Donderdag 28/01/2021

'Mijn vader was een obsédé van het leven'

Georges Simenon is hot. De man die sneller schreef dan zijn schaduw wordt wereldwijd heruitgebracht. Thrillerschrijver Stan Lauryssens (68) - 'Ik beken, ik ben verslaafd' - hield een causerie met John Simenon (65), de zoon van zijn held: 'Als mijn vader een rok zag, dook hij eronder.'

Rendez-vous met John Simenon in de luxueuze, ouderwetse charme van Hotel Métropole in Brussel. John is de zoon van Georges Simenon (1903-1989), nummer 77 op de Vlaamse lijst van beroemdste Belgen aller tijden en tien op de Franstalige lijst.

De zoon is in Brussel naar aanleiding van de heruitgave van hoogtepunten uit het oeuvre van zijn vader, te beginnen met twee politieromans van Maigret, Een misdaad in Holland en De danseres van Le Gai-Moulin, en twee 'romans durs', 'donkere' of 'moeilijke' psychologische romans, De blauwe kamer en De premier, niet in de betekenis van moeilijk en donker voor de lezer, wel moeilijk voor Simenon om ze te schrijven.

"Bonjour John, ik ben Stan", zeg ik.

Warme hand, hartelijke begroeting.

Ik schrijf niets op, hij registreert het gesprek op zijn mobieltje.

"Heb je mijn vader gelezen?", vraagt John Simenon.

Stoppelbaard, hemd uit de broek, jeans, laarzen.

"Alles John", zeg ik. "Of toch bijna alles, zeker tweehonderd titels, en de meeste psychologische romans, en alle Maigrets las ik zelfs vier keer in vier talen."

"Proficiat," zegt John Simenon, "je hebt meer boeken van mijn vader gelezen dan ik, aangezien ik er hooguit honderd heb gelezen van de 250 die hij onder zijn eigen naam schreef. Maar... waarom in vier talen?"

"Ik heb vier levens geleefd, John", zeg ik. "In België, in Spanje, in Engeland en terug in België. Hier las ik ze in het Nederlands, Maigret en zijn dode, De vriendin van Madame Maigret, daarna in het Frans, La pipe de Maigret, Maigret et le corps sans tête. En in Spanje leerde ik Spaans door Maigret y el asesino te lezen in de taal van mijn nieuwe thuisland. Tijdens mijn zeven slechte jaren in Engeland las ik Maigret and the Burglar's Wife en Maigret's Christmas om verveling en liefdesverdriet te verdrijven."

John Simenon lacht. "Jij kent mijn vader beter dan ik", zegt hij. "Hoewel, sinds ik zijn literaire rechten en filmrechten beheer en over de hele wereld met uitgevers onderhandel, krijg ik wekelijks aanvragen voor vertalingen en verfilmingen, zelfs van titels waarvan ik nooit eerder had gehoord. Ik dacht dat ik mijn vader kende en alles over hem wist, maar nu ik verplicht word ook zijn minder bekende boeken te lezen, leer ik hem iedere dag beter kennen en verneem ik nieuwe feiten over zijn schrijversleven."

"Ik zal je iets vertellen, John", zeg ik. "Toen ikzelf mijn eerste politiethriller schreef, zette ik een citaat van je vader vooraan in het boek: 'Een goede misdaadroman lees je in één ruk uit. Allez, in twee rukken.' Ik kreeg prompt de Hercule Poirotprijs. Niet voor de inhoud van mijn boek, neem ik aan, wel voor de quote van je vader."

Rendez-vous met John Simenon in de luxueuze, ouderwetse charme van Hotel Métropole in Brussel. John is de zoon van Georges Simenon (1903-1989), nummer 77 op de Vlaamse lijst van beroemdste Belgen aller tijden en tien op de Franstalige lijst.

De zoon is in Brussel naar aanleiding van de heruitgave van hoogtepunten uit het oeuvre van zijn vader, te beginnen met twee politieromans van Maigret, Een misdaad in Holland en De danseres van Le Gai-Moulin, en twee 'romans durs', 'donkere' of 'moeilijke' psychologische romans, De blauwe kamer en De premier, niet in de betekenis van moeilijk en donker voor de lezer, wel moeilijk voor Simenon om ze te schrijven.

"Bonjour John, ik ben Stan", zeg ik.

Warme hand, hartelijke begroeting.

Ik schrijf niets op, hij registreert het gesprek op zijn mobieltje.

