Maandag 28/11/2022

Modeontwerper Harald Ligtvoet en zijn man Wim Soete vormen bakkersduo ‘Sweety Darling’

Een man die roze taarten bakt, het is op zijn minst uitzonderlijk. Maar twéé mannen die samen kleurrijke biscuits maken, dat kan alleen ‘Sweety Darling’ zijn. Speciaal voor DMM bakten modeontwerper Harald Ligtvoet en zijn man Wim Soete een kitscherige kersentaart, inclusief witte zwanen. Het ideale voer voor een gesprek over mode, marsepein en onvoorwaardelijke liefde.

e hoeft maar twee stappen te zetten in het prachtige huis van Harald Ligtvoet en zijn echtgenoot Wim Soete om te merken dat hier serieus wat afgelachen wordt. Een hertenkop aan de muur naast de trap werd door het koppel voorzien van een Amy Winehouse-kapsel, zonnebril en snor. Wat verder staat een roze flamingo in de gang en in de woonkamer weten we niet waar eerst te kijken. Een muur vól hertenkoppen, een vitrinekast met honderden porseleinen bambi’s (“wij verzamelen hertjes”) en overal tirolerfoto’s en barbiepoppen, de meeste met snor. “Die snor, dat is ons ding”, lacht Wim. “We zijn er ooit mee begonnen om alles in huis met een snor te beplakken en dan loopt zoiets snel uit de hand.” De twee mannen, allebei met baard, snor en stoere leren broek, zien er veel gevaarlijker uit dan ze zijn. “Verwijzingen naar ‘YMCA’, we krijgen ze nog regelmatig”, lacht Harald, die eerder de berekenende is van de twee. Waar Wim uren kan vertellen en hartelijk lacht met zijn eigen versprekingen, is Harald iets stiller en denkt hij altijd na voor hij iets zegt. Misschien hebben zijn Limburgse roots daar wel iets mee te maken.

De knalrode valentijnstaart met witte bloemen en zelfgemaakte zwanen staat tussen ons in te blinken terwijl de twee mannen vertellen over hun voorliefde voor kitsch en biscuit, en hoe die hebben geleid tot ‘Sweety Darling’. “Ik ben van opleiding banketbakker”, vertelt Wim. “Maar eigenlijk ben ik dat in de praktijk nooit geweest. ’s Nachts opstaan om brood en pistolets te bakken, dat was niet echt mijn ding. Ik ben dan ook eerst bij de Colruyt gaan werken, elf jaar lang, om uiteindelijk opnieuw in de schoolbanken te kruipen. Nu ben ik opvoeder bij kinderen met een zware verstandelijke beperking.”

De loopbaan van Harald is ons wat beter bekend. Hij studeerde met grootste onderscheiding af in Sint-Niklaas, waar hij elk weekend modeles volgde, terwijl hij tijdens de week ging werken om zijn studies te betalen. Daarna combineerde Harald het ontwerpen van een eigen collectie met free-lance stilistenwerk. Hij won de Coral Fashion Award in 2004, ontwierp vier jaar later de Eurosongjurk van Soetkin Baptist van Ishtar en organiseerde in 2009 zijn eigen modedefilé ‘I’m a dreamer’. “Ik deed die show om mijn tiende jaar in het vak te vieren. De aanloop daarnaartoe was geweldig. Ik ging in alle uithoeken van de wereld op zoek naar interessante stoffen, zat tot ’s nachts te tekenen en ik was heel blij met het resultaat. Alleen had ik misschien iets meer respons verwacht uit de modewereld. Het was niet de grote doorbraak waar ik op gehoopt had”, zegt Harald eerlijk. De ontwerper maakt nu vooral jurken op bestelling, trouwjurken vaak, in zijn typische, nostalgische jarendertigstijl. “Een tijd waarin vrouwen zich nog opkleedden om een kop koffie te gaan drinken. Dat gebeurt nu veel te weinig, dat vrouwen zich nog echt optutten.” Wim lacht. “Ja, en Harald zijn kleren zijn niet echt outfits waar je mee in de zetel kruipt.”

