Zaterdag 31/10/2020

Modellen met een hoekje af

83-jarigen op de cover, een rolstoel op de catwalk en een model dat dubbelt als vrouw én man: qua diversiteit zit het vandaag wel goed in de modewereld. Een tijdelijk fenomeen, een slimme commerciële zet of is er toch sprake van enige bewustwording?

Het koesteren van imperfecties is van alle tijden (denk aan de grote mond van Sophia Loren) maar de jongste jaren lijken de perfecte supermodellen echt helemaal uit de mode. Een paar jaar geleden werd het spleetje tussen de tanden van modellen Lara Stone en Georgia May Jagger zo populair, dat het bij Amerikaanse tandartsen stormliep voor een beugel om de voortanden uit elkaar te wrikken.

In de winter van 2010 steeg de vraag naar roodharigen: Mulberry stuurde modellen de catwalk op met een koperrode pruik, geïnspireerd op het haar van het Finse model Julia Johansen. De fascinatie voor meer natuurlijke looks was trouwens dat hele seizoen prominent aanwezig: Prada bracht meisjes met een bril en Chloé had iets met forse wenkbrauwen. De modewereld had het gehad met perfectie en leek op zoek naar iets dat echter leek: sproeten, scheve tanden, nerdy look... Onconventioneel werd het nieuwe chic. De marketingafdelingen merkten wellicht ook het succes van streetstyle- en modebloggers waarbij diversiteit en individualiteit al van bij de start vanzelfsprekend zijn.

Zo mooi, zo saai...

Perfectie is blijkbaar saai geworden. Bovendien willen we ons graag onderscheiden van de eenheidsworst. We zijn op zoek naar rolmodellen met een persoonlijkheid, geen ja-knikkende barbies die onderling inwisselbaar zijn. Kijk naar de beauty's die tegenwoordig hip zijn: Cara Delevingne, Chloë Sevigny, Alexa Chung, Emma Watson en ja, zelfs Lena Dunham: ze zijn uniek, zijn meer dan een kapstok voor mooie kleertjes. Ook hier hebben sociale media een belangrijke rol: voor de rolmodellen bij het opbouwen van hun identiteit maar ook voor de merken die op Instagram op zoek gaan naar nieuwe gezichten. Het gaat zelfs zo ver dat ook traditionele schoonheden zichzelf willen onderscheiden door zich 'minder aantrekkelijk' te maken, met een onconventionele haarsnit of opvallende tattoos.

Het Londense modellenbureau Anti-Agency speelt in op deze trend en gaat op zoek naar vrouwen met talent, stijl en présence, eerder dan met de perfecte looks. In België is er Rebel Management dat unieke gezichten scout voor klanten als Diesel, Fred Perry, Lanvin, Maison Martin Margiela, Raf Simons... Een apart gezicht is ideaal om de inspiratie en feel van een collectie weer te geven, het geeft je merk meer persoonlijkheid. En dus zien we modellen in een rolstoel (Jillian Mercado) of met een beenprothese (Mario Galla), met albinisme (Shaun Ross) of het down-syndroom (Jamie Brewer), bedekt met tattoos (Rick Genest) of transseksueel (Andrej Pejic, intussen Andreja Pejic na zijn geslachtsoperatie).

New York Fashion Week leek wel het feest van de diversiteit - zelfs Kanye Wests Adidas-show werd gelopen door modellen met verschillende figuren. Alomtegenwoordig was Chantelle Winnie, een model met de pigmentziekte vitiligo. Als ambassadrice van het Spaanse merk Desigual stapte ze in de voetsporen van Adriana Lima - de Braziliaanse Victoria Secret-engel, en toonbeeld van buitenaardse perfectie. Winnie is ondanks (of dankzij) de vlekken op haar gezicht en lichaam nu al de muze van de invloedrijke fotograaf Nick Knight en de Britse designer Ashish.