"Heb je mijn vader gelezen?", vraagt John Simenon.

Stoppelbaard, hemd uit de broek, jeans, laarzen.

"Alles John", zeg ik. "Of toch bijna alles, zeker tweehonderd titels, en de meeste psychologische romans, en alle Maigrets las ik zelfs vier keer in vier talen."

"Proficiat," zegt John Simenon, "je hebt meer boeken van mijn vader gelezen dan ik, aangezien ik er hooguit honderd heb gelezen van de 250 die hij onder zijn eigen naam schreef. Maar... waarom in vier talen?"

"Ik heb vier levens geleefd, John", zeg ik. "In België, in Spanje, in Engeland en terug in België. Hier las ik ze in het Nederlands, Maigret en zijn dode, De vriendin van Madame Maigret, daarna in het Frans, La pipe de Maigret, Maigret et le corps sans tête. En in Spanje leerde ik Spaans door Maigret y el asesino te lezen in de taal van mijn nieuwe thuisland. Tijdens mijn zeven slechte jaren in Engeland las ik Maigret and the Burglar's Wife en Maigret's Christmas om verveling en liefdesverdriet te verdrijven."

John Simenon lacht. "Jij kent mijn vader beter dan ik", zegt hij. "Hoewel, sinds ik zijn literaire rechten en filmrechten beheer en over de hele wereld met uitgevers onderhandel, krijg ik wekelijks aanvragen voor vertalingen en verfilmingen, zelfs van titels waarvan ik nooit eerder had gehoord. Ik dacht dat ik mijn vader kende en alles over hem wist, maar nu ik verplicht word ook zijn minder bekende boeken te lezen, leer ik hem iedere dag beter kennen en verneem ik nieuwe feiten over zijn schrijversleven."

"Ik zal je iets vertellen, John", zeg ik. "Toen ikzelf mijn eerste politiethriller schreef, zette ik een citaat van je vader vooraan in het boek: 'Een goede misdaadroman lees je in één ruk uit. Allez, in twee rukken.' Ik kreeg prompt de Hercule Poirotprijs. Niet voor de inhoud van mijn boek, neem ik aan, wel voor de quote van je vader."

Beroepsmisdadiger

Beroepsmisdadiger

John Simenon lacht hartelijk. "Mijn vader heeft inderdaad gezegd dat je een politieroman het best in één keer uitleest", zegt hij. "Precies daarom zijn de Maigrets zulke dunne boekjes, 150 à 160 pagina's klein formaat en grote druk. Mijn vader was een veelschrijver maar zeker geen dikkeboekenschrijver. Als hij alles gezegd kreeg in een paar honderd bladzijden, zette hij er gewoon een punt achter, einde verhaal."

Schrijven was voor Georges Simenon een levensnoodzaak zoals ademen, eten, drinken en seks. Op een 'goede', dat wil zeggen een 'normale', dag hamerde hij zijn boeken naar rato van 92 woorden per minuut op een elektrische IBM-schrijfmachine, 60 tot 80 bladzijden, drie tot vier hoofdstukken per dag. En geloof het of niet, Simenon had enkel normale en goede dagen: hij schreef een roman in acht tot elf dagen, nam drie dagen pauze om naar de hoeren te gaan en begon in een bedrieglijk eenvoudige taal aan 'een nieuwe Simenon' of 'een nieuwe Maigret'.

"Mijn vader was een obsédé van het leven en de literatuur", zegt de zoon. "Al schrijvend schiep hij een mensbeeld. Il voulait créer l'humanité en weigerde zijn eigen zwakheden te camoufleren of te verbergen. Integendeel, hij vergrootte zijn eigen zwakheden. Mijn vader loog nooit: was hij zwak, dan waren ook zijn personages zwak, was hij sterk, dan schreef hij over sterke personages."

In het begin liep het nochtans serieus fout met de jonge Simenon. Geboren in Luik op vrijdag de dertiende, kort na middernacht, werd hij als een magneet aangetrokken door onbekende en gevaarlijke uitdagingen. Als kleine jongen kreeg hij ieder schooljaar de eerste prijs voor opstellen. Zijn vader was boekhouder, zijn moeder verkoopster in de Innovation op de afdeling sokken en kousen.

Simenon was twaalf jaar toen hij de liefde leerde kennen, met een meisje van vijftien, en achttien jaar toen hij zijn eerste roman schreef. Hij was vaste klant bij de hoertjes van Luik en was ervan overtuigd dat hij beroepsmisdadiger zou worden.

