Donderdag 06/05/2021

Mokers en middelvingers

Guerrillaraps en snijdende gitaarrifs veranderden onze nekharen spontaan in een deurmatje

Rock > Rage Against The Machine snoeihard maar met dipjes in het Antwerpse Sportpaleis JJJ

ANTWERPEN l Acht jaar geleden stond Rage Against The Machine voor het laatst op Belgische bodem, met een schimmig concert in Vorst. Maandag maakte de groep een veel betere beurt in het grotere Sportpaleis. Al legden de vier zelfverklaarde communisten ook tijdens dit reünieconcert geen rimpelloos parcours af.

Door Gunter Van Assche

Na het vertrek van zanger Zach de la Rocha in 2000 werd Rage Against The Machine tijdelijk opgedoekt. Hoewel de overige drie bandleden hun livesucces daarop bestendigden met Audioslave, verzoende het drietal zich vorig jaar in extremis opnieuw met hun oorspronkelijke zanger.

Op Pinkpop verscheen de groep zondag nog in een oranje gevangenispak en met een zak over het hoofd op het podium, verwijzend naar de perikelen in Guantánamo Bay. Zo dramatisch oogde hun entree in het Sportpaleis niet, al was de briesende aftrap met 'Testify' minstens even effectief. Wie gedacht had dat het viertal op een decennium tijd andere emoties dan woede en agressie had leren verkennen - de groepsleden zijn intussen toch al veertig jaar - werd brutaal op het tegendeel gewezen met explosieve drumsalvo's, licht ontvlambare gitaarriffs en withete sloganlyrics. Hun woede bleek vandaag alleen maar méér uitgepuurd. De haartooi van de la Rocha mag er met de jaren dan wel enkel hilarischer op worden, zijn schuimbekkende guerrillaraps joegen de fans ook nu weer met ware doodsverachting de moshpit in.

In het eerste halfuur kreeg het pogoënde volkje splinterbommen als 'Bulls on Parade', 'Vietnow', 'Bombtrack' en 'Bullet in the Head' voor de kiezen, waardoor de show strak crescendo leek te gaan. Het kon ons zelfs niet schelen dat de la Rocha zowel tussen als tijdens de songs tegen de drumkit ging uitblazen, vooraleer hij weer even als een derwisj dansend het podium kan opgaan.

De mensenmassa stopte echter na een half uur met kolken, toen de laatste mokerslag van 'Know Your Enemy' was uitgestorven: de groep had namelijk het idee opgevat om al hun minder bekende songs samen te ballen in het middenstuk. Die keuze haalde onherroepelijk de vaart uit hun show, want hoewel 'Ashes in the Fall' (zelden opgenomen in hun set), 'Guerilla Radio', of 'Calm Like A Bomb' oerdegelijke songs zijn, klonken ze wat eenvormig na het doeltreffende en bekende gitaargeweld dat daarvoor als scudraketten was afgevuurd in de zaal. Met een The Clashcover ('Clampdown') haalden ze wél weer hun slag binnen, net als met een grandioos 'Sleep Now In the Fire', waarin de la Rocha een gluiperige presidentskandidaat neerzette en Tom Morello zijn gitaar afwisselend deed brullen, piepen en knarsen: onze nekharen veranderden spontaan in een deurmatje.

Helaas vergaloppeerde de groep zich daarnaast iets te vaak in hun eigen woede: zo leek drummer Brad er soms een steviger pas in te houden dan Morello en de la Rocha, waardoor de slordige afsluiter 'Killing in the Name' maar nét niet in het water viel. Al leek geen fan daar om te malen. Of moesten we die zee van uitgestoken middelvingers naar het podium dan toch anders interpreteren?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234