Zondag 19/09/2021

Miljonair met babyface

Chris Hughes is 29 jaar oud, maar hij stond aan de wieg van Facebook en stippelde de internetstrategie van Barack Obama uit. Nu is hij hoofdredacteur van het politieke tijdschrift The New Republic.

Als roommate van Mark Zuckerberg had Chris Hughes (29) in 2004 het vijfde Facebookprofiel (het vierde was voor Zuckerberg, de andere drie voor tests). Tussen de programmerende nerds was hij het menselijke gezicht met de social skills. En zo werd Hughes woordvoerder en klankbord van het netwerk. Voor zijn werk bij Facebook ontving Hughes 1 procent van de aandelen, wat hem bij de beursgang in 2012 in één klap multimiljonair maakte. Forbes schat zijn vermogen op zeker 600 miljoen dollar (460 miljoen euro).

Wat doe je als je bij de twee succesvolste start-ups uit de geschiedenis betrokken was, nooit meer hoeft te werken, nog geen dertig bent, en je, zoals Hughes zegt, "een directe en positieve invloed op de wereld" wilt hebben? Hij kocht The New Republic, een tijdschrift dat volgend jaar honderd jaar bestaat, en bombardeerde zichzelf tot uitgever én hoofdredacteur. The New Republic richt zich op een intellectuele niche - denk aan slow journalism.

Het blad, dat al jaren een kelderend abonneebestand had, kreeg een restyling en werd naar de 21ste eeuw gebracht met een gelikte site en tabletapp. Begin februari, bijna een jaar na de aankoop, verscheen het eerste nummer in de nieuwe stijl. De eerste signalen zijn goed: de oplage steeg van 39.000 naar 45.000, en nadat Hughes de betaalmuur had afgebroken trok de site drie miljoen unieke bezoekers. Toch blijft het verwarrend: wat bezielt een man die groot is geworden in de nieuwe media om zich op de noodlijdende tijdschriftenbranche te storten? Hughes houdt vol dat het een commercieel project is, maar klopt dat? Wat is hij echt: een idealist of een zakenman?

Uit de kast

Hughes groeit op als enig kind van oudere ouders in een middenklassegezin in Hickory, North Carolina, een Republikeins oord in het zuiden van Amerika. Op een dag typt hij 'best schools in America' in bij Yahoo, bestelt brochures en wordt, zonder dat zijn ouders het weten, met een beurs toegelaten tot Phillips Academy Andover, de kostschool waar beide Bush-presidenten naartoe gingen.

Op Andover komt hij tot zelfinzicht. "Ik ging naar kostschool als een zuidelijke, gelovige, heteroseksuele jongen en toen ik vertrok was ik niet meer gelovig of heteroseksueel." Hij leert het zuidelijke accent af, wordt chef nieuws van de schoolkrant, voorzitter van de Young Democrats en komt uit de kast. Na zich jarenlang te hebben gestreden voor het homohuwelijk, trouwt Hughes met Sean Eldridge, een nog jongere Democraat, onder het oog van vierhonderd gasten in een balzaal op Wall Street.

Hard werken is een tweede natuur voor Hughes. Een paar luie of zoekende studentikoze jaren heeft hij niet nodig: zuipen, bankhangen en uitslapen is niets voor hem. Op Harvard worden de verschillen tussen hem en zijn studiegenoten nog groter. Zuckerberg en de zijnen lezen niet, douchen nauwelijks, zijn het meest op hun gemak in programmeercode en kleden zich in jeans en slippers. Naast 'The Empath' krijgt Hughes de bijnaam 'Prada' voor zijn onberispelijke kledingkeuze. Hij wordt de drijvende kracht achter alle gebruikersvriendelijke opties van Facebook, zoals het legendarisch nutteloze 'porren' en ook het uitrolsysteem, waardoor nieuwe universiteiten zich een voor een aansluiten bij het sociale netwerk.

In tegenstelling tot de andere Facebookoprichters, die hun studie afblazen en naar Californië trekken, blijft Hughes in Harvard en studeert hij magna cum laude af op geschiedenis en literatuur. Ondertussen werkt hij elke dag een paar uur voor Facebook en bouwt hij de deelfuncties uit. Hij weet hoe je het Facebookvolk tevreden moet houden.

Dat instinct maakt hem perfect voor de campagne van Obama. Diens geloof in de kracht van mensen om change mogelijk te maken, valt samen met Hughes' opvattingen. Hoewel Facebook onmiskenbaar veel invloed op de wereld heeft, bekommert het zich niet om goed en kwaad. Hughes mist dat, zegt hij in interviews. Hij wil goed doen, betekenisvol werken, en in Obama vindt hij zijn nieuwe muze. Tegen het eind van de campagne had MyBarackObama.com twee miljoen gebruikers en was er 30 miljoen dollar opgehaald. En de rest is geschiedenis.

Voor altijd klein

Maar niet alle ideeën pakken goed uit, leert ook Hughes. Na Obama besluit hij zich op een goed doel te richten. Sterker nog: op alle goede doelen. Zijn platform Jumo moest voor goede doelen doen wat Yelp voor restaurants deed. De website zou engagement stimuleren en ngo's transparant maken. Het sloeg niet aan.

Nu heeft hij een nieuwe roeping. Hughes gaat de diepgravende journalistiek redden van een wisse dood. "Ik ben geobsedeerd door de vraag hoe serieuze journalistiek zal overleven in het digitale tijdperk", zegt hij tegen New York Magazine. "Als mensen deze vorm van journalistiek niet meer ondersteunen, heb ik het gevoel dat onze beschaving in verval is en onze democratie niet kan bloeien."

De aankoop van The New Republic is een even ambitieus, charmant als overzichtelijk project. Dat de kwaliteitsjournalistiek van het blad behouden dient te worden, staat buiten kijf. Daarnaast is het een klein blad en zal het dat altijd blijven. De piek was in de jaren negentig met een oplage van ruim 100.000. Inmiddels is daar nog maar de helft van over.

Met de herlancering van The New Republic gaat Hughes niet voor een zo groot mogelijk aantal likes, zoals hij gewend is van Facebook. Nee, het gaat niet om wat mensen leuk vinden om te lezen, maar wat ze denken dat ze moeten lezen. Want dat is wat The New Republic ooit was: onmisbaar voor de politieke junkie.

Eigenlijk kan Hughes weinig fout doen. Als het blad toch onrendabel blijkt, zal niemand hem dat kwalijk nemen. Hij strijdt voor een nobele zaak in donkere tijden. Na Jumo zou The New Republic weer een idee kunnen zijn dat meer idealistisch is dan commercieel. De ondergang van zijn tijdschrift zou een bevestiging zijn van wat veel critici al denken: Chris Hughes is geen harde zakenman, Chris Hughes is te goed voor deze wereld.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234