Zaterdag 10/12/2022

GetuigenissenOnderwijs

‘Mijn ouders vragen elke dag of het lukt’: vier ‘pioniersstudenten’ over hoe het is om als eerste van de familie te gaan studeren

null Beeld Wouter Van Vooren
Beeld Wouter Van Vooren

Ze zetten als eerste van hun familie de stap naar het hoger onderwijs. Vier eerstegeneratiestudenten of ‘pioniers’ vertellen: ‘Het is met een klein hartje, maar ik ga alles op alles zetten.’

Lotte Beckers en Samira Atillah

Elif Bicer (23), laatstejaarsstudente lerarenopleiding PAV en islamitische godsdienst: ‘Ik wil mijn leerlingen later zeggen dat ze hoger mogen mikken’

“Ik heb altijd geweten dat ik leraar wilde worden. Van kinds af heb ik immers één doel: blijven leren. Een dag niet geleerd, is een dag verspild. Daarom lees ik ook zo graag. En als leraar kan je anderen kennis overbrengen en jongeren motiveren. Ik heb het geluk gehad dat ik goede leraren heb gehad: voor mij zijn ze vaak voorbeeldfiguren geweest.

“In het vierde middelbaar ben ik in de B-stroom beland, omdat ik het moeilijk had met vakken als Frans en wiskunde. Dagelijks werk, dat ging wel maar de examens gingen moeizaam. Ik heb een diploma kinderzorg gehaald, ik had zo kunnen gaan werken. Toch ben ik er altijd van overtuigd geweest dat ik zou voortstuderen. Ik had ook een paar leerkrachten die me positieve feedback gaven: we zien jou echt voor de klas staan, zeiden ze. Ze hebben me dat tikkeltje extra zelfvertrouwen gegeven.

“Wat wel jammer is: de B-stroom is gericht op een diploma waarmee je zo de arbeidsmarkt op kan, waardoor je weinig informatie krijgt over het hoger onderwijs. Wij gingen niet naar opendeurdagen. Met twee klasgenoten hebben we uiteindelijk aan onze lerares biologie gevraagd of we haar les mochten overslaan omdat we naar de infodag van de hogeschool wilden gaan. Dat vond ze gelukkig meteen goed. Ik herinner me dat ik op de infosessie aankwam, en meteen wist: ja, dit is het.

Elif Bicer: 'Ik heb het wel moeilijk gehad hoor, in mijn eerste jaar. In het middelbaar volgde ik drie dagen les, de rest van de week liep ik stage. Maar op de hogeschool moest ik plots elke dag studeren.' Beeld Wouter Van Vooren
Elif Bicer: 'Ik heb het wel moeilijk gehad hoor, in mijn eerste jaar. In het middelbaar volgde ik drie dagen les, de rest van de week liep ik stage. Maar op de hogeschool moest ik plots elke dag studeren.'Beeld Wouter Van Vooren

“Mijn ouders hebben nooit voortgestudeerd. Ze komen simpelweg uit een generatie waarin dat niet zo vanzelfsprekend was. Ze hebben een eigen zaak en doen het goed, maar ik denk dat vooral mijn moeder het jammer vindt dat ze nooit heeft kunnen studeren. Ze hebben me wel altijd gemotiveerd om mijn best te doen op school: ze wisten heel goed dat ik meer kansen zou hebben met een hoger diploma op zak. Steun van je ouders, ik denk dat dat essentieel is. Ze leven erg met me mee. Ik ben 23 en elke dag vragen ze me hoe het ging op school. Ze zijn ook erg trots dat het me lukt.

“Ik heb het wel moeilijk gehad hoor, in mijn eerste jaar. In het middelbaar volgde ik drie dagen les, de rest van de week liep ik stage. Maar op de hogeschool moest ik plots elke dag studeren: we moesten veel taken maken en de hoeveelheid leerstof was veel groter dan ik gewend was. Dat eerste jaar ben ik geëindigd met veel negens, toen ben ik toch even gebroken. Maar het was mijn moeder die zei: ‘Elif, je komt uit de B-stroom en je haalt negens. Je komt maar één punt te kort, dat bewijst dat je het wel kan’. Daarna ben ik er altijd door geweest zonder herexamens.

“Mijn zusje studeert inmiddels ook, farmacie aan de universiteit. Ze is nu nog volop bezig met herexamens, en nu ben ik diegene die zegt: als je valt, dan sta je weer op en je gaat ervoor. Dat is wat ik ook wil doen als ik later voor de klas sta. Als ik afgestudeerd ben, mag ik islamitische godsdienst en PAV (Project Algemene Vakken, red.) geven, dus veel van mijn leerlingen zullen ook in de B-stroom zitten. Ik wil hen zeggen dat ze niet per se meteen moeten gaan werken maar dat ze hoger mogen mikken. Dat moet echt meer gezegd worden.”

Kristof Nijssen (32), student orthopedagogie: ‘Ik wilde al eerder voortstuderen, maar toen ging het thuis moeilijk’

“Ik heb net loopbaanonderbreking genomen: ik werkte al jaren in de thuiszorg, maar tijdens corona ben ik gaan nadenken of ik dat nu wel wilde doen voor de rest van mijn leven. Het antwoord was nee, en ik besloot om orthopedagogie te studeren. Ik wil heel graag mensen helpen die aangepaste zorg nodig hebben, zoals mensen met een beperking.