TAART VAN MIJN TANTE

De twee leerden elkaar zo’n vijftien jaar geleden kennen toen Harald als winkelbediende werkte bij Mac & Maggie (in die tijd dé hippe winkel van Antwerpen). “Goh ja, ik had ergens in een magazine gezien dat ze daar rokken voor mannen verkochten”, legt Wim uit. “Je moet weten, ik had me toen pas geout als homo, en de hele wereld mocht het weten. Ik had elke week een andere haarkleur en droeg verschrikkelijk opzichtige kleren. Hoe dan ook, die rokken, daar paste ik met mijn figuur natuurlijk niet in, maar die magere bediende is me wel bijgebleven. Het heeft dan nog vier jaar geduurd eer we echt een koppel waren.” De tortelduifjes trokken bij elke mogelijke gelegenheid graag naar Amsterdam, een stad waar niet moeilijk wordt gedaan over mannenliefde. Het is daar, in een buitenwijk van de Nederlandse hoofdstad, dat de twee ‘De Taart van m’n Tante’ ontdekten, een zaak die geleidelijk aan hun leven zou veranderen. “Dat was zo’n gezellig, kitscherig koffiehuisje waar je zelfgemaakte taarten kon proeven en kopen. We zijn er die eerste keer zeker drie uur lang blijven zitten. Daar is stilaan het idee beginnen te groeien ‘dit kunnen wij ook’”, vertelt Wim. Het eerste kinderfeestje daarna was het meteen prijs: iedereen was in de wolken over de taart die Harald en Wim hadden meegebracht. Voor ze het goed en wel beseften, was ‘Sweety Darling’ een feit. Een taartenbusiness genoemd naar de koosnaam die Eddie en Patsy mekaar toeroepen in Absolutely fabulous. Wie de mannen bezig ziet, begrijpt waarom.

Elke taart die Harald en Wim afleveren, wordt in detail ontworpen. Dat is uiteraard Haralds taak, het schetsen zit hem in de vingers. Bakken doet Wim in een eenvoudig keukenoventje, volgens een eeuwenoud recept. “Ik maak altijd de klassieke biscuit met verse slagroom en een laagje confituur. Wie wil, krijgt wat extra punch”, lacht Wim en kijkt naar de fles Elixir d’Anvers die op de kast staat. Het versieren ten slotte is teamwork. Geen mallen, geen figuurtjes, alles wordt met de hand geboetseerd. “Onze taarten zijn dan ook niet perfect”, zegt Harald. “Twee bloemetjes zullen nooit volledig hetzelfde zijn, omdat we alles één voor één met de hand maken.” De mannen tonen trots enkele foto’s van pronkstukken. Een roze taart met een bol wol ‘voor een mevrouw die graag breit’, een kindertaart met Bert en Ernie (inclusief banaan achter het oor), een eightiestaart met felle kleuren en lipstick ‘gemaakt voor Siska Schoeters’ en een met handboeien vastgeketende Karl Lagerfeld ‘voor een fashion victim’. “Wij proberen altijd zo getrouw mogelijk de persoonlijkheid van de ontvanger in een taart te stoppen”, aldus Harald. “Maar wie bestelt, moet realistisch blijven. Sommigen willen tien hobby’s op een taart voor zes personen.”