In 1922 ruilde Simenon de rode bakstenen van Luik voor de frivolité en de gaîté van Parijs en werd hij broodschrijver in plaats van crimineel. In zeven Parijse jaren publiceerde hij onder evenveel schuilnamen 277 populaire feuilletons en romannetjes. Toen hij allang beroemd was als 'spookschrijver' schreef hij onder zijn echte naam een politieroman met commissaris Maigret in de hoofdrol, een massieve rechercheur van vlees en bloed, breedgeschouderd, pijp rokend, gelukkig gehuwd, helaas zonder kinderen, een man van waarden en vaste gewoonten.

Het werd het begin van een onwaarschijnlijk succesverhaal. Er volgden 75 Maigrets, geschreven in korte zinnen met veel dialoog en gedrenkt in de typische Simenon-sfeer van grijze luchten, motregen, beslagen ruiten, duistere kroegen en donkere, tochtige kanalen.

Het thema is onveranderlijk hetzelfde: er wordt een moord gepleegd en commissaris Maigret vindt de dader. In ieder verhaal stookt hij op zijn verhoorkamer in het gerechtshof aan de Quai des Orfèvres in Parijs de kachel op, net zoals de jeugdige Simenon in zijn schooltje in Luik iedere ochtend de kachel bijvulde. Zowel de 'romans durs' als de politieromans zitten logisch in elkaar, alles klopt.

Simenon werd wereldberoemd en verkocht 500 miljoen boeken, was kandidaat voor de Nobelprijs, voorzitter van het filmfestival van Cannes, al zijn boeken werden verfilmd en roem en rijkdom werden zijn deel.

John Simenon lacht hartelijk. "Mijn vader heeft inderdaad gezegd dat je een politieroman het best in één keer uitleest", zegt hij. "Precies daarom zijn de Maigrets zulke dunne boekjes, 150 à 160 pagina's klein formaat en grote druk. Mijn vader was een veelschrijver maar zeker geen dikkeboekenschrijver. Als hij alles gezegd kreeg in een paar honderd bladzijden, zette hij er gewoon een punt achter, einde verhaal."

Schrijven was voor Georges Simenon een levensnoodzaak zoals ademen, eten, drinken en seks. Op een 'goede', dat wil zeggen een 'normale', dag hamerde hij zijn boeken naar rato van 92 woorden per minuut op een elektrische IBM-schrijfmachine, 60 tot 80 bladzijden, drie tot vier hoofdstukken per dag. En geloof het of niet, Simenon had enkel normale en goede dagen: hij schreef een roman in acht tot elf dagen, nam drie dagen pauze om naar de hoeren te gaan en begon in een bedrieglijk eenvoudige taal aan 'een nieuwe Simenon' of 'een nieuwe Maigret'.

"Mijn vader was een obsédé van het leven en de literatuur", zegt de zoon. "Al schrijvend schiep hij een mensbeeld. Il voulait créer l'humanité en weigerde zijn eigen zwakheden te camoufleren of te verbergen. Integendeel, hij vergrootte zijn eigen zwakheden. Mijn vader loog nooit: was hij zwak, dan waren ook zijn personages zwak, was hij sterk, dan schreef hij over sterke personages."

In het begin liep het nochtans serieus fout met de jonge Simenon. Geboren in Luik op vrijdag de dertiende, kort na middernacht, werd hij als een magneet aangetrokken door onbekende en gevaarlijke uitdagingen. Als kleine jongen kreeg hij ieder schooljaar de eerste prijs voor opstellen. Zijn vader was boekhouder, zijn moeder verkoopster in de Innovation op de afdeling sokken en kousen.

Simenon was twaalf jaar toen hij de liefde leerde kennen, met een meisje van vijftien, en achttien jaar toen hij zijn eerste roman schreef. Hij was vaste klant bij de hoertjes van Luik en was ervan overtuigd dat hij beroepsmisdadiger zou worden.

In 1922 ruilde Simenon de rode bakstenen van Luik voor de frivolité en de gaîté van Parijs en werd hij broodschrijver in plaats van crimineel. In zeven Parijse jaren publiceerde hij onder evenveel schuilnamen 277 populaire feuilletons en romannetjes. Toen hij allang beroemd was als 'spookschrijver' schreef hij onder zijn echte naam een politieroman met commissaris Maigret in de hoofdrol, een massieve rechercheur van vlees en bloed, breedgeschouderd, pijp rokend, gelukkig gehuwd, helaas zonder kinderen, een man van waarden en vaste gewoonten.

