Vrijdag 14/08/2020
Marnix Peeters.Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Mijn vriend Pieter weet alles over muziek. Zeg ‘Rancid’, en hij weet te vertellen dat de vorige drummer een lui oog had

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. In september verschijnt zijn tiende roman, Oogje.

Ik had bij het opruimen twee grote dozen gevuld met cd’s die de laatste twintig jaar niet meer uit het rek waren gehaald. Dingen van vroeger, uit mijn Humo-jaren: Paradise Lost, Lard, Rancid, The Celibate Rifles, Killing Joke – het leven is te kort. Enfin, het duurt te lang maar het is te kort voor al die plaatjes.

Mijn vriend Pieter, die gitaar speelt bij Toxic Shock, kwam de dozen ophalen. Hij weet alles over muziek. Zeg ‘Rancid’, en hij weet te vertellen dat de vorige drummer een lui oog had. Vernoem ‘Lard’ en hij kent de zus van de roadie. Er valt bijgevolg met hem geen normaal gesprek te voeren, binnen de minuut gaat het alweer over snaren en limited editions en bootlegs met een drukfout die intussen 150 euro waard zijn.

Maar hij is een schat van een man en het geluk waarmee hij de buit in zijn bestelwagen laadde, was zo voelbaar en aandoenlijk dat wij er zeker even blij van werden.

Altijd goed om weten hoe het de bassist van The Shallow Hollows is vergaan, zei mijn vrouw toen hij weg was.

Rancid, Amsterdam 1995. Beeld Getty Images

Opruimen is plezierig, zeker voor een spaarvarken als ik. Ik bezit nog alle brieven die ik ooit heb ontvangen, het zijn er honderden. Nu en dan open ik een enveloppe, nu eens een zachtzoete liefdesbrief van veertig jaar geleden met ‘Ik’ als afzender, dan een kaartje waarop mijn moeder mij een hart onder de riem steekt bij aanvang van mijn dienstplicht. Ik was vergeten dat ze zulke dingen deed. Haar laatste jaren hebben mijn herinneringen aan haar verwrongen, zij is een zieke oude vrouw gebleven met een bange blik in een te grote peignoir. Ik wil over dat obstakel heen kijken, en die oude kaartjes en brieven helpen me om haar te reconstrueren. Zij had geen buitengewone ideeën, zij bood geen verrassende inzichten, zij deed alleen verdraaid hard haar best om een zeer goede moeder te zijn. Zij had een groot talent voor loslaten – ik heb intussen begrepen dat dat aartsmoeilijk is, dat weinigen ermee gezegend zijn en dat het een van de belangrijkste dingen is die je in het leven moet kunnen.

Zij had een zeer mooi handschrift.

Haar dood, nu tweeënhalf jaar geleden, heeft een morbide stoet in beweging gezet. Mensen zijn aan het sterven geslagen alsof er ergens een beker wordt uitgereikt – Rudy, Jan, Peter, Mario, Bert, Anne, Paul, het houdt niet op, het lijkt zelfs te wennen. Mensen die op bezoek komen, kijken verbaasd naar de doodsprentjes die in het gelid op de kast staan, streng en eensgezind. Ze zullen bij een volgende opruimbeurt wel eens in een van de dozen terechtkomen, maar tot nader order behoort hun beeltenis nog tot het rijk van de levenden. Zij mogen zwijgend kijken.

In deze fase van de zomer beginnen de boeren aan het brandhout voor de winter. In het dorp zingen onophoudelijk de zaagbladen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234