Vrijdag 27/11/2020

Misha Mengelberg gooit alle remmen los

ANTWERPEN l De tweede dag van Jazz Middelheim lokte maar half zoveel bezoekers als de vrouwendag, maar bood halverwege wel hevig vuurwerk. Een uur lang gingen Misha Mengelberg en Mâäk's Spirit een dolgedraaide confrontatie aan. Daarvoor en daarna bleef alles iets te braaf.

DOOR DIDIER WIJNANTS

Dat was zeker de conclusie na het concert van Le Monde de Kôta (JJ), een ietwat merkwaardig kwartet met wortels in Italië, Libanon en Frankrijk. Curieus is alvast de bezetting met contrabas, mondharmonica, gitaar en trombone, een interessante combinatie maar ook wel een gevaarlijke piste. Zeker als je kiest voor slanke composities, want dan blijf je alleen met veel improvisatietalent en passende ervaring overeind. Dat lukte hier hooguit een kwartier, nadien trad de verveling in en zakte de set langzaam weg. Een concert dat gonsde van de goede bedoelingen.

Dergelijke risico's waren niet aan Lee Konitz en het Brussels Jazz Orchestra (JJJ) besteed. De tachtigjarige Konitz had zijn secondant Ohad Talmor meegebracht. Talmor houdt het midden tussen een manager en een muzikaal directeur. Hij gidst Konitz naar concerten en hij arrangeert zijn compositieschetsen ten behoeve van gelegenheidsorkesten overal ter wereld. Dit is België, dus is het Brussels Jazz Orchestra aan de beurt, en we weten dat dit een prachtige muzikale machine is met veel zuigend vermogen. Bij de repetities stak Konitz zijn bewondering voor het professionalisme van Frank Vaganée en co. niet onder stoelen of banken, een pluim die het BJO al vaker kreeg. Pianiste Nathalie Loriers leidde de groep in goede banen en vooral Peter Hertmans maakte als solist een fijne indruk. Maar het aangeboden materiaal was hoekig, star en koud. Als je weet hoe Konitz een jazzstandard kan draperen (en hoe knap het BJO daarop kan inspelen), dan is dit toch een gemiste kans.

Maar halfweg was er dus die brandende toorts: pianist Misha Mengelberg op oorlogspad met de rakkers van Mâäk's Spirit (JJJJ). Altijd een riskante bedoening, die confrontaties met Mengelberg. Onlangs vertelde hij nog dat Belgen doorgaans te braaf zijn voor hem, dat ze hem in concerten veel te veel ruimte gaven. Dat hadden Laurent Blondiau en co blijkbaar goed begrepen want gaandeweg timmerden ze de hele ruimte dicht met klanken tot er voor de pianist niets anders meer opzat dan met geweld in te breken. Zo ontstond een collectieve improvisatie van ruim een uur die op het hoogtepunt echt hilarische vormen aannam. Misschien een iets te taaie brok voor sommige bezoekers, maar het was wel een verademing, dat uurtje alle remmen los.

Intussen verteert de Middelheimganger het trieste nieuws van de dood van Max Roach, de genereuze drummer die hier in 1995 met een magistrale solo het festival afsloot. Afscheid van een familielid, zo voelt dat hier aan. Zijn echo nemen we de rest van het weekend mee.

De collectieve improvisatie van Mengelberg en Mâäk's Spirit nam op het hoogtepunt echt hilarische vormen aan

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234