Maandag 16/05/2022

InterviewLynn Van Royen

‘Mijn zonen zijn best trots op me, maar elk kind is fier op zijn mama. Dat ik op tv kom, is voor hen maar bijzaak’

In ‘The Window’. Beeld rv
In ‘The Window’.Beeld rv

Voorwaar, Lynn Van Royen (32) zullen we niet in Vlaanderen kunnen houden. Ze bulkt van het talent en speelt elke rol met bravoure, of dat nu een luizenmoeder of politieagente of zelfs een lijk is. Ze heeft de looks en pakt op het doek. En nu blijkt ze ook nog geloofwaardig in het Engels en het Frans, zoals te horen en te zien in The Window op Streamz en Renaissances (binnenkort op TF1).

Evelien Roels

Sinds vorige week kunnen we op Streamz ‘The Window’ bingen, de Engelstalige serie waarin jij een hoofdrol speelt.

Van Royen: “Ja, en ze is écht goed. Ik heb al veel scenario’s gelezen, maar hier dacht ik een paar keer: waw, dat is vét!”

De reeks speelt zich af in de voetbalwereld. Centraal staat Jordan Burdett, een 17-jarige topspeler die elke Europese club wel wil inlijven. Dat doet denken aan Spitsbroers, de VTM-reeks over twee broers die dromen van een carrière als topvoetballer. Daarin was jij ook te zien. Heb je iets met voetbal?

“Niet echt. (lacht) De series zijn ook totaal anders. Spitsbroers gaat over de broers, over hun relaties thuis en over het clubgevoel. Daar zit je tussen de spelers. The Window speelt zich een trap hoger af: je zit tussen de bestuursleden en de makelaars. Er wordt niet gevoetbald, maar onderhandeld.”

Het gaat er vaak hard aan toe, en de makelaars draaien hun hand niet om voor geweld en illegale praktijken. Is dat gebaseerd op echte feiten?

“Een aantal wendingen is op feiten gebaseerd, maar ingebed in een fictief verhaal, zodat niemand zich er volledig in kan herkennen. De makers willen geen rechtszaak aan hun been.”

Hoe kwamen ze bij jou voor de rol?

The Window is een coproductie tussen Duitsland en België. Ik las de oproep van de Belgische casting directors. Die was vrij algemeen, ze wilden eerst weten of je Engels oké was. Ik denk dan al snel: ze zullen niet op mij zitten te wachten. Tot een collega me wakker schudde: ‘Wil je als de wiedeweerga die tape insturen?’ In een kwartier tijd heb ik iets in elkaar gestoken. Blijkbaar vonden ze mijn Engels goed genoeg, want ik werd uitgenodigd voor de casting en kreeg de rol van Esther.”

Een gedreven journaliste die haar neus diep in de stinkende zaakjes van de voetbalwereld steekt.

“Haar gedrevenheid herken ik sterk, al heb ik meer empathie dan zij. Esther is nogal rechttoe rechtaan. Ik ben wat milder en zal sneller een omweg nemen.”

Het is in ieder geval een mooie rol om af te vinken op je bucketlist: in 2014 zei je in de Humo-rubriek Jonge Leeuwen al dat je graag eens in een andere taal wilde acteren.

“Echt? Dat wist ik al niet meer! Aan mijn jongere zelf: goed gedaan!”

Nog een vinkje: je speelt ook in het Frans. Binnenkort ben je op TF1 te zien in Renaissances.

“Samen met onder anderen Kevin Janssens en Boris Van Severen. Die reeks gaat over Florence, die een harttransplantatie heeft ondergaan. Ze ontdekt dat haar donor net als haar eigen dochter geadopteerd was en in mysterieuze omstandigheden overleden is. Dus gaat ze op onderzoek uit.”

Het kan enorm storend zijn om een acteur in een taal te horen spelen die duidelijk niet zijn of haar moedertaal is, maar jij bent heel geloofwaardig, zowel in het Engels als in het Frans.

“Bedankt. (glimlacht) Ik denk dat ik een behoorlijk goed taalgevoel heb. Vraag me niet naar de regeltjes, van grammatica ken ik weinig. Maar verbaal trek ik me snel uit de slag. Zo heb ik ook het Limburgs en het West-Vlaams geleerd. Het is bijna muzikaal: precies op díé plek in je mond vorm je díé klank.