Het werd het begin van een onwaarschijnlijk succesverhaal. Er volgden 75 Maigrets, geschreven in korte zinnen met veel dialoog en gedrenkt in de typische Simenon-sfeer van grijze luchten, motregen, beslagen ruiten, duistere kroegen en donkere, tochtige kanalen.

Het thema is onveranderlijk hetzelfde: er wordt een moord gepleegd en commissaris Maigret vindt de dader. In ieder verhaal stookt hij op zijn verhoorkamer in het gerechtshof aan de Quai des Orfèvres in Parijs de kachel op, net zoals de jeugdige Simenon in zijn schooltje in Luik iedere ochtend de kachel bijvulde. Zowel de 'romans durs' als de politieromans zitten logisch in elkaar, alles klopt.

Simenon werd wereldberoemd en verkocht 500 miljoen boeken, was kandidaat voor de Nobelprijs, voorzitter van het filmfestival van Cannes, al zijn boeken werden verfilmd en roem en rijkdom werden zijn deel.

Leeggeschreven

Leeggeschreven

"Ik beken, John, ik ben verslaafd", zeg ik. "Ik ben de grootste fan van het oeuvre van je vader en toch is er iets wat me dwarszit. In interviews ging Simenon er prat op dat hij over de hele wereld met 10.000 vrouwen naar bed is geweest. 10.000 vrouwen, John, da's geen kattenpis, hè."

"Je moet zo'n uitspraak in de juiste context zien, Stan."

"Context of geen context, John, ben jij met 10.000 vrouwen naar bed geweest?"

"Non."

"Ik ook niet en geloof me, ik heb flink mijn best gedaan."

"Ga jij naar de hoeren?", vraagt John Simenon.

"Nee. Jij?"

"Ik ook niet. Mijn vader wel. 's Nachts schuimde hij de rosse buurten af. Zelfs de dienstmeid in huis liet hij niet met rust. Als hij een rok zag, dook hij eronder. Maar eerlijk is eerlijk, mijn vader heeft nooit gezegd dat hij met 10.000 vrouwen naar bed is geweest. Hij zei wel: 'Ik had 10.000 orgasmes.' Ik kan het weten, ik was erbij toen hij die uitspraak deed. Stel dat hij vijftig jaar van zijn leven heeft gevogeld, dan is 10.000 orgasmes niet eens zoveel. Deel 10.000 door vijftig en je komt aan 200 orgasmes per jaar of vier per week. Als je het zo bekijkt, dan was mijn vader zeker geen Casanova of Don Juan."

Een Chinees spreekwoord zegt: als het dak op het huis staat, doet het ongeluk zijn intrede. In 1963 werd de tweede echtgenote van Simenon opgenomen in een psychiatrische instelling. Zij was manisch-depressief en hopeloos verslaafd aan alcohol. Een zware zenuwinzinking bracht Simenon aan de rand van de afgrond. Hij dacht aan zelfmoord. Hij deed al zijn bezittingen, ook zijn eigen boeken, van de hand en ging met zijn dienstmeid samenwonen in een piepklein werkmanshuisje weg van de wereld.

De telefoon rinkelde. Simenon nam de hoorn op. Een onbekende stem meldde dat zijn dochter Marie-Jo de hand aan zichzelf had geslagen, met een pistool dat ze had gekocht van een wapenhandelaar die een personage was in een boek van haar vader. De wereld van Simenon stortte in. Hij trachtte te redden wat te redden viel maar er viel niets te redden. In zijn laatste levensjaren, nadat hij Maigret definitief had afgevoerd, dicteerde hij in 22 schriften zijn memoires en herinneringen, met titels als Een man als een ander, Zolang ik leef, Hand in hand, Als de kou komt...

"John," zeg ik, "hoorde ik vroeger het woord memoires, dan dacht ik aan oude mannen met een lange baard en een prostaatprobleem. Ik wilde het niet weten, de ellende, de familieruzies, de zelfmoorden, het lijden en langzaam doodgaan. Pas nu, in de herfst of winter van mijn leven, verzamel ik de Dictées van je vader."

