Woensdag 08/12/2021

Moersleutel, zaag

De somberte komt plots achter me aan, ter hoogte van de Sarphatistraat. Op het moment dat ik sneller begin te fietsen in de hoop haar voor te blijven, weet ik al dat ze me toch zal inhalen. Het is voorbij middernacht, in de verte zie ik mijn verblijfplaats al liggen, een monumentaal oud gebouw vol kamers, daarachter bevindt zich de werf van een Amsterdams hotel. De gigantische bouwkraan piept boven de daken uit. Hier en daar wordt de regen aangezet in het schijnsel van straatverlichting, nergens is er een andere nachtbraker te bespeuren.

Voor de deur zoek ik op de tast naar de sleutelhanger in mijn rugzak. Fietsen door de regen vind ik minder erg dan er in stil te staan. Het is moediger, alsof je dan ook andermans regen trotseert. Wie langer dan een halve minuut stilstaat - en al zeker wie op zoek is naar een sleutelhanger in de vorm van een schelp - heeft niets dappers meer. Elke druppel die je dan raakt, is helemaal voor jou bedoeld.

Ik vind de sleutels, klik het slot open, ga de trap op, wandel door de donkere gang naar mijn slaapplaats. Meteen bij het binnentreden tracht de leegte van de kamer me te omhelzen, het is de hitte - de verwarming staat nog op stand vijf.

Nadat ik de radiator heb dichtgedraaid, trek ik zo veel mogelijk kleren uit en zink ik neer op de stoel aan het tafeltje voor het raam, waarachter het hotel in opbouw ligt.

De hele week zijn er mannetjes op de werf in de weer geweest. Het boren en drillen begon al bij dag en dauw, pas rond tien uur 's ochtends werd er voorzichtig een radiospeler aangezet, alsof ze vreesden met hun muziek iemand wakker te maken. Ze droegen helmen en rubberlaarzen en 's middags, rond een uur of twaalf, verdwenen ze even, om beschut tegen wind en regen achter hun zelfgebouwde muurtje hun boterhammen op te eten - wat ze deden onder schafttijd toen ze die muur nog moesten bouwen, blijft me een raadsel.

Ik zet het raam een stukje open, smeer een boterham met pindakaas. Het eerste hapje krijg ik met moeite doorgeslikt, het moet echt scheef hangen in m'n keel, om de krop die daar zit te kunnen passeren.

Buiten is het nu ook gaan waaien. De bouwkraan wiegt heen en weer. Het enige wat ik in de afgelopen zeven dagen door dit gigantische hijswerktuig opgetild zag worden: een rode kruiwagen. Daar was behoorlijk wat geroep en gebrul voor nodig, twee werkmannen hielden zich ermee bezig, en toen het ding veilig en wel op het platform stond, verlangde ik kort maar hevig naar de periode waarin ik als kind, in pyjama op de grond gezeten, een dorp van Playmobil bouwde. Met als enige gereedschap een kruiwagen, een moersleutel en een zaag.

Er was niets wat daarmee niet gemaakt kon worden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234