“In het middelbaar heb ik destijds een diploma thuis- en personenzorg gehaald. Ik wilde wel verder studeren, maar in die tijd ging het thuis moeilijk en het kwam gewoon niet echt ter sprake. Mijn moeder heeft toen weleens gezegd dat ik financieel zou moeten bijdragen, maar ik zag dat niet zitten: aan mijn eerste academiejaar beginnen én gaan werken, dat was te veel.

“Ja, ik heb me weleens afgevraagd hoe het zou zijn als ik opgegroeid was in een andere omgeving waar ik gewoon kon zeggen: laat me dat eerste jaar eens proberen, in mijn tempo. Ik ben nu 32, wie weet had ik al carrière gemaakt. Ik heb alleszins altijd wel het gevoel gehad dat ik iets miste. En ik zeg niet dat ik te oud ben, maar dit had ik dik tien jaar geleden moeten doen. Straks zit ik in de klas tussen de achttienjarigen. Ik heb een vriend, volgend week trouwen we. Dat is een ander leven: ik kan niet meer zomaar uitgaan tot zes uur ’s ochtends.

Kristof Nijssen: 'Ik vind het wel fijn dat ik als eerste van mijn gezin toch die stap zet en dat ik zo misschien toch wat verder geraak. Het is met een klein hartje hoor, maar als ik het wil doen, dan moet het nu gebeuren. En ik ga alles op alles zetten.' Beeld Wouter Van Vooren
Kristof Nijssen: 'Ik vind het wel fijn dat ik als eerste van mijn gezin toch die stap zet en dat ik zo misschien toch wat verder geraak. Het is met een klein hartje hoor, maar als ik het wil doen, dan moet het nu gebeuren. En ik ga alles op alles zetten.'Beeld Wouter Van Vooren

“Ik vind het wel heel spannend allemaal. Ik heb meegedaan aan de inlevingsdagen van de hogeschool en volg nu de zomerschool. Want het is toch al lang geleden dat ik nog gestudeerd heb en ik ben ook helemaal niet mee met de nieuwe computerprogramma’s. Op mijn werk gebruikte ik enkel e-mail. Het zal even zoeken zijn, maar ik zal mijn weg wel vinden.

“Mijn grootste angst is het werken in groep. Als thuisverzorger ben je het zo gewend om één-op-één te werken. Wat als ik mijn best doe voor een groepstaak maar ik zit met een rotte appel? Hoe moet ik dat dan aankaarten bij de docent? Omdat ik met die loopbaanonderbreking zit, kan ik het me niet permitteren om langer over mijn studies te doen. Of ik het blokken zelf zie zitten? Het zal wel moeten denk ik. (lacht)

“Het is wel veel ineens: ik ga trouwen, we verhuizen van Hasselt naar een nieuw appartement in Borgerhout, ik ga terug naar school. Echt een nieuw leven. Soms heb je een nieuwe uitdaging nodig, zeker? Mijn moeder heeft enkel een lagere schooldiploma. Ze vindt het spannend, maar ze zegt ook: je bent al 32, zorg maar dat het lukt. Dat zet toch weer wat druk. De rest van mijn omgeving reageert wel heel bemoedigend. Ik vind het wel fijn dat ik als eerste van mijn gezin toch die stap zet en dat ik zo misschien toch wat verder geraak. Het is met een klein hartje hoor, maar als ik het wil doen, dan moet het nu gebeuren. En ik ga alles op alles zetten.”

Mariam Jalloh (20), studente verpleegkunde: ‘Als eerste verder studeren: het is wel een druk op je schouders’

“Over twee weken start ik met de opleiding verpleegkunde aan de Karel de Grote Hogeschool Antwerpen. Dat ik de eerste van mijn familie ben die gaat voortstuderen, is speciaal. Mijn broer, die ouder is dan ik maar meteen ging werken na de middelbare school, heeft me al verschillende keren gezegd hoe trots hij is. Ik ben best fier op mezelf. Het is alleszins niet vanzelfsprekend om verder te gaan studeren. Mijn ouders emigreerden en konden helemaal niet studeren in hun tijd. Dit is een kans, eentje die ik met beide handen grijp.

“Ik hou ervan om mensen te verzorgen. Van jongs af ben ik ook geobsedeerd door ziekenhuisseries zoals Grey’s Anatomy en The Good Doctor (lacht). Ik werkte al vaak met bejaarden op vrijwillige basis, ook tijdens de coronapandemie. Nu ik beslist heb om voort te studeren, hoop ik vooral dat ik nog veel meer kan bijleren en groeien.

Mariam Jalloh: 'Ik ga ervan uit dat ik zal slagen en dat het me lukt de opleiding af te maken. Ik heb echt vertrouwen in mezelf en ik wil mijn jongere zusjes trots maken.' Beeld Wouter Van Vooren
Mariam Jalloh: 'Ik ga ervan uit dat ik zal slagen en dat het me lukt de opleiding af te maken. Ik heb echt vertrouwen in mezelf en ik wil mijn jongere zusjes trots maken.'Beeld Wouter Van Vooren

“Uiteraard heb ik ook