“Voor The Window ben ik gecoacht door Maarten Ketels, die ook in De luizenmoeder en Onder vuur speelt. Van hem heb ik veel geleerd. Hij heeft in Engeland gestudeerd en gewerkt en zijn Engels is dus erg goed.”

KRUIDENVROUW

Jullie hebben The Window in twee delen moeten opnemen: voor en na corona. Was je de voeling met je personage niet kwijt?

“Dat viel mee. Esther zat nog ergens in mij, ik vond het niet zo moeilijk om haar weer op te roepen. Met de nieuwe manier van werken had ik veel meer moeite. Doorgaans hangt er op de set een gemoedelijke sfeer, met geknuffel en gebabbel. Nu moesten we afstand houden en aan aparte tafeltjes zitten. We hadden dan nog het geluk dat we zonder mondmaskers mochten spelen. We waren elkaars bubbel, we vertrouwden erop dat niemand risico’s zou nemen. Eén besmetting en de hele productie had stilgelegen. Onder vuur hebben we trouwens ook in twee blokken moeten opnemen. Kutvirus.”

Alessia Sartor, die in Onder vuur de jonge brandweervrouw Nina Gonzales speelt, verklapte op MNM dat er een tweede seizoen komt.

“Normaal gezien zouden we dat aansluitend draaien. Maar ook daar kwam corona tussen. Spijtig dat ik weinig scènes samen met Alessia heb gespeeld, maar onze rollen liggen nu eenmaal ver uit elkaar. Zij is brandweervrouw, ik ben de ex van iemand uit haar team.”

Je ex in de reeks is Orlando, gespeeld door Louis Talpe.

“We spelen een gescheiden echtpaar, dat worstelt met het co-ouderschap over hun zoon Noah. Dat loopt niet altijd vlot, maar er zit een hele lading onder, die je als kijker pas een eind later in de reeks meekrijgt.”

Ook in het echte leven zorg je in co-ouderschap voor je zonen Ruben en Max. Lukt dat?

“Dat moet lukken, hè. We gaan daar allebei soepel genoeg mee om. Je leert gaandeweg om de week zonder kinderen als tijd voor jezelf te beschouwen. Ik ging in het begin heel veel wandelen in de natuur. Dat gaf me de zuurstof en ruimte die ik nodig had. Ook foto’s maken helpt me. Als ik fotografeer, ben ik heel gefocust: zit de belichting goed? Klopt de kadrering? Dat doet me terugkeren in het nu.”

Je verhuisde onlangs van Aalst naar het platteland. Speelde je behoefte aan lucht en ruimte mee in die beslissing?

“Vast en zeker, ik ben een plattelandskind. Nu ik er opnieuw woon, merk ik pas hoe erg ik het had gemist. Ik zit graag in mijn tuin. Die hoeft er niet overdreven netjes bij te liggen. Een bussel gewied onkruid, een bergje as van de vuurkorf, heerlijk.”

‘Stopt het voor mij als actrice, dan word ik misschien wel kruidenvrouw’, zei je eerder in de krant.

“Kruidenvrouw is wat te veel gezegd, maar ik volg inderdaad een opleiding tot herborist. Op wandelingen wilde ik altijd al weten welke plantjes ik zag. Ik determineerde ze met de ‘Obsidentify’-app op mijn telefoon. Ik kocht ook de boeken Wildplukken en De buitenkeuken van Leoniek Bontje. Ik leerde daaruit hoe je pesto kunt maken van kruiden. En dat ik bij hoofdpijn op een wilgenblaadje moet kauwen, want daarin zitten genezende stoffen. Tijdens de coronacrisis ging ik op strooptocht in mijn tuin en maakte ik gerechten met wat ik vond. Ik heb trouwens net het eerste examen van mijn opleiding achter de rug, over plantkunde.”

Is dat dan vooral praktijk of echt weer blokken?

“Blokken! Dat was niet van de poes, hoor: twee kleine kinderen, opnames en dat examen. Tijdens de opnames bleven alle acteurs ’s avonds nog hangen in de bar, terwijl ik naar boven ging om te studeren. Die discipline heb ik wel. Zo wilde ik ooit per se op mijn hoofd staan. Daar heb ik maanden aan een stuk op geoefend, tot ik het kon.

