Zaterdag 19/10/2019
Gert Verhulst. Beeld Studio Caro

Uitkijkpost

Mijnheer Verhulst, u zat daar, zonder tegenwind, de Vlaamse Shakespeare uit te hangen

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week

Beste Gert Verhulst,

Het was een zware week voor de internationale showbusiness. Eerst was daar het bange nieuws dat de meedogenloze tijd zijn tanden heeft gezet in een hartklep van Mick Jagger. Vervolgens werden we midscheeps getroffen door het smartelijke bericht dat Samson en uzelve voortaan elk zijns weegs zal gaan. Hoewel, ‘smartelijk’ – u maakte dat natuurlijk niet bekend omdat u er écht mee stopt, want dat duurt nog ruim een jaar, maar omdat u weet dat alle Vlaamse media dan op volstrekt voorspelbare wijze reageren, waarna de ticketverkoop voor uw volgende tournee een aanvang kan nemen. Zeggen dat je stopt, is zo langzamerhand een truc van de foor geworden om de kassa te doen rinkelen.

Maar uiteraard speelden de vaderlandse media gedwee het spelletje mee. Na dat nieuws was u vertrokken voor een volle dag op de paardenmolen van krantenwebsites, radio en televisie. Overal weerklonk de boodschap dat we hier te maken hadden met, jazeker, het Einde van een Tijdperk – je kunt tegenwoordig niet meer met je ogen knipperen of er is een tijdperk afgesloten dan wel aangebroken, soms allebei tegelijk. Naarmate interviews en berichtgeving voortschreden, ontstond de indruk dat u – samen met Gaston Eyskens en Jean-Luc Dehaene – het moderne Vlaanderen mee in de beslissende plooi hebt gelegd. Het enige wat in de mediacarrousel ontbrak, was een themadag op Klara, waar uw impact op het naoorlogse kunstlandschap van duiding had kunnen worden voorzien.

U moet weten, mijnheer Verhulst, dat ik een fan ben van uw talkshow Gert Late Night op Vier, die binnenkort tot mijn grote vreugde weer een aanvang zal nemen. Ik hou van dat programma, omdat u het allemaal niet zo ernstig neemt. U zit niet aldoor zo zorgelijk te fronsen als Lieven Van Gils, maar doet mij veeleer denken aan het motto van Bosmans Jos uit Het Peulengaleis: klinkt het niet, dan botst het – als we ons maar amuseren. Ik kan die lichte, losse, malle, pretentieloze toets wel smaken. En dat meen ik nog ook.

Beeld ANP Kippa

Samsonseks en schootplaats

Daarom keek ik woensdag uit naar De afspraak, waar u – dat had een octopus ’s morgens vroeg al kunnen voorspellen – vanzelfsprekend ook te gast was. Ik hoopte namelijk dat u al dat gezwollen gedoe over Samson en Gert daar eens ferm zou relativeren. Een beetje zoals Mick Jagger dat doet als hij zingt: It’s only rock ‘n’ roll but I like it. ‘It’s only een rare man met een hond die lichtjes overdrijft met woordspelingen, but I like it’ – dát idee.

Maar dat viel tegen. Tijdens een diepte-interview met Bart Schols kwam aan het licht dat u die hele Samson en Gert zelf ook geweldig hoog hebt zitten. De lezer die het niet gezien heeft zal denken dat ik het verzin, maar op een bepaald moment noemde u zichzelf, in uw hoedanigheid van Gertje van Samson een – mijn handen beginnen te beven terwijl ik dit opschrijf – kunstenaar. Een Kunstenaar. Niemand aan tafel barstte in lachen uit. Even beeldde ik mij in dat Samson erbij zat.

“Whoa Gertje, ben jij een klungelaar?”

“Nee, Samson, een kunstenaar.”

“Wat zeg je? Een prutsbarbaar?”

“Nee, een kúnstenaar! Iemand die kunst maakt!”

En dat meende u nog ook. U zat daar, zonder tegenwind, de Vlaamse Shakespeare uit te hangen. U had, doceerde u, in contrast met Sesamstraat, kinderen emoties bijgebracht. Complexe emoties nog wel, zoals de emotie die gepaard gaat met het uitlachen van die dikke Alberto als hij weer een taart had opgegeten – fatshaming, heet dat vandaag.

Wat het geheim was van uw kunst, wilde Bart Schols weten. “Herkenbaarheid”, sprak u. “Herkenbaarheid, daar draait het altijd om.” Om zeker te zijn dat ik niet gek was, keek ik even op Twitter, en gelukkig bleek dat ook onze rederijker Stijn De Paepe uw uitleg met wakkere hersenen had gevolgd. “Schrijnend”, schreef hij. “Half Vlaanderen ligt in zwijm voor een patser die kinderen de meest simplistische, goedkope, van alle authentieke en complexe emoties gespeende, opgewarmde kost voorschotelt.”

Beeld BELGA

Laten we elkaar geen Plop noemen, mijnheer Verhulst. Al die scenario’s die u samen met Hans Bourlon in elkaar flanste, om zelf de royalties nog te pakken, zijn van een holheid die in het universum zijn weerga niet kent. Het zou mij niet verbazen mochten Bourlon en u af en toe van pure verveling in slaap zijn gesukkeld tijdens het schrijven.

Tussen haakjes: als ik al één woord uit uw universum aan Van Dale zou willen toevoegen, dan is het niet samsonseks, maar schootplaats: de plek die een peuter van 0 tot 2 inneemt (voor 20 euro) bij vader of moeder die zelf de volle prijs betalen (zeg: 30 euro). Zo vangt u 50 ballen per stoel. Ik heb het ooit ondergaan en ik kreeg daar inderdaad complexe emoties van – vernielzucht en wraaklust, om er maar een paar te noemen.

Rest de vraag wie u moet opvolgen naast die hond. Ik hoop: Rik Torfs. Het verbaasde mij dat hij er niet bij zat in De afspraak. Wellicht was hij verhinderd. Of deed zijn bel het niet.

Gratis groet

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234