Maandag 06/12/2021

‘Missie’ geslaagd, ook in het Frans

Théatre National, Brussel, vrijdag, een halfuur voor de voorstelling. Geen mens weet hier wie Bruno Vanden Broecke is, maar iedereen wil zijn monoloog zien.

Het cliché wil dat Franstalige Belgen niet geïnteresseerd zijn in Vlaamse cultuur. Ze hebben hun eigen acteurs, theatermakers en schrijvers en vinden ze onder hen hun meug niet, dan vinden ze die wel in Frankrijk. Mensen als Josse De Pauw, Jan Fabre en Bert Kruismans doorprikten dat cliché al en ook Bruno Vanden Broecke past in het lijstje. De hele week al lokt hij met Missie volle zalen in dit theater. Niet dat hij dat ondertussen niet gewend is. De acteur speelde de monoloog, naar een tekst van David Van Reybrouck en in een regie van Raven Ruell, al meer dan honderd keer en overal waar hij kwam - van Antwerpen tot Berlijn, van Parijs tot Luik - werd hij bejubeld.

Grote kloof

In het café is Chantal Gennen verdiept in haar programmakrant. “Dit stuk moet je blijkbaar gezien hebben”, zegt ze. “Ik las lovende recensies in de kranten en zelfs de vrouw van de culturele dienst bij ons op het werk, mailde me dat ik hier naartoe moest komen. Of ik vaak naar Vlaamse stukken of films ga kijken? Jammer genoeg niet, nee. Als Franstalige ben je al vlug geneigd te kiezen voor Franse, Brusselse of Waalse voorstellingen of films. De kloof blijft groot. Enkel de grote successen sijpelen door. Zo las ik deze week dat Rundskop - zeg ik dat goed? - een fantastische film moet zijn. Ik denk wel dat ik ga kijken.”

Even verderop zit Jean-François Lecompte een soepje te drinken. “Ik ben voor alles een Brusselaar en dus ben ik ook geïnteresseerd in de Nederlandstalige cultuur. Zo zag ik Dirk Roofthooft in de stukken van Jan Fabre en ging ik kijken naar de film La merditude des choses (De helaasheid der dingen, ST). Voor mij vullen de Franstalige en de Nederlandstalige cultuur in België elkaar perfect aan. Missie is voor mij een voorbeeld van hoe het ook kan: een Vlaming in het Frans in Brussel. Zo komen de dingen mooi samen. Het gebeurt niet zo vaak, maar het gebeurt wel en dat wordt vaak vergeten.”

Het is tijd om de zaal binnen te gaan. Even later zijn meer dan vierhonderd ogen gericht op de scène. “Ik ga proberen me in het Frans uit te drukken, maar heb medelijden met mijn accent”, zegt Vanden Broecke in het Frans. Een goedkeurend gelach gaat door de zaal. Wat volgt, is een diep, menselijk verhaal van André Vervecke, een pater die met heel zijn hart voor Congo koos, maar dat hart ook vaak verscheurd zag. Een verscheurd hart in een verscheurd land. Het publiek sluit Vervecke in de armen: lacht om zijn aandoenlijk ondeugende grapjes en houdt de adem in als hij het heeft over de gruwelen die hij zag. Twee uur later roept het Vanden Broecke tot vijf keer terug het podium op en veert het recht voor een staande ovatie. De acteur neemt het applaus ontroerd in ontvangst.

“Dit stuk doet iets met de mensen”, zegt hij na afloop. “Of dat nu in Vlaanderen, Frankrijk, Zwitserland of hier is. Al wordt het hier wel bijzonder geapprecieerd: een Vlaming die Frans spreekt op de planken. Ik ben Vlaming, maar ook Belg en Europeaan en door dit stuk in andere talen te spelen, verrijk ik mezelf. Het stuk doet dus ook iets met mij. Ik geloof niet dat Franstaligen niet geïnteresseerd zijn in onze cultuur en vice versa. Ik vind dat een self-fulfilling prophecy. Ik vind het bijzonder spijtig dat er in dit land zo gepolariseerd wordt, terwijl dit zogenaamde conflict tussen de gemeenschappen buiten de wil van heel veel mensen is ontstaan. De meerderheid wil geen kant kiezen.”

“De menselijkheid van Missie spreekt iedereen aan”, vindt Jean-Louis Colinet, de directeur van het Théatre National. “Bovendien verbindt het Belgisch-Congolese thema Vlamingen, Walen en Brusselaars. Ik merk bij het Franstalige theaterpubliek ook een grote nieuwsgierigheid naar de Nederlandstalige cultuur. En hoe dieper de communautaire crisis, hoe groter die nieuwsgierigheid. Programmeren wij Josse De Pauw, dan zijn alle voorstellingen gegarandeerd uitverkocht. De verschillen zijn ook niet zo groot als ons graag wordt voorgehouden. Als ik de stukken van Eric De Volder zie, of een voorstelling als De geruchten van Olympique Dramatique, dan gaat dat voor mij evenzeer over La Flandre Profonde als over La Wallonie Profonde.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234