Zaterdag 25/01/2020
Halina Reijn.

Halina Reijn

Misschien toch maar weer méér werken en minder leven, want dit gaat nergens over

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Als onzekere kinderen staan we te dralen langs de kant. We willen de vloer helemaal nog niet op, we zijn net begonnen met het lezen en daarmee het onvermijdelijke democratisch hervertalen van het stuk. Iedereen heeft er natuurlijk iets op aan te merken - "Dat is geen Nederlands!" of "Zo zou ik dat noooooit zeggen..." en "Dit is in het Engels veel grappiger!" Bovendien heeft de regieassistent ons op geen enkele manier laten weten dat we vandaag al dingen moesten uitbeelden, laat staan in kostuum. "Mag ik nog even naar de wc?", vraagt de jongste actrice, terwijl de oudere haastig richting koffieapparaat loopt.

Ik heb nog geen letter tekst geleerd, ben sowieso nog helemaal niet klaar met mijn zogenaamde vrije periode, die ik naar mijn gevoel alleen maar werkend heb doorgebracht. Mijn hoofd zit propvol met de tsunami aan reacties op de documentaire die de avond ervoor is uitgezonden. Precies een jaar geleden schreef ik in deze krant een opiniestuk naar aanleiding van het feit dat op Moederdag de krant geheel in het teken van de ongewenst kinderloze vrouw had gestaan. Vervolgens barstte er een stroom van reacties los in de media, maar ook in de vorm van honderden mails, tweets, Facebook-berichten en persoonlijke brieven. Zowel in negatieve als in positieve zin had men er van alles over te zeggen.

Ook De Wereld Draait Door besteedde er aandacht aan, en besloot dat in de acht minuten, waarin er aan tafel over gesproken werd, de complexiteit van het onderwerp niet tot zijn recht kon komen, dus stelden ze voor een lange film te maken over het onderwerp. Na een periode van twijfel (ik was toch vooral actrice en hoorde de klaagzang van de massa al aanzwellen in de verte) besloot ik in te gaan op het goed doordachte voorstel van de makers. Het uitzenden van de documentaire in het timeslot van DWDD bracht weer een golf van haat, liefde en debat teweeg. Wat ik zelf zag, was maar weer eens een confrontatie met het feit dat ik nog altijd te veel werk en te weinig leef.

Nu sta ik dus te bibberen in mijn kostuum als de vrouw van Woody Allen in de haast documentaire film Husbands and Wives die wij, om het nog complexer te maken, tot toneelvoorstelling gaan bewerken onder leiding van een Australische regisseur. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn telefoon onophoudelijk flikkeren. Een waterval van appjes, de een nog langer dan de ander, komt binnen. Allemaal goedbedoeld, allemaal in dankbaarheid ontvangen maar met elk bericht raakt mijn geest voller en lijk ik minder in staat om mijn script erbij te pakken, zodat ik in ieder geval de eerste paar zinnen uit mijn hoofd kan leren. Ik kan me niet herinneren dat het ooit eerder is gebeurd: zonder enige kennis aan een scène beginnen. Met de tekst in de hand ben ik een schaduw van mezelf. Mijn tegenspelers kijken vreemd naar me. Zo kennen ze me niet, en ikzelf nog het allerminst, zo verloren en zonder enige vorm van controle. Misschien toch maar weer méér werken en minder leven, want dit gaat nergens over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234