"Mijn vader liet geen dagboek na", zegt John Simenon. "Alles wat hij in zijn laatste levensjaren over leven en schrijven wilde zeggen, staat in zijn Dictées. Vooral één deeltje, Quand j'étais vieux, is een van zijn eerlijkste teksten, omdat hij zich strikt aan de feiten houdt. Zoals je weet laten schrijvers hun verbeelding wel eens spreken en zetten ze de werkelijkheid naar hun hand, zelfs als ze hun eigen leven beschrijven."

"Sauf moi, John, sauf moi, ik zeker niet", zeg ik.

Op het eind van zijn leven verplaatste Simenon zich in een rolstoel, doof, blind, oud en leeggeschreven. Op 4 september 1989 gleed hij uit de nachtmerrie die leven heet. Zijn trouwe dienstmeid strooide zijn as uit onder de linde in de tuin van hun kleine werkmanswoning.

"Ik beken, John, ik ben verslaafd", zeg ik. "Ik ben de grootste fan van het oeuvre van je vader en toch is er iets wat me dwarszit. In interviews ging Simenon er prat op dat hij over de hele wereld met 10.000 vrouwen naar bed is geweest. 10.000 vrouwen, John, da's geen kattenpis, hè."

"Je moet zo'n uitspraak in de juiste context zien, Stan."

"Context of geen context, John, ben jij met 10.000 vrouwen naar bed geweest?"

"Non."

"Ik ook niet en geloof me, ik heb flink mijn best gedaan."

"Ga jij naar de hoeren?", vraagt John Simenon.

"Nee. Jij?"

"Ik ook niet. Mijn vader wel. 's Nachts schuimde hij de rosse buurten af. Zelfs de dienstmeid in huis liet hij niet met rust. Als hij een rok zag, dook hij eronder. Maar eerlijk is eerlijk, mijn vader heeft nooit gezegd dat hij met 10.000 vrouwen naar bed is geweest. Hij zei wel: 'Ik had 10.000 orgasmes.' Ik kan het weten, ik was erbij toen hij die uitspraak deed. Stel dat hij vijftig jaar van zijn leven heeft gevogeld, dan is 10.000 orgasmes niet eens zoveel. Deel 10.000 door vijftig en je komt aan 200 orgasmes per jaar of vier per week. Als je het zo bekijkt, dan was mijn vader zeker geen Casanova of Don Juan."

Een Chinees spreekwoord zegt: als het dak op het huis staat, doet het ongeluk zijn intrede. In 1963 werd de tweede echtgenote van Simenon opgenomen in een psychiatrische instelling. Zij was manisch-depressief en hopeloos verslaafd aan alcohol. Een zware zenuwinzinking bracht Simenon aan de rand van de afgrond. Hij dacht aan zelfmoord. Hij deed al zijn bezittingen, ook zijn eigen boeken, van de hand en ging met zijn dienstmeid samenwonen in een piepklein werkmanshuisje weg van de wereld.

De telefoon rinkelde. Simenon nam de hoorn op. Een onbekende stem meldde dat zijn dochter Marie-Jo de hand aan zichzelf had geslagen, met een pistool dat ze had gekocht van een wapenhandelaar die een personage was in een boek van haar vader. De wereld van Simenon stortte in. Hij trachtte te redden wat te redden viel maar er viel niets te redden. In zijn laatste levensjaren, nadat hij Maigret definitief had afgevoerd, dicteerde hij in 22 schriften zijn memoires en herinneringen, met titels als Een man als een ander, Zolang ik leef, Hand in hand, Als de kou komt...

"John," zeg ik, "hoorde ik vroeger het woord memoires, dan dacht ik aan oude mannen met een lange baard en een prostaatprobleem. Ik wilde het niet weten, de ellende, de familieruzies, de zelfmoorden, het lijden en langzaam doodgaan. Pas nu, in de herfst of winter van mijn leven, verzamel ik de Dictées van je vader."

"Mijn vader liet geen dagboek na", zegt John Simenon. "Alles wat hij in zijn laatste levensjaren over leven en schrijven wilde zeggen, staat in zijn Dictées. Vooral één deeltje, Quand j'étais vieux, is een van zijn eerlijkste teksten, omdat hij zich strikt aan de feiten houdt. Zoals je weet laten schrijvers hun verbeelding wel eens spreken en zetten ze de werkelijkheid naar hun hand, zelfs als ze hun eigen leven beschrijven."

"Sauf moi, John, sauf moi, ik zeker niet", zeg ik.

