik het deed en draaide hij bij. Het was een misverstand. Ik heb geen persoonlijke problemen met Thomas. Ik hou gewoon van intense competitie, ook mentaal. Mijn match tegen Rafter op de Australian Open was ook heel intens. We hebben elkaar opgejut. Hij wilde winnen, ik nog meer, hij nog meer... Dat maakt tennis ook zo opwinderd voor het publiek."

Tennis is een psychologisch spelletje?

"Ik zie tennis als een kruising tussen boksen en schaken. Er komt net zoveel strategie, mentale alertheid als fysiek bij kijken."

In de ogen van het publiek blijf je wel de 'bad boy'?

"Dat imago komt door de Engelsen op Wimbledon die John McEnroe missen. Ze hebben een zodanig saai leven dat ik een gemakkelijk schandaal was, een hapklare kluif voor de media. Spijtig genoeg geloven de mensen de media. Voor mij is wat ik lees niet meer dan een opinie. De meeste mensen laten zich een opinie opdringen, ik probeer zelf een opinie te vormen. Maar in sport is elk conflict nu goed om de highlight show te halen, zodat ze meer reclame kunnen uitzenden. Spijtig genoeg verliest men uit het oog waar het om gaat: een bezielende speech van de coach, drie schitterende tennisshots bij een 40-15-achterstand... Sport gaat over Pete Sampras die sinds zijn vierde jaar de beste speler van de wereld wil worden en daar veel offers voor gebracht heeft. Waarom niet dat verhaal maken, waarom moeten we een verhaal lezen over corrupte scheidsrechters?"

"Een typisch voorbeeld van hoe de media controverses zoekt om meer reclame te verkopen, is de zaak-Clinton. Ik vind het compleet irrelevant of hij nu met 2 meisjes of 200 meisjes slaapt. Niemand maakte zich toch druk toen president Kennedy met Marilyn Monroe sliep? Dat had toch geen invloed op zijn presidentschap? Ik ben nogal republikeins gezind, maar ik denk dat Bill Clinton veel goede dingen voor ons land gedaan heeft. Hij heeft de VS wat afgeholpen van het agressieve imago onder Bush en Reagan. Die hele zaak met Irak nu is natuurlijk ongelukkig. Maar wat kan het mij schelen of de president seksuele relaties heeft met iemand anders dan Hillary. Ik beoordeel hem op zijn beleid over belastingen, abortus of opvoeding. Gelukkig denkt het Congres daar net zo over."

Met 29 jaar ben je al een 'oldie' op de tour, wat blijft je drijven?

"Ik hou gewoon van tennis. Ik hou van het gevoel als de bal de raket raakt. Dat ik met mijn hobby goed verdien, is een bonus. Ik hoop dat ik ook nog op 65-jarige leeftijd een wedstrijdje tegen Jim Courier kan spelen."

Hoe kijk je als oudere speler naar al dat jonge geweld in het vrouwentennis?

"Buiten Anna Kournikova is er niet zoveel interessants aan het vrouwentennis. Ik bedoel, Martina Hingis is een ongelooflijk getalenteerde speelster met een perfecte timing en anticipatie. Zij is terecht de nummer één. Ik zie de tennisters elkaar nooit helpen om samen verbeteren. Ik heb vanaf mijn zevende tot mijn zeventiende elk weekend tegen Agassi, Sampras en Chang gespeeld. Bij de vrouwen is het ieder voor zich. Waarom moeten ze steeds oefenen met een man die op plaats 2.000 gerangschikt staat? Als ze elkaar helpen, zou hun niveau hoger zijn. Nu is het alsof je in het vrouwentennis een bitch moet zijn om succes te hebben. Ergens moet je ook wel gemeen zijn. En dat heeft niets met de media of geld te maken. It's about basic bitchyness: the biggest bitch wins. Waarom moet dat? Het kan ook anders. Ik zie graag Van Roost spelen? Zij is een sweet girl, ik zie haar nooit bitchy doen op de baan. De Williams-zusjes, zij zijn ook een verademing. Ze zijn oprecht, zeggen wat ze voelen. En zij helpen elkaar om samen te verbeteren."

"De mannen zijn anders. Ik kan op de baan stappen en een geladen wedstrijd met Rafter spelen en daarna samen een biertje drinken. Tegen Michael Chang, that little bugger, heb ik bij de profs al 20 keer gespeeld en nooit gewonnen. Maar na de wedstrijd eten we wel lekker samen. Ik denk dat vrouwen teveel opgejut worden door hun entourage. Waarom moeten hun vader, hun moeder, hun broer, hun vriendje, hun trainer er steeds bijlopen? Ik kan geloven dat ze niet zoveel geld op de bank staan hebben."

Nemen sommige tennissers zichzelf te serieus in het circuit?

"Ja, stel dat ik tegen de nummer 1 van Irak tennis en de winnaar beslist over een invasie, dan zouden we het spel misschien serieus mogen nemen. Maar tennis is geen spel van leven en dood."

Heb je nu eindelijk weer een kledingsponsor?

"Neen, ik ben de enige speler in de topvijftig zonder een kledingcontract. De bedrijven vertellen me dat ik te oud ben. Maar ik lig er niet wakker van. Ik denk dat zij meer geld zouden verdienen aan mij dan ik aan hen. Het is niet correct. Ik draag liever mijn emoties op mijn mouwen dan een merk. En ik kan me het echt wel permitteren om een T-shirt van 20 dollar te kopen. Trouwens, ik heb geen T-shirts nodig. In elk toernooi waar ik speel, krijg ik er een. Ik heb misschien wel duizend T-shirts, mijn moeder heeft 500 T-shirts, mijn vrouw heeft 500 T-shirts." Bart Fieremans

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234