Maandag 29/11/2021

'Misschien heb ik wel een sadistisch trekje'

STRIP

pieter de poortere over zijn debuutstrip 'boerke'

Morbide is het in ieder geval. Het hoofdpersonage, een kaalhoofdige landbouwer met de naam Boerke, laat op zowat elke pagina het leven, verraadt zijn zwarte medemens aan de KKK of doet de ramp met de Koersk persoonlijk even dunnetjes over. Boerke is meteen het woordenloze debuut van Pieter De Poortere. Een kennismakingsgesprek.

Gent / Van onze medewerker

Geert De Weyer

'Boerke is geen voer voor depressieve mensen', maakt de kleine Antwerpse uitgeverij Bries meteen al duidelijk in haar perstekst. Kan ook moeilijk anders, want Boerke pleegt in zijn eerste strip niet minder dan vijf keer zelfmoord. Tweemaal door ophanging, één keer met behulp van een overdosis pillen, nog een andere keer door een sprong van een flatgebouw of voor een treinstel. "Euh, misschien heb ik wel een sadistisch trekje", begint de 25-jarige Pieter De Poortere uit Gent voorzichtig.

"Eerlijk waar, ik zou graag lieflijke verhaaltjes tekenen, maar ik kan het niet. Als ik die sprookjesachtige toestanden op tv of in tijdschriften bekijk, voel ik daar wel iets voor, maar bij mij mondt het dan altijd uit in iets tragisch of gemeen. Voor Boerke vraag ik me gewoon steeds af wat de vreselijkste angsten zijn van het hoofdpersonage. Die voer ik dan uit. Nee, grof vind ik dat niet. Ik heb er veeleer plezier aan. Het oogt allemaal erg lieflijk, maar bij nader inzien blijkt het inhoudelijk echt niet om mee te lachen. Leuk, hé?!"

Dat hij Boerke in zijn een- of tweepaginastripjes steeds opnieuw laat doodgaan, heeft nog een andere reden, bekent hij. "Soms durf ik het toe te passen omdat ik geen zinnig einde weet te verzinnen of dat het gewoon een makkelijke oplossing is die volgt op een grap die al ergens in het midden van de pagina staat. Voilà!"

Eén keer lijkt Boerke echter zijn lot te kunnen ontsnappen wanneer hij zichzelf op een vernuftige manier uit een gecrashte duikboot weet te redden, maar aan wishful thinking moeten de Boerke-lezers niets eens denken, zo blijkt. In het voorlaatste plaatje, wanneer het zonlicht hem ergens boven de waterspiegel opwacht, botst Boerke plots op een dikke ijslaag. Even later verdrinkt hij. "Soms krijg ik wel commentaar, ja. Iemand reageerde onlangs op mijn website (www.boerke.be, waar een huurmoordenaar je vraagt Boerke te ruïneren door zijn veestapel, vrouw en landbouwwerktuigen aan flarden te schieten met je muis, GDW). Zijn vader was landbouwer en net overleden. Hij was verbolgen over het feit dat ik een landbouwer wilde ruïneren. Tja, ik ga ervan uit dat de mensen er de humor van inzien." Of het humor is?! Ja, maar het is niet om mee te lachen.

Pieter De Poortere studeerde af aan het Gentse St. Lucas-instituut en kreeg onder meer het vak striptekenen van Ferry (tekenaar van de 'Kronieken van Panchrysia') en mocht ook les krijgen van Ever Meulen. Het was die laatste die hem en enkele anderen naar de Humo-redactie sleurde. De Poortere kon er meteen aan de slag als lay-outer en slaagde erin enkele cartoons en stripjes te verkopen. Als lay-outer hield hij het een maand vol, van Boerke kon hij een tiental strippagina's aan Guy Mortier slijten. Nadien volgden nog grappen van Superboer en De Zichtbare Man. Boerke blijkt volgens de Gentenaar zelf verdwenen uit Humo. "Mortier heeft liever tekst, ik denk dat dat de reden is", klinkt het. Momenteel werkt hij dan ook voor enkel Averbode-magazines als Reflector, ZO-magazine, S-magazine, Bizz en Zapito. "Om den brode", zegt hij. "En soms is het wel leuk opdrachten te krijgen. Dan kan ik wat aan mijn andere stijlen werken."

