Zondag 13/06/2021

InterviewLust en liefde

‘Mijn vrienden zeggen dat ik de deur voor de liefde altijd met opzet dicht heb gehouden’

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Tijdens een verre reis ontmoette Peter (51) een man die hem danig beroerde. Maar zelfs op dat ene, perfecte moment durfden ze geen van beiden de eerste stap te zetten. Wat een zonde, denkt hij nu, om zomaar de liefde te laten schieten.

In september 2019 had ik een reis geboekt naar Zuid-Afrika en Namibië en tussen mijn nieuwe reisgenoten zat een Amerikaan met heel mooie ogen en kortgeknipt haar. In een vrachtauto reden we door de woestijn. Al snel had elk van ons zijn eigen plek, maar toen we uitstapten wachtten we op elkaar. Ik ben Peter, zei ik. Ik ben Laurent, zei hij. Ik vroeg of ik een beker koffie voor hem kon meenemen en het was niet het antwoord zelf, maar de klank ervan en de manier waarop hij sprak die me raakten. That would be nice. Een zachte, blij verraste stem. Wie is deze man, dacht ik, die in zo’n eenvoudige zin zoveel emotie kan leggen.

“De rest van de vakantie bleven we elkaars gezelschap zoeken. Het gebeurde dat we tegelijk naar de wc gingen, maar na iedere stop klommen we in de vrachtauto weer op onze eigen stoel. Ik wilde me niet opdringen en hield intussen wel scherp in de gaten dat niemand anders met hem aanpapte, want Laurent was van mij.

“Een keer stond er een kanotocht gepland. Een vrouw vroeg argeloos of ze met mij de boot kon delen, maar toen ze mijn teleurgestelde gezicht zag, lachte ze en zei, ah, natuurlijk, ik begrijp het al. Ook de anderen lieten ons mannen begaan. Een keer vroeg Laurent toen we op een overnachtingsplek aankwamen: slaap jij in een oude lodge of in een nieuwe? Ik twijfelde. Was dit een verkapte uitnodiging? En zo ja, wat was dan de beste reactie?

“We gingen hoffelijk met elkaar om. We ­wisten van elkaar hoezeer we gesteld waren op onze vrijheid. Maar als we samen waren, zoals die keer aan de rivier toen we ons hadden ­losgemaakt van de groep, voerden we lange persoonlijke gesprekken. Op dat soort momenten namen we geen blad voor de mond. Dan waren we twee gevoelige mannen die spraken over seks, over ons verleden, over de plek die we innamen in ons gezin. Ik zag meteen parallellen. Hij bleek, als biseksueel, net zomin als ik zijn definitieve plaats te hebben gevonden.

Bedremmeld schooljongetje

Zelf heb ik nog nooit een relatie gehad die langer duurde dan een paar maanden. Op een of andere manier heb ik altijd last van de belemmeringen die gepaard gaan met de keuze voor één iemand. Ik begreep Laurent toen hij vertelde dat hij zich een buitenbeentje had gevoeld, omdat hij de enige van zijn broers en zussen was die had gestudeerd – bij mij was het precies andersom. Daarnaast was hij een Fransman met een Amerikaans paspoort, en met een ­ongegronde angst om het land te worden ­uitgezet. Ik ben een ambtenaar met een al even irrationele angst om mijn job kwijt te raken.

“Ongelukkig waren we geen van beiden. Mijn jarenlange vriendschappen kostten me geen moeite. Ik was niet wanhopig maar wel nieuwsgierig en toen hij een adapter nodig had zei ik: kom hem vanavond even halen op mijn kamer.

“Daar verscheen hij, in de deuropening, een plots heel verlegen man. Van de intense gesprekken was niks meer merkbaar, hij stond daar als een bedremmeld schooljongetje en als ik al intiemere intenties had dan hem mijn adapter lenen, verdwenen die meteen. Niet uit tact, maar uit compassie. Wat het ook was dat hem zomaar had doen veranderen van een zelfbewuste ondernemer in iemand die mijn kamerdrempel niet over durfde, ik gunde hem zijn eigenheid. Praten over kwetsbaarheid is kennelijk iets anders dan die tonen. Vanzelfsprekend.

“Iedere ochtend deelden we het ontbijt. Dan legde hij even zijn hand om mijn middel en zei: so good to see you, Peter. Op diezelfde toon als eerst. Ik prees me gelukkig met deze nieuwe kennis en besloot niks te forceren. Want hoe vaak gebeurde het dat ik iemand tegenkwam met wie ik zo snel zo vertrouwd was dat ik minutenlang zwijgend kon wandelen zonder me ongemakkelijk te voelen? Dat mocht niet stuk.

Een prachtig boek

“De weken verstreken, mijn vakantie zat erop. Laurent reageerde verbaasd. Boek toch een week bij, reageerde hij, dan zijn we nog even samen. En toen ik op mijn beurt verbaasd reageerde, zei hij: neem de regie over je leven, Peter. Niemand anders die jou gelukkig kan maken dan jijzelf.

“Zijn woorden maakten indruk, maar natuurlijk ging ik naar huis. Ik zag hem als een prachtig boek dat ik terugbracht naar de bibliotheek: een dierbare herinnering zonder gevolgen. In de maanden erop sms’ten we af en toe, ik spitte avondenlang zijn Facebook door, stuitte op oude liefdes die me pijnscheuten bezorgden en heel af en toe stuurde hij een filmpje. Hij was aan het skiën, vertelde hij. Maar wat kon het mij schelen dat er vijftig centimeter sneeuw was gevallen, ik wilde weten hoe het met hem was en daar kreeg ik geen antwoord op. Vond hij het soms vervelend dat ik contact zocht? Oh, no, Peter, I love it when you reach out.

“En daar bleef het weer bij. Tot corona kwam: tijdens de lockdown schreef hij dat hij zich alleen voelde en terug­verlangde naar die dag dat we ons hadden afgezonderd en elkaar onze levensverhalen hadden verteld. Hij nodigde me uit naar de VS te komen en als we weer mochten reizen, dan konden we samen naar Tadzjikistan en Kazachstan. Nu het stil was, zei hij, miste hij een man met wie hij stil kon zijn. En ik?

“Mijn vrienden zeggen dat ik de deur voor de liefde altijd met opzet dicht heb gehouden, toch dwong corona ook mij tot denken. Drie jaar geleden overleden mijn ouders, het wordt tijd om mijn verantwoordelijkheden op te nemen in het vinden en ontvangen van liefde. En heel misschien, ik hoop het, is Laurent die man. Misschien kan hij, met al zijn tegenstrijdige reserves en emoties, mijn eeuwige vrees om begrensd te worden, wegnemen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234