Dinsdag 10/12/2019

'Mijn personage is een kierewiet maar prachtig wrak'

Charlize Theron praat tijdens een interview in New York honderduit over de film Young Adult.

De agenda van de Zuid-Afrikaanse Oscarwinnares (Monster, 2004) staat onder druk en dus verwachten we ons aan een gehaast gesprek met een gestresseerde diva, maar Theron blijkt een luidlachse vrouw in een opperbest humeur. Young Adult, het nieuwe scenario van Diablo Juno Cody dat werd verfilmd door Jason Up in the Air Reitman, werd in New York aan de internationale pers voorgesteld. Theron speelt Mavis, een vers gescheiden Marinatype dat puberfictie schrijft, en nu, een tikje rancuneus, alcoholisch en met veel zwarte gal, haar ex-vriendje opzoekt die intussen gelukkig getrouwd is. Theron speelt met overtuiging het aandoenlijke wicht dat enkel in uiterlijkheden geïnteresseerd lijkt.

Mavis schrijft niet alleen puberliteratuur, ze hangt zelf nog met een been in de puberteit. Kent u zulke mensen?

Charlize Theron: "Ja, ik herkende haar toen ik het script las, vandaar dat ik voor de rol toehapte. Ik kon me ook op verschillende voorbeelden in mijn omgeving verlaten om het personage van Mavis gestalte te geven. Niets menselijks is Mavis vreemd, en dat trok mij zo aan. Ik vind haar sympathiek. Ze voelt zich eenzaam en dat duwt haar onstuitbare nood aan affectie naar immense hoogten. De manier waarop ze dat uitspeelt, vond ik ook zo vertrouwd allemaal."

Maar ze is toch ook een lastpak en een verwend joch?

"Ja, maar je hebt haar vanaf de eerste minuut door. Je snapt waar het allemaal vandaan komt. Het is overigens heerlijk om een personage te spelen waarvan je weet dat het onaangenaam is, maar wel eerlijk met zichzelf. Ze is inderdaad onbeleefd en zelfingenomen, maar ze heeft eigenlijk geen kwaad bot in haar lijf. Ze doet verfoeilijke dingen, maar niets dat mij degouteerde. Het interessante aan dit personage is dat ze geen vuile hoer is, maar ook geen heilige maria, begrijp je? Met de acteurs waarmee ik elke dag op de set stond, hoefde ik geen medelijden te hebben. We hebben ons geoefend in het elkaar afwijzen en beledigen. Maar tegenover de acteurs die maar één dag meedraaiden, heb ik me 's avonds altijd verontschuldigd. 'Het was Mavis! Niet ik!' (lacht)

Hebt u een methode om u in een personage in te leven?

"Nee, helemaal niet. Tenzij. Jawel. Ik ben er gewoon constant mee bezig, met het observeren van handelingen in het alledaagse leven van mensen. Ik steel hun gedragingen. Ik sla die observaties op in een mentaal kabinet. En eens ik inga op een rol, begin ik ermee te spelen. Maar het is een eenzaam proces, iets dat ik niet kan en ook niet wil delen. Het is iets intiems. Gesprekken met de regisseur hebben natuurlijk hun belang, maar ik wil het niet te vaak hebben over hoe ik mijn karakter zal vormgeven. Het groeit onderhuids."

Kreeg u ruimte om te improviseren?

"Best wel. De laatste scène met Colette Wolf die Sandra speelt - mijn lievelingsscène, denk ik - werd langer en langer naarmate we er meer en meer in opgingen. Ze werd bij elke take beter, maar ook langer, en Jason liet dat toe, ook al had dat consequenties voor de montage. Dat is het leuke aan werken met Jason. Hij houdt van de acteurs en hun spel. Diablo had in het script een plotwending staan die ik nog maar weinig gezien had, en we hebben die aangedikt. De weg van het begin naar het einde van die scène is compleet onvoorspelbaar. Maar eerlijk gezegd, ik heb nog geen enkele film gemaakt waarin niet tijdens het draaien zelf van het script wordt afgeweken.

Hoe belandde de rol bij u?

"Dat is misschien wel wat verontrustend. Jason Reitman dacht onmiddellijk aan mij toen hij het script las. Nu vond ik dat niet erg. Ik ben een fan, heb al zijn films gezien. Ik had hem nog nooit ontmoet, maar sinds we een eerste keer samenkwamen om het project te bespreken bleven we elkaar in L.A. tegen het lijf lopen. "

Is Mavis volgens u iemand die hulp nodig heeft?

"Ze is kierewiet en zou wat therapie kunnen gebruiken. Vast wel. Maar ik heb met Jason nooit haar achtergrond besproken. En dat was goed. Ik wil de persoon puur de persoon laten zijn, op dat moment en op die plaats in zijn leven. Anders raakt het personage misschien ondergesneeuwd door al die extra bagage. Heeft ze die dokter of die pillen nodig? Geen idee. Ze is een prachtig wrak. Dat genees je niet."

U bent drie jaar van het scherm weggeweest. Waar zat u?

"In mijn zetel, chips te eten. Nee, serieus, ik heb een productiemaatschappij waarvoor ik films en tv-programma's ontwikkelde. Ik heb kunnen werken met mensen als David Fincher en Lilly Scott. Creatief geraakte ik dus niet gefrustreerd. Bovendien had ik me verbonden om in een film in Australië te spelen. Dat zou een jaar in beslag nemen maar na twee weken werd het hele project geschorst. Terug in L.A. benaderde Jason me opnieuw, en hij zei: 'Kom, we nemen dit in één maand op.' En dat deden we."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234