Zaterdag 08/05/2021
Rivers Cuomo van Weezer in de AB: de ‘nieuwe sound’ lijkt gelukkig ­verdomd veel op de oude. Beeld Vincent Van Wesemael
Rivers Cuomo van Weezer in de AB: de ‘nieuwe sound’ lijkt gelukkig ­verdomd veel op de oude.Beeld Vincent Van Wesemael

Column

Moeten geloofwaardige singersongwriters steeds hun artistieke grenzen opzoeken? Welnee!

StuBru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Mijn favoriete bands hoeven ­zichzelf niet voortdurend heruit te vinden. Als ik een prachtig liedje hoor, denk ik eerder: maak er nog zo eentje! Dan wil je geen interview lezen met de bewuste artiest die ­vertelt dat het volgende album meer krautrock­invloeden zal bevatten. De formule werkt, wees daar blij om. Hang nu niet de vernieuwende artistiekeling uit en kom vooral ­achteraf niet zagen dat de nieuwe stijl niet aanslaat.

Er is een ongeschreven regel in muziekland die stelt dat enkel ­componisten van kinderliedjes (in dienst van een gespecialiseerd bedrijf) met dezelfde vier akkoorden en klankjes aan de slag mogen. Geloofwaardige singer-songwriters moeten steeds hun artistieke ­grenzen opzoeken. Daar ben ik het niet helemaal mee eens.

Stijn Van de Voorde. Beeld Thomas Legrève
Stijn Van de Voorde.Beeld Thomas Legrève

Populaire groepen met vernieuwingsdrang krijgen traditioneel het voordeel van de twijfel, maar wie de fans niet overtuigt, draagt de harde gevolgen. Tenzij de afhakende fans vervangen worden door vers bloed. Bands met een lange carrière ­kunnen rekenen op een klein ­percentage volgelingen dat hen onvoorwaardelijk trouw blijft. Wie Coldplay tof vond ten tijde van ‘Yellow’, voelt misschien minder voor hun samenwerkingen met Avicii en The Chainsmokers.

Ik volg Radiohead bijvoorbeeld tot en met Amnesiac. Daarna ben ik de mannen kwijt. Ze zijn vast nog steeds goed ‘in hun genre’, maar dat specifieke genre botst intussen al vijftien jaar met mijn persoonlijke voorkeur.

Let op, een stijlswitch kan soms een grote boost geven. In het geval van Soulwax betekende het zelfs een toegangspoort naar een internationale carrière. Bij Beastie Boys (van punk naar hiphop), Katy Perry (van christelijke rock naar platte pop) en Fleetwood Mac (van blues naar mainstream rock/pop) liep het ­eveneens goed af.

Toch breek ik graag een lans voor bands die nooit evolueren. Muzikanten die nog steeds – met succes – precies hetzelfde doen als enkele decennia geleden.

Weezer maakt reeds 25 jaar dezelfde muziek en daar klaagt niemand over. Vorige week speelden ze nog in een stampvolle, enthousiaste AB. Het jeugdsentiment spatte uit de ogen van de concertgangers die de band leerden kennen ten tijde van ‘Undone – The Sweater Song’ (1994) en ‘Buddy Holly’ (1995). De jongere fans – die inpikten bij ‘Beverly Hills’ (2005) en ‘Pork and Beans’ (2008) – zongen eveneens alles mee. De sound van powerpop evolueert (een beetje), maar een goed nummer met een sterke melodie blijft in alle omstandigheden overeind.

Er brak even paniek uit toen Rivers Cuomo nieuwe nummers aankondigde en er plotsklaps enkele keyboards op het podium verschenen. De zanger waarschuwde ons in enkele interviews reeds voor een ‘anders’ klinkend album. Cuomo sprak bijvoorbeeld over ‘meer volwassen onderwerpen’. Inhoudelijke veranderingen vormen zelden een probleem. Wie luistert er aandachtig naar liedjesteksten?

Vooral de synth-sound in het gloednieuwe nummer ‘Happy Hour’ deed de aanwezige grungy ­dertigers/veertigers zenuwachtig heen en weer schuifelen. Sommigen zochten tijdelijk de toog op. Er was nauwelijks gitaar te horen in het liedje dat voor het eerst live werd gespeeld! Wil Weezer écht nieuwe horizonten verkennen? Hoe ver ­willen ze die nieuwe sound ­doordrijven?

Niet al te ver, zo blijkt. Zoals David Bowie op het einde van de jaren 90 goedkope industrial en drum-’n-bass integreerde (Earthling) en Bob Dylan in ’79 op Gospel Tour vertrok, heeft ook Weezer recht op een kleine misstap. Experimenten horen thuis in het repetitiehok, niet in een opname­studio.

Sinds gisteren weten we helemaal zeker dat het nieuwe album niet ­uitzonderlijk anders klinkt dan de tien voorgaande. Stilstaan is niet altijd achteruitgaan. Zeker niet als je op een hoge bergtop staat. Daal niet af. Blijf rustig staan tot de zon ondergaat. De omringende toppen lijken misschien zonniger en spectaculairder van uitzicht, maar het waait er even hard. En neerslag krijg je overal.

Om een lang verhaal (met iets te veel vage metaforen) kort te maken: Never change a winning team.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234