Dinsdag 11/05/2021

Getuigenis

"Mijn terminale mama moest opeens op zoek naar een nieuw gezin voor mijn zus en mij"

Lynn. Beeld rv Sam Feys
Lynn.Beeld rv Sam Feys

Lynn (25) verloor haar beide ouders. Ze was 8 toen ze voor het eerst in een pleeggezin terecht kwam, maar dat werd niet haar laatste.

"Mijn mama had kanker. Daardoor had ze met mijn papa al vaak nagedacht over wat er zou gebeuren als ze er niet meer was. Met mij, en met mijn zusje, die het syndroom van Down heeft."

"Ik was zes jaar toen het noodlot toesloeg. Mijn papa stierf onverwachts. Nu was de situatie plots omgekeerd en moest mijn mama alleen op zoek naar oplossingen. Ze heeft dan contact opgenomen met pleegzorg. Ze wilde een gezin waarin mijn zus en ik samen konden opgroeien."

"Na twee jaar heeft pleegzorg een gezin gevonden dat nog andere kinderen opving. Eerst hebben ze ons één jaar in ondersteunende pleegzorg opgevangen, enkel in de weekends en in vakanties. Nadien ook tijdens de week omdat mijn mama zieker en zieker werd."

"Mijn zus en ik deelden daar een kamer. We moesten van school veranderen, weg van onze vriendjes en vriendinnetjes. Weg van de jeugdbeweging."

"Een maand na al die veranderingen is mijn mama gestorven en werden we voltijds bij dat pleeggezin opgevangen. We hadden nog maar weinig contacten met onze eigen familie en bouwden een heel nieuw leven uit. Dat was zeer lastig: er was nauwelijks ruimte voor de verwerking van het verlies en al die veranderingen."

"Ik heb uiteindelijk van mijn negende tot mijn veertiende in dat pleeggezin met mijn zus gewoond. Mijn zus woont daar nog altijd en zal daar ook voor altijd blijven. Ze zit daar goed. Zelf was ik het op mijn veertiende heel erg moe. Ik moest al op internaat omdat er zoveel spanningen in huis waren en uiteindelijk ben ik weggelopen. Eerst naar vriendinnen in de buurt. Later op de avond wist ik het echt niet meer. Ik ben dan 15 kilometer te voet naar mijn tante gelopen. In overleg met een bevriende rijkswachter hebben ze dan toch de politie gebeld. Teruggevoerd met de combi, zat ik een paar uur later terug bij mijn pleeggezin. Ik kreeg het hele weekend huisarrest."

"De vrijdagavond erop, toen ik thuiskwam van internaat, stonden mijn koffers klaar. De spanningen waren zo enorm dat pleegzorg een alternatieve oplossing had gezocht. Dat was een heel naar gevoel. Maar ook de start van iets mooiers."

"Voor twee weekends heb ik een crisisbed gekregen. Uiteindelijk kwam ik bij mensen terecht die nog nooit eerder pleegkinderen hadden opgevangen. In de week ging ik op internaat en in de weekends naar hen, ter afwachting van een open plaats in een centrum voor onthaal, oriëntatie en observatie (OOOC). De bedoeling was dat ik nog naar het eerste gezin zou terugkeren; dat is niet gelukt. Dan was het advies om mij in een tehuis voor jongeren te plaatsen, maar die wachtlijsten waren ellenlang. Ik kon gelukkig nog steeds terecht bij het nieuwe pleeggezin. Ik heb hen dan gevraagd of ik niet tot mijn achttiende bij hen kon wonen. Na veel wikken en wegen hebben ze dat toegestaan."

pleegkinderen 
pleegzorg getuigenissen Beeld rv Sam Feys
pleegkinderen pleegzorg getuigenissenBeeld rv Sam Feys

"Ik ben daar echt opengebloeid. Nu ben ik nog altijd kind aan huis. Ik zie hen als mijn familie."

De Morgen sprak met drie jongeren over hun ervaringen als pleegkind. Het resultaat zijn een aantal emotionele getuigenissen:

"In mijn ogen wilde mama ons gezin kapotmaken" (+)

"Ik geloof mijn moeder niet meer" (+)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234