Maatje 54

En zelfs van het sizezero-ideaal wordt af en toe afgeweken. De Franse Elle schokte in 2010 vriend en vijand met een foto van de volslanke Tara Lynn op de cover en binnenin een 32 bladzijden-tellende special met nog wat andere plussizemodellen. Was het een gimmick? Wilde Elle zich gewoon inkapselen tegen de kritiek op de te magere modellen? Of zou de mode-industrie echt klaar zijn voor verandering?

Tess Holliday was dit jaar het eerste model met een Amerikaans maatje 22 (een Europese 54) om een contract te tekenen bij het Britse MiLK Model Management, een volgende stap in het plussizeverhaal. Als blogger en body-image-activiste zit ze achter de #effyourbeautystandards-campagne die vrouwen aanmoedigt om hun lichaam te tonen, zonder complexen over de maat die ze dragen. Ook Holliday werd ontdekt via Instagram, waar het agentschap zag hoe belangrijk ze is als rolmodel voor haar 497.000 volgers. Het inzetten van plus-sizemodellen valt helaas niet altijd in goede aarde: Calvin Klein kreeg een storm van protest over zich heen nadat hij Myla Dalbesio inhuurde voor de voorjaarscampagne. Waarom? Dalbesio's maatje 42 zou niet écht plussize zijn. Het was nochtans goedbedoeld: Dalbesio werd niet opgevoerd voor een grotematensectie maar stond naast Jourdan Dunn (maatje 34) en Lara Stone (maat 36) in een campagne voor de Perfectly Fit-lijn. De boodschap is dat het ondergoed door alle vrouwen kan worden gedragen, ongeacht hun maat.

40-plussers

Het is commercieel namelijk een goed idee om realistischere modellen in te zetten: de gemiddelde vrouw heeft geen maatje nul en we zijn meer geneigd om kleren te kopen die geshowd worden door modellen die meer op ons lijken, qua maat en afkomst, maar ook qua leeftijd. In de lente van 2010 kreeg Madonna (toen 51) de Dolce & Gabbana-campagne. Céline koos voor het doorgewinterde nineties-model Emma Balfour (op dat moment 40), Balenciaga voor Stella Tennant (39) en Louis Vuitton dook Elle Macpherson (47) en Christy Turlington (41) weer op.

Opdrachtgevers verkozen plots ervaring boven jeugdigheid, terwijl dat laatste al geruime tijd deel uitmaakte van de hele modemythe. Die keuze maakt deel uit van de verschuiving van een fantasiewereld naar realiteit in de mode. Mode is draagbaar en geloofwaardig geworden, de modellen worden (meer) representatief voor de klanten die de kleren zullen dragen. En waren het in 2010 nog veertigers en vijftigers voor de lens, dan gaat het nu om echte oudjes. American Apparel liet vorig jaar Jacky O'Shaughnessy (62) poseren voor de ondergoedlijn, op de cover van het Amerikaanse New You staat de 83-jarige Carmen Dell'Orefice, zangeres Joni Mitchell (71) deed de nieuwe Saint Laurent-campagne en designerlabel Céline kon schrijfster Joan Didion (70) strikken als nieuw gezicht.

Merk met een missie

We zijn niet zo naïef om te denken dat de modesector de schoonheid van rimpels, ouderdomsvlekken en wit haar heeft ontdekt, wél beseft de industrie dat vrouwen niet stoppen met winkelen op hun vijftigste. Idem voor meisjes met een maatje meer, met een handicap, een andere 'imperfectie'.

We gebruiken kleding om onszelf te definiëren, om onze persoonlijkheid uit te drukken - of wat we willen zijn. Een campagne die je daarin aanspreekt, mag je geslaagd noemen. Of diversiteit op de catwalk het hokjesdenken in de samenleving zal opheffen, is echter niet zeker. Zullen we een Chantelle Winnie ooit interessant kunnen vinden enkel en alleen om haar modelcapaciteiten, los van haar vitiligo? We kunnen het alleen maar hopen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234