Woensdag 28/10/2020

Minnie Mouse goes Broadway

cd POP

door dirk steenhaut

VICTORIA WILLIAMS HHHII

Sings Some Ol' Songs (dualtone import)

Victoria Williams is de Minnie Mouse van de Amerikaanse rootsmuziek. Door haar wat vreemde stemtimbre klinkt de zangeres immers alsof ze een heliumballon heeft ingeslikt. Hoewel tien jaar geleden bij haar ms werd vastgesteld, is Williams behoorlijk productief gebleven, met of zonder de Original Harmony Ridge Creek Dippers. Op haar zevende cd, Sings Some Ol' Songs, vertolkt ze standards uit Broadway-musicals, die ze vroeger hoorde tijdens bezoekjes aan haar grootmoeder in Louisiana: liedjes uit het repertoire van, pakweg, Judy Garland of Hoagy Carmichael. Voorts bladert ze in de songbooks van Irving Berlin, de Gershwins, Rogers & Hart, Eden Ahbez en Henry Mancini. Williams zingt hun werk met een kinderlijke verwondering, maar weet het, door haar ongebruikelijke frasering en unieke gevoel voor timing, ook helemaal naar haar hand te zetten. Luister maar eens naar het sobere 'Moon River' (beetje harmonica, beetje pedal steel), het in een fraai strijkersarrangement gewikkelde 'Over the Rainbow' of het op wurlitzerklanken drijvende 'As Time Goes By'. Veel van de nummers houden het midden tussen country en jazz. 'And Roses and Roses' is een bossanovaklassieker van de Braziliaan Dorival Caymmi en het door tuba en klarinet onderstutte 'Keep Swinging Cobwebs Off the Moon' baadt in een typisch jaren veertig-sfeertje. De opnamen dateren uit de periode 1993-2002, maar als luisteraar merk je daar weinig van. Victoria Williams Sings Some Ol' Songs is een warme, coherente plaat die charmeert van begin tot eind. Tenminste: als u geen huiduitslag krijgt van dat piepende en vibrerende stemgeluid.

cd ROCK

door dirk steenhaut

DAVID LYNCH & JOHN NEFF HHHII

Blue Bob (soulitude/bang!)

Futuristische boogie

David Lynch ken je natuurlijk vooral als cineast, maar de man heeft nog veel meer ijzers in het vuur. Hij schrijft, schildert, fotografeert, maakt meubels en sinds kort is hij ook bedrijvig als gitarist en drummer. Muziek heeft in zijn films altijd al een belangrijke rol gespeeld: voor Eraserhead bedacht hij de song 'In Heaven', die ooit werd gecovered door de Pixies, en ten tijde van Twin Peaks schreef hij samen met zangeres Julee Cruise. Tegenwoordig vormt Lynch, samen met opnametechnicus, zanger en gitarist John Neff, het duo Blue Bob. Op hun tussen 1998 en 2000 ingeblikte debuut-cd spelen de heren muziek die het midden houdt tussen industriële blues, futuristische boogie en slepende metal. In de logge, massieve sound van het gezelschap hoor je niet alleen invloeden van Ministry en Rammstein, ook de geest van Tom Waits en Captain Beefheart is in Blue Bob gevaren, al klinken de dreigende nummers van Neff en Lynch aanzienlijk rechtlijniger. Zelf noemen ze hun muziek een door de jaren vijftig geïnspireerde vorm van 'scifi', die ontstaat op het snijpunt van spanning en verveling. 'Thank You, Judge' kwam al voor op de soundttrack van Mulholland Drive; 'Bad Night' verwijst nadrukkelijk naar Bo Diddleys 'I'm A Man' en in 'Thank You, Judge' hoor je echo's van de eightiesband Executive Slacks. Maar de muziek van David Lynch doet wel donkerder en bevreemdender aan. De nummers zijn iets te eenvormig om je een uur lang bij de les te houden, maar Blue Bob is zeker het horen waard.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234