Zaterdag 19/09/2020

Straatblog

Misschien schuilt de oplossing voor angst in blij zijn met wat er goed gaat

Beeld dm

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Onze wasmachine had de geest gegeven en was via zo'n handzame verhuislift verkast naar De Eeuwige Containerparkvelden. Dus zat ik maandag behoorlijk nerveus in de wasserette op de hoek. Zelden zo intensief gehoopt dat ik het juiste programma had gekozen. Dat mijn t-shirts en sokken en onderbroeken hun kleur en hun formaat netjes zouden behouden.

Buiten ranselde de wind de roze bloesem van de kerselaars af. Naast me las een meisje iets van Mario Vargas Llosa. Ondertussen hield ze drie wasmachines tegelijk aan de gang. Indrukwekkend hoe zij de meesteres was van de techniek en van haar leven.

Zelf bladerde ik door 'Hoe word ik een beroemd schrijver?' van de harige Nederlander Ilja Leonard Pfeijffer. Niet dat ik koste wat kost een beroemd schrijver wil worden hoor. Mocht iemand mij ooit het etiket 'cultschrijver' toebedelen, ik zou al lang tevreden zijn.

Ergens halverwege het boekje citeert Pfeijffer de chansonnière Ellen ten Damme, met wie hij wel eens heeft samengewerkt: "Ik ren me rot van deadline naar deadline. Maar zonder deadlines zou ik niets doen. Het leven is zo'n gedoe, heel tijdrovend allemaal."

Herkenbaar tot de vierde macht. Ik heb constant een reservevork bij me om er toch maar te allen tijde voldoende hooi op te kunnen nemen. Het zorgt voor overvolle dagen maar het zet wel zoden aan de dijk. Een vreemd neveneffect is dat rustige momenten zich niet vertalen in een betere werkspreiding. Wel bieden ze het eeuwige gepieker de kans zich nadrukkelijker naar de voorgrond te smurfen.

Zo heb ik momenteel paasvakantie, dag zes van de zeventien. Tot nog toe heb ik vooral tijd besteed aan de hamvraag der koningen: waar moet het in godsnaam heen met mij?

Ik heb altijd gedacht dat ik op mijn dertigste wel volwassen zou zijn, een man met zijn leven op orde. Over een half jaar is het zo ver, dan mogen mijn zogenaamde vrienden een rund knutselen uit papier-maché om aan mijn nieuwe voordeur te plaatsen. Het ziet er helaas niet naar uit dat ik dan de bijhorende volwassenheid zal kunnen voorleggen ter inspectie.

Volgens enige objectieve criteria loop ik nochtans niet zo heel hard achter. Na jaren van aanmodderen, falen en verdwalen, beschik ik over een masterdiploma, een min of meer voltijdse job, een geweldig meisje en een pensioenspaarplan. Bovendien heb ik een grotere stash cultureel kapitaal dan Pierre Bourdieu bijeen gedroomd krijgt.

Toch blijft het aanvoelen alsof ik maar wat doe en er nu eventjes mee wegkom. Morgen of overmorgen passeert er geheid een kritisch iemand aan mijn deur. Die doorprikt de zeepbel van mijn leven meteen met een scherpe naald. Of met een botte naald, kritische mensen kunnen zo wreed zijn.

Waarschijnlijk ben ik niet de enige van - hoest, beladen term in aantocht - mijn generatie die zich zo voelt. Misschien zijn dit gewoon de volwassen angsten. Misschien schuilt de oplossing in blij zijn met wat er goed gaat. Dat ik voorlopig even bij ben met de was. Dat de kerselaars nog niet helemaal kaal gewaaid zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234