Donderdag 26/11/2020

Moedige en mooie slotdag Jazz Middelheim

Jazz Middelheim heeft met 19.000 bezoekers een nieuw record gevestigd, maar op de slotdag viel de opkomst wat tegen. Toch was het een heel gevarieerde en geslaagde dag, met onder andere een subtiel slotconcert van het Charlie Haden Liberation Music Orchestra.

Het contrast met de dagen voordien was erg groot: er was geen overrompelende figuur als John Zorn noch een crowdpleaser als Jamie Cullum om volk te lokken. Wel was er een breed spectrum van luistermuziek, van fragiel en bedachtzaam tot furieus en weerbarstig. In die zin was de slotdag vergelijkbaar met de openingsdag, toen het binnen én buiten de tent muisstil werd bij het briljante samenspel van het Brussels Jazz Orchestra of het warme en hartelijke concert van Toots Thielemans met zijn overzeese vrienden Kenny Werner, Oscar Castro-Neves en Airto Moreira.

Muisstil werd het maandag dus ook geregeld, misschien nog het meest tijdens het moeilijkste concert van allemaal, dat van Fred Van Hove met zijn Ochgot Octet. Opmerkelijk was de interactie tussen de blazers, die al improviserend bijna spontaan een golfbeweging neerzetten. Nog opmerkelijker was het samenspel tussen Van Hove en zijn nieuwe poulain Els Vandewijer, de Belgische vibrafoniste die in Berlijn furore maakt en klaar is voor de grote doorbraak. Hun duet was een hoogtepunt, niet alleen van dit concert, maar van het hele festival.

Eerder kon de Cubaanse pianist Omar Sosa niet honderd procent overtuigen, deels door zijn wat gratuit gebruik van elektronische effecten en ook omdat hij zijn concert geregeld onderbrak voor een praatje vol bekeringsdrang. Ook pianist Randy Weston wilde het publiek graag bekeren met zijn Afrocentristische gedachtegoed, maar hij bleef muzikaal wel bij de les en bracht een moedige hommage aan de vergeten pionier van de zwarte muziek James Reese Europe. Toch viel zijn groep African Rhythms wat tegen, ondanks de slimme toevoeging van banjospeler Ayodele Naakheru. Teken aan de wand: de sterkste momenten waren die waarin Weston gewoon solo speelde.

Maar het slotconcert knoopte weer helemaal aan bij de subtiliteit van de openingsdag. Contrabassist Charlie Haden heeft al een hele weg afgelegd met zijn Liberation Music Orchestra (LMO), waarbij politiek engagement hand in hand gaat met muzikale vernieuwing en stilistische vrijheid. De legendarische plaat uit 1968 klinkt nog altijd ruw, maar de huidige editie van de groep is een flink pak zachtaardiger. Maandag brachten ze het intussen al wat oudere programma van Not In Our Name, hun muzikale pamflet tegen G.W. Bush met onder andere een ontwapenende interpretatie van 'This is not America'.

De groep was opgebouwd rond een keur van blazers en werd zoals gewoonlijk in goede banen geleid door pianiste, componiste en arrangeur Carla Bley. Fragiel maar wondermooi, je merkt dat ze dit soort werk het liefste doet, een ensemble van stilisten tot opperste schoonheid brengen. Misschien wil ze ooit nog eens met het Brussels Jazz Orchestra werken. Vragen staat vrij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234