Woensdag 01/02/2023

Moedig voorwaarts

De musicalafdeling neemt afscheid met grote klasse. Sondheim mag tevreden zijn

musicalballet van vlaanderen zwaait uit met uitstekende 'merrily we roll along' HHHHI

Antwerpen

Eigen berichtgeving

Wilfried Eetezonne

Wat zou je doen als artistiek directeur met een ontslagbrief op zak die nog één musical mocht maken? Zou je alle kurken laten knallen in een groot extravaganza en een fijne put achterlaten voor de minister? Of maak je een productie die bewijst waarom een gesubsidieerd musicalgezelschap nodig is? De musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen (KBvV) doet dat laatste. Met Merrily We Roll Along van Stephen Sondheim en George Furth, kortweg Merrily, nemen ze afscheid met grote klasse.

Want, zoals bekend, wordt de musicalafdeling opgedoekt en moet er een nieuw gesubsidieerd gezelschap ontstaan tegen 2006. Dat zal uiteraard afhangen van de toekomstige minister van Cultuur, maar mocht die in de zaal gezeten hebben, hij/zij zou er onmiddellijk voor tekenen. Maar dat is toekomstmuziek en bij Merrily draait alles om het verleden.

Toen Merrily We Roll Along in 1981 in première ging op Broadway stond het slechts zestien voorstellingen op de affiche. Maar zoals vaker bij de musicals van Sondheim kwam de erkenning later. En terecht.

In het eerste beeld van Merrily zijn we in 1976. De veertigjarige filmregisseur Franklin Shepard (Jan Schepens) staat aan de top van zijn carrière, maar de thuiskomst na een zoveelste prijsuitreiking is eenzaam. Vanaf dan wordt zijn levensverhaal in één grote flashback verteld onder de steeds dwingendere vraag van het chorus: 'Wat bracht je leven tot hier?'. Ooit had hij twee onafscheidelijke vrienden: Mary (Ellen Pieters), een mislukte romanschrijfster en daarna een cynische drankzuchtige theatercriticus, en Charlie (Ara Halici), met wie Franklin ooit succesvolle Broadway-shows componeerde. Gaandeweg komen we te weten hoe en waarom Franklin die vriendschappen, liefdes en idealen genadeloos heeft verraden in zijn zucht naar commercieel succes. We zien zijn scheiding van zijn eerste vrouw Beth (Ann van den Broeck), het eerste Broadway-succes, hoe de drie vrienden een cabaretshow hadden in een achterafzaaltje (een leuk parodiërend nummer op de Kennedy-clan) en uiteindelijk belanden we in 1957 als de drie jonge vrienden op het dak naar de spoetnik zitten te kijken en besluiten om samen vol idealen en hoop het leven in te stappen. Het publiek weet dan al welk onheil hen te wachten staat en dat levert een ijzersterke finale op. Merrily is ingenieus verteld als een puzzel die stukje voor stukje in elkaar valt, als een wonde die zich langzaam opent. Dat wil niet zeggen dat er niet gelachen mag worden. Een groot deel van de show speelt zich af in de verveelde kringen van de New Yorkse elite en dat levert vaak giftige oneliners op. Dat wil niet zeggen dat dit een show is waar je lekker bij onderuitzakt. Een hele kluif dus voor regisseur/choreograaf Martin Michel, die hier als regisseur debuteert in Vlaanderen.

Laag na laag legt hij zijn personages bloot, laat hij ze verjongen. In zijn scenografie refereert hij continu aan de tijdgeest. Het Malibu-huis van Franklin lijkt zo uit David Hockneys A Bigger Splash te komen en een succesvol producent heeft Warhol aan de muren hangen. Ook in zijn choreografie citeert hij uit de stijlen van toen en dan vooral van Bob Fosse. Het chorus is perfect in zang en dans, hoewel hier en daar enkele kleine bijrollen teleurstellen.

Ook de kostuums van Arno Bremmers volgen altijd de mode van de tijd. Hier danst een prachtig modemuseum voorbij.

Een minder gelukkige keuze is het gebruik van projecties als decor. Soms werkt het, zoals in een studioscène bij NBC, maar vaak leidt de wirwar van filmbeelden de aandacht te veel af van wat er op het podium gebeurt.

De grootste verdienste gaat naar het orkest onder uitstekende leiding van Alain Reubens. Sondheim componeerde voor Merrily een aartsmoeilijke partituur, waarin hij melodieën opstapelt of tegen elkaar uitspeelt. Reubens brengt die muziek helder en transparant.

Maar ook de hoofdcast is in uitstekende vorm. Schepens' transformatie naar de jonge Franklin is zijn beste vertolking tot nu toe, Halici speelt zijn ietwat warhoofdige vriend met een ontwapenend enthousiasme, maar het is vooral Ellen Pieters' aandoenlijke Mary die de avond steelt dankzij haar uitstekende komische timing. In de bijrollen is Frédérique Sluyterman van Loo een feest als de venijnige diva Gussie en Franklins tweede vrouw. Ann van den Broeck brengt haar showtopper 'Er bestaat geen dag' zo ontroerend dat je de eerste akte niet overleeft met droge ogen. Sondheim mag tevreden zijn.

WAT Merrily We Roll Along WIE Jan Schepens, Ara Halici, Ellen Pieters en anderen in een productie van de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen WAAR EN WANNEER Nog tot en met 24 april op reis door Vlaanderen en Nederland. INFO www.koninklijkballetvanvlaanderen.be

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234