Op het eind van zijn leven verplaatste Simenon zich in een rolstoel, doof, blind, oud en leeggeschreven. Op 4 september 1989 gleed hij uit de nachtmerrie die leven heet. Zijn trouwe dienstmeid strooide zijn as uit onder de linde in de tuin van hun kleine werkmanswoning.

Josephine Baker

Josephine Baker

Georges Simenon was dood, maar commissaris Maigret leeft voort in 75 politieromans, waarin ook le vieux Joseph op post bleef als trouwe bode in het gerechtshof, jaar in jaar uit, ouderwets, degelijk en even betrouwbaar als zijn patron.

"Raymond Chandler overleed in 1959," zeg ik, "en toch verschijnen nieuwe Chandler-verhalen, door een Ier geschreven. Ian Fleming overleed in 1964 en om de twee, drie jaar wordt een nieuwe James Bond gepubliceerd. Over enkele weken verschijnt de eerste Hercule Poirot die niet door Agatha Christie is geschreven. Wanneer komt de eerste Maigret die niet van de hand van Simenon is?"

"Als het van de familie afhangt, zal dat niet gebeuren", zegt John Simenon.

"Jij bent de familie, John."

"... dus zal het niet gebeuren, maar ik zeg nooit nooit."

"Simenon is een sterk merk, John", zeg ik. "Maigret is een sterk merk. Je bent zelf filmproducent. Komt ze er ooit, de ultieme tv-serie gebaseerd op alle 75 Maigrets, een soort 'Simenon's Maigret', naar het voorbeeld van het populaire 'Agatha Christie's Hercule Poirot'?"

"Ik geef je een primeur, Stan", zegt John Simenon. "Ja, de tv-serie komt er, geproduceerd door de Engelse commerciële zender ITV, die ook 'Agatha Christie's Hercule Poirot' produceerde."

"Wanneer mogen tv-kijkers Simenon's Maigret' verwachten?"

"Zodra we de juiste acteur vinden."

"Voor de rol van Maigret?"

"Ja."

... massief, breedgeschouderd, van vlees en bloed...

"Zal ik je een tip geven, John?"

"Graag."

"Gérard Depardieu."

"Heb ik aan gedacht", zegt John Simenon. "Gérard Depardieu zou een perfecte commissaris Maigret zijn, op voorwaarde dat hij bereid is 15 of 25 kilo af te vallen. Maar er is nog een probleem. ITV wenst geen Franse maar een Engelse acteur of à la limite een Amerikaan."

"John," zeg ik, "we hadden het eerder over seks. Jij bent filmproducent, je beheert de literaire rechten van je vader. Waarom is er nooit een boek geschreven of een film gedraaid over de liefdesaffaire van Simenon - blanke Belgische schrijver met hoed en pijp, allemaal heel burgerlijk - met de Amerikaanse vamp Josephine Baker, een femme nègre die in de schandaaljaren twintig van de vorige eeuw naakt in Parijse cabarets danste op wilde jazz, enkel gekleed in een bananenrokje. Geef toe, zo'n liefdesverhaal is een financiële goudmijn."

"Je sais, Stan, je sais", zegt John Simenon. "Mijn probleem is gebrek aan tijd. Vergeet niet, ik beheer de rechten van 350 romans in vijftig talen, 150 films en tv-series... Er is ook weinig bekend over de Folies Bergère in Parijs omstreeks 1927. Maar je hebt gelijk: Simenon en Josephine Baker, burgerman en vamp in één boek, dat geeft vuurwerk. Weet je wat we doen, jij en ik? We schrijven het samen, à quatre mains, zoals een pianoconcert met twee pianisten aan dezelfde vleugel, met vier handen."

"Akkoord John, ik heb een titel!"

"Welke?"

"Simenon à quatre mains."

"Prachtig!"

"Wanneer beginnen we?"

Hotel Métropole is een tempel van de belle époque, alles goudbrokaat en tierlantijnen. In 1982 draaide Pierre Granier-Deferre hier een film naar een 'roman dur' van Simenon, Le locataire of De huurder, over een treinmoordenaar en een nachtclubdanseres die in het hotel logeert.

Op het ogenblik dat ik het imposante gebouw verlaat, klampt een piccolo me aan. "Stan, sorry hoor", zegt hij. "Ik lees je boeken en heb meegeluisterd naar je babbel met John Simenon. Wanneer gaan wij eens naar de 10.000 hoertjes van die schrijver met zijn hoed en pijp?"