Dat hij zich laat beïnvloeden door Dick Bruna, Chris Ware, The Simpsons en Lewis Trondheim mag duidelijk zijn. De Poortere heeft een zwak voor simplistische figuurtjes. "Kijk Nijntje bijvoorbeeld, er bestaan boekjes waarin Nijntje weent, lacht of verdrietig is. Allemaal dezelfde tekeningen, maar met enkele subtiele pennentrekken verandert ogenblikkelijk de stemming en het beeld. Dat is toch prachtig. Ik vind het een uitdaging met zo weinig mogelijk middelen zoveel mogelijk te vertellen. Mijn Boerke heeft slechts twee emoties: hij kan lachen en beteuterd kijken. Daarmee moet ik het doen. "Op de vraag of hij in zijn jeugd vaak met Playmobil-ventjes heeft gespeeld, blijft het even stil. "Ja, dat heb ik", zegt hij dan, enigszins verwonderd. "Nu je het zegt, ja, mijn personages lijken er inderdaad wel wat op. Dat heeft me dan blijkbaar ook geïnspireerd. Grappig."

Boerke kon hem ondanks het andere vele werk al enkele maanden niet meer boeien, maar blijkt nu bij de publicatie van het boek opnieuw zijn hart te hebben veroverd. Maar het is niet alles Boerke wat de klok slaat in 's mans debuutstrip. Een pagina lang steelt Kaboerke, de zwarte versie van Boerke, de show, en eerder stonden drie pagina's al op naam van Hoerke, een jonge prostituee, die eenzelfde dosis ellende krijgt te verduren en uiteraard - of wat had u gedacht?! - één keer het leven laat door een fatale afranseling van medehoeren, die het niet pikken dat er 'solden tot -40%' op haar rode raampje staat gekalkt. "Ach, Hoerke klonk gewoon leuk", zegt de tekenaar. "Eigenlijk zijn het twee dezelfde personages, alleen zien ze er iets anders uit. De ene met haar, de andere zonder snor."

Ook Hitler verschijnt enkele keren ten tonele. Meer zelfs: eenmaal levert Boerke zelfs - zij het ongewild - een zwarte man uit aan de Klu Klux Klan. "Ach, dat stelt niets voor. Ik krijg dan vragen of ik racistisch ben of zo. Of dat ik in de rechtse hoek zit. Zeg, Hitler is gewoon een leuk ventje om te tekenen. Ik teken ook over de hormonenmafia of hoerenlopen, dat is gewoon het Vlaamse landschap. (Grijnst) In één van de eerste afleveringen bestelt Boerke een Aziatische bruid. Wel, tot drie jaar geleden woonde ik in Zomergem en daar zag ik de boeren hetzelfde doen. Dat is gewoon een idee."

Het zijn echter vooral niet de grappen of de pointes die van Boerke een geslaagd debuut maken, veeleer is het de grafische kwaliteit, het elegante doch sobere kleurgebruik, de frisse tekenstijl en de hints naar (reclame)afbeeldingen en retro-illustraties uit de jaren '50 in elk aankondigingsplaatje. Dat Pieter De Poortere dan ook eerder als illustrator geboekt mag worden, weet hijzelf ook wel. Of toch niet? "Hm, euh, ik vind me eigenlijk geen slechte verhalenbedenker. Ik besef wel dat ik er steeds weer in slaag bepaalde stappen over te slaan, zodat de lezer moeite krijgt mijn verhaal te volgen, maar dat leer ik nog wel. Ik vind het wel een compliment als men me attendeert op het feit dat mijn stijl zo goed is of dat plaatjes zo als illustraties kunnen dienen. Ik ben fier op mijn stijl. Bij sommige andere grappen zijn stijl of tekeningen niet zo belangrijk, maar bij Boerke moet het perfect zijn. Boerke is echt wel mijn ding, hoor."

Boerke werd uitgegeven door Bries en kost 475 frank.

'Tja, ik ga ervan uit dat de mensen er de humor van inzien. Of het humor is?! Ja, maar het is niet om mee te lachen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234