HEEL, HEEL LELIJK

Hun taarten zijn kitsch, hun interieur is kitsch, de films die ze kijken zijn ook vaak kitsch, maar wanneer ik hen vraag wat ‘kitsch’ nu precies is, dan valt er toch even een stilte. Wim probeert het uit te leggen: “Een eerste voorwaarde is eigenlijk dat iets heel, heel lelijk is (lacht). Maar als je er veel van bij elkaar zet, krijgt het wel iets gezelligs. Wij gaan dikwijls naar rommelmarkten, en dan roep ik uit ‘Oh, kijk, Harald, dat is keilelijk, pakken we dat mee?’” De twee schateren het uit. Toegegeven, er zit iets in, in hun beschrijving van het fenomeen. Want de ingekaderde bloemen aan de muur, de tirolerfoto’s en porseleinen beeldjes zijn afzonderlijk niet erg aantrekkelijk. Maar op de manier dat zij zulke dingen hier bij elkaar zetten, wérkt het wel. En Valentijn, is dat dan ook kitsch? “Nee, dat is gewoon geforceerd”, zegt Harald. “Waarom zou je elkaar die dag liever zien dan op andere dagen?”

“Bij ons is het elke dag Valentijn”, pikt Wim daarop in, en voor één keer meent hij het heel serieus. “Wij geven elkaar elke week een bos bloemen. Élke week.” Ook toen Harald vorige week voor een modeshoot in de Dominicaanse Republiek zat, kreeg Wim bloemen aan huis bezorgd. Dat had Harald zo geregeld voor hij vertrok. “Je kan niet genoeg tonen hoe graag je elkaar ziet”, zegt Wim. “Valentijn of geen Valentijn.”

KRIEBELS

Voor maart en april beginnen de bestellingen stilaan vlot binnen te lopen. Harald en Wim hebben zelfs al taarten op hun lijst staan voor 2012. Het kriebelt bij het koppel behoorlijk om in de voetsporen te treden van De Taart van m’n Tante en een eigen zaak te openen. “Daar zijn we nu echt hardop over aan het dromen. De toog die we in de winkel willen zetten, staat zelfs hier beneden al klaar. Het is nu vooral zoeken naar een geschikte locatie.”

In de tussentijd is Harald ook nog bezig met zijn volgende defilé, dat komt er dit najaar al aan. “Ik ga samenwerken met een bedrijf gespecialiseerd in kantoorinrichting. Dat klinkt misschien vreemd, maar het is een geweldige uitdaging om mijn stoffen ook te vertalen naar stoelen en zetels. Voor mijn ontwerpen krijg ik carte blanche, dus het zullen écht Harald Ligtvoet-silhouetten zijn die op de catwalk lopen.” De schittering in Haralds ogen is overduidelijk wanneer hij over zijn mode vertelt. Hij wil zo graag zijn eigen ding doen, maar kan het financieel niet aan om elk seizoen nieuwe collecties te maken. Samenwerken met een merk dan? Misschien wel. “Wat Walter Van Beirendonck voor de kindercollectie van JBC doet bijvoorbeeld, dat zou ik ook wel zien zitten. Die kleren zijn duidelijk Walter, maar net zo goed JBC.” En nu de naam Walter valt, wordt ons ineens duidelijk dat Wim daar duidelijke gelijkenissen mee vertoont. De kleding (leren broek, groen hemd, blauwe trui) bijvoorbeeld, maar ook enkele gelaatstrekken. We zijn niet de eersten die dat opmerken. “Vooral toen mijn baard langer was, dachten heel wat Nederlanders dat ze me kenden. (met Nederlands accent)Ow, kijk nou, daar heb je die Walter Bikkembergs.” (hilariteit alom)

n Harald en Wim maken er een sport van om in hun interieur alles met snorren te beplakken.

n In 2009 vierde Harald Ligtvoet zijn tienjarige

modecarrière met een defilé in een kerk in Borgerhout.

Bij ons is het altijd Valentijn, wij geven elkaar elke week een bos bloemen

n ‘Onze taarten zijn niet perfect’, aldus Harald Ligtvoet. ‘Twee bloemetjes zullen nooit volledig hetzelfde zijn, omdat we alles één voor één met de hand maken.’

n Harald Ligtvoet (met taart) en Wim Soete, samen ‘Sweety Darling’.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234