Ik denk: u vraagt, wij draaien, want ik ben een man van mijn woord. En waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over.

Georges Simenon was dood, maar commissaris Maigret leeft voort in 75 politieromans, waarin ook le vieux Joseph op post bleef als trouwe bode in het gerechtshof, jaar in jaar uit, ouderwets, degelijk en even betrouwbaar als zijn patron.

"Raymond Chandler overleed in 1959," zeg ik, "en toch verschijnen nieuwe Chandler-verhalen, door een Ier geschreven. Ian Fleming overleed in 1964 en om de twee, drie jaar wordt een nieuwe James Bond gepubliceerd. Over enkele weken verschijnt de eerste Hercule Poirot die niet door Agatha Christie is geschreven. Wanneer komt de eerste Maigret die niet van de hand van Simenon is?"

"Als het van de familie afhangt, zal dat niet gebeuren", zegt John Simenon.

"Jij bent de familie, John."

"... dus zal het niet gebeuren, maar ik zeg nooit nooit."

"Simenon is een sterk merk, John", zeg ik. "Maigret is een sterk merk. Je bent zelf filmproducent. Komt ze er ooit, de ultieme tv-serie gebaseerd op alle 75 Maigrets, een soort 'Simenon's Maigret', naar het voorbeeld van het populaire 'Agatha Christie's Hercule Poirot'?"

"Ik geef je een primeur, Stan", zegt John Simenon. "Ja, de tv-serie komt er, geproduceerd door de Engelse commerciële zender ITV, die ook 'Agatha Christie's Hercule Poirot' produceerde."

"Wanneer mogen tv-kijkers Simenon's Maigret' verwachten?"

"Zodra we de juiste acteur vinden."

"Voor de rol van Maigret?"

"Ja."

... massief, breedgeschouderd, van vlees en bloed...

"Zal ik je een tip geven, John?"

"Graag."

"Gérard Depardieu."

"Heb ik aan gedacht", zegt John Simenon. "Gérard Depardieu zou een perfecte commissaris Maigret zijn, op voorwaarde dat hij bereid is 15 of 25 kilo af te vallen. Maar er is nog een probleem. ITV wenst geen Franse maar een Engelse acteur of à la limite een Amerikaan."

"John," zeg ik, "we hadden het eerder over seks. Jij bent filmproducent, je beheert de literaire rechten van je vader. Waarom is er nooit een boek geschreven of een film gedraaid over de liefdesaffaire van Simenon - blanke Belgische schrijver met hoed en pijp, allemaal heel burgerlijk - met de Amerikaanse vamp Josephine Baker, een femme nègre die in de schandaaljaren twintig van de vorige eeuw naakt in Parijse cabarets danste op wilde jazz, enkel gekleed in een bananenrokje. Geef toe, zo'n liefdesverhaal is een financiële goudmijn."

"Je sais, Stan, je sais", zegt John Simenon. "Mijn probleem is gebrek aan tijd. Vergeet niet, ik beheer de rechten van 350 romans in vijftig talen, 150 films en tv-series... Er is ook weinig bekend over de Folies Bergère in Parijs omstreeks 1927. Maar je hebt gelijk: Simenon en Josephine Baker, burgerman en vamp in één boek, dat geeft vuurwerk. Weet je wat we doen, jij en ik? We schrijven het samen, à quatre mains, zoals een pianoconcert met twee pianisten aan dezelfde vleugel, met vier handen."

"Akkoord John, ik heb een titel!"

"Welke?"

"Simenon à quatre mains."

"Prachtig!"

"Wanneer beginnen we?"

Hotel Métropole is een tempel van de belle époque, alles goudbrokaat en tierlantijnen. In 1982 draaide Pierre Granier-Deferre hier een film naar een 'roman dur' van Simenon, Le locataire of De huurder, over een treinmoordenaar en een nachtclubdanseres die in het hotel logeert.

Op het ogenblik dat ik het imposante gebouw verlaat, klampt een piccolo me aan. "Stan, sorry hoor", zegt hij. "Ik lees je boeken en heb meegeluisterd naar je babbel met John Simenon. Wanneer gaan wij eens naar de 10.000 hoertjes van die schrijver met zijn hoed en pijp?"

Ik denk: u vraagt, wij draaien, want ik ben een man van mijn woord. En waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234