“Hetzelfde met lepeltjes snijden uit hout. Ik vond dat er zo leuk uitzien. Ik probeerde dat eens, maar het leek nergens naar, dus ik probeerde het nog een keer. En nog een keer. Zo ga ik door tot het lukt. Ik heb mezelf op die manier ook leren haken.”

null Beeld Guy Kokken
Beeld Guy Kokken

AUTISME

Heb je je tijdens de lockdowns kunnen bezighouden? Je sector lag helemaal stil.

“Tijdens de eerste lockdown dacht ik nog: wat een cadeau, tijd voor mezelf en de kinderen, rustig in de tuin werken, wandelen, heerlijk. De tweede heb ik gewoon aanvaard. En tijdens de derde lockdown kon ik alleen maar denken: fuck it, ik heb het gehad.

“Ik ben deze week voor het eerst terug naar het theater gegaan. Het deed zoveel deugd om opnieuw in de zaal te zitten, de spelers te zien genieten van de interactie met het publiek, de reacties van de toeschouwers te horen. Ik wil dat niet nog een keer moeten opgeven.”

Ben je bang voor de nieuwe golf?

“Nee.”

Helemaal niet?

“Je kunt je toch niet blijven verstoppen? De vaccinatiecampagne is goed verlopen, ik heb die mee ondersteund door hier in Aalst op affiches te gaan staan. Ik wilde iedereen aanmoedigen: laat je vaccineren, dan kunnen we opnieuw normaal doen. Komt er een derde prik, geen probleem, die laat ik wel zetten. Maar kunnen we intussen alsjeblieft weer verder met ons leven?”

Het ziet er niet heel goed uit. De mondmaskers mogen alvast weer uit de kast.

“Daar kijk ik niet naar uit. Ik was zo blij dat we elkaar weer helemaal konden zien.”

Vind je het goed dat het Covid Safe Ticket verplicht wordt in de horeca?

“Ik hoop vooral dat we niet weer voor een sluiting staan. Dat het allemaal toch een béétje normaal kan blijven verlopen.”

Je bent op dit moment aan het filmen voor de nieuwe Eén-reeks Arcadia, over de heropbouw van de maatschappij na een grote catastrofe. Grondstoffen zijn schaars geworden, en de samenleving moet zich opnieuw organiseren om daarmee te leren omgaan. Klinkt actueel?

“Om die nieuwe samenleving op te bouwen wordt een puntensysteem ingevoerd op basis van prestaties en capaciteiten. Ga je bijvoorbeeld sporten, dan krijg je er een punt bij. Drink je alcohol, dan gaat er een punt af. Een chip in je hand houdt alles bij, en hoe hoger je score, hoe meer rechten je hebt. Heb je minder dan drie punten, dan word je uit Arcadia gezet. Dat klinkt misschien eng en absurd, maar in Azië wordt al gebruikgemaakt van zulke puntensystemen.”

Wat is jouw rol?

“De reeks draait om een nieuw samengesteld gezin, een vader en een moeder met elk twee dochters. De vader heeft met de score van zijn dochters geknoeid. Dat komt uit en hij wordt uit Arcadia gezet. Op dat moment begint de serie. Wat nu met de rest van het gezin?

“Ik ben Luz, een dochter van de verbannen vader. Ze heeft een plaatsje ergens op het autismespectrum. Volgens de wetten zou ze dus niet zomaar kunnen meedraaien in Arcadia, maar ze doet het toch, op haar manier. Sommige regels vindt ze niet belangrijk, en dan volgt ze die niet. Ik vind haar geweldig. Ze heeft een naïviteit over zich, een soort eerlijkheid waar ik dol op ben. Luz betekent licht, en ze is ook echt een lichtpuntje in die gemeenschap.”

Was het makkelijk om Luz te spelen?

“Ik heb veel over autisme gelezen en met veel mensen gepraat die er ervaring mee hebben. Lastig, want er is geen eigenschap die typerend is voor álle autisten. Ieder heeft een eigen plekje op het spectrum en gaat anders met de stoornis om. Luz is vooral zichzelf, en sommige dingen zullen herkenbaar zijn, andere misschien niet.

“Frappant, trouwens: bij meisjes en vrouwen wordt autisme minder en later vastgesteld, omdat hun sociale skills zo goed zijn dat het niet opvalt.”

Zou zo’n gereglementeerde samenleving iets voor jou zijn?

“O, nee! Zodra me iets wordt opgelegd, voel ik verzet. Onmiddellijk denk ik: ik moet hier just niks, jong. (lacht)

Regels kunnen ook veiligheid bieden.

“Is dat zo? Je kunt wel denken: als ik flink ben, komt alles goed. Maar dat weet je nooit zeker. Die familie in Arcadia heeft ook niks verkeerds gedaan, en toch wordt ze gestraft.

“Denk nu niet dat ik niet met gezag om kan, hè. Zolang iets rechtvaardig en gegrond is, zal ik de regels volgen. Ik word pas kwaad als ik voel dat iets niet correct is, dat er wordt geprofiteerd of zonder respect gecommuniceerd. Dan ben ik weg.”

Met slaande deuren?

“Als ik ergens boos om ben, zal ik dat wel fatsoenlijk uitleggen. Ik probeer dat ook aan mijn kinderen mee te geven. De oudste moest vandaag iets voordragen op school, en hij zag het echt niet zitten. Hij had zich al voorgenomen om niet mee te doen en kwaad in een hoek te gaan zitten. Ik heb hem uitgelegd dat er betere opties zijn. Ofwel eerlijk aan de juf uitleggen waarom hij liever niet wil meedoen. Wie weet begrijpt ze het en houdt ze er rekening mee. Ofwel toch meedoen en zijn grenzen verleggen. En misschien blijkt het nog wel mee te vallen. Het gesprek aangaan is altijd beter. Dan kun je ergens komen.”

Je zonen zijn 10 en 5. Beseffen ze al dat hun mama bekend is?

“Ze zien het meestal sneller dan ik als iemand me herkent. Toen Max, onze jongste, nog klein was, zei hij vaak: ‘Dat is mijn mama, en dat is dus wel Lynn Van Royen, hè!’ (lacht) Onlangs liet ik een stukje van The Window zien aan Ruben, en hij zei: ‘Uw Engels, zo cool!’ Ze zijn best trots op me, maar elk kind is fier op zijn mama. Dat ik op tv kom, is voor hen maar bijzaak.”

null Beeld Guy Kokken
Beeld Guy Kokken

TRAAG GROEIEN

The Window in het Engels, Renaissances in het Frans. Hoelang kunnen we je nog in Vlaanderen houden, Lynn?

“Ik geef toe: spelen in andere talen smaakt naar meer. Vlaamse fictie is misschien iets beperkter, en je zit sowieso vast aan Belgische situaties. Producties uit Engeland of Frankrijk bieden heel andere opties en vertellingen. Ik zou dat wel verder willen ontdekken.”

En Amerika?

“Dat is nog te ver. Europa is groot genoeg, ik wil me niet vergalopperen. Je kunt beter rustig opbouwen, eerst de fundering leggen zodat je toren sterk is. Traag groeien is goed. Kijk naar wat Veerle Baetens op die manier heeft gerealiseerd.”

Zij staat intussen ook achter de camera als regisseur. Zou dat iets voor jou zijn?

“Nog lang niet. Ik heb nog te veel te ontdekken in het acteerwerk. Ik wil nog zoveel rollen spelen. Nu ben ik meestal de gedrevene, de gepassioneerde, de ‘normale’. Ik zou weleens de slechterik willen spelen. Zo eentje waar toch een aimabel kantje aan zit, waardoor je als kijker ook sympathie voelt voor de boef.”

Komen er in afwachting van die rol nog #kleinegelukskes?

(glimlacht) Je verwijst naar mijn boekje, #kleingelukske! Nu en dan meldt mijn uitgever dat er een nieuwe druk komt. Dat is fantastisch, maar een tweede boek komt er niet. Ik schrijf mijn kleine gelukskes nog steeds op, maar alleen voor mezelf, zoals het destijds is begonnen. Iedereen zou dat eens moeten proberen, zeker nu.”

The Window, nu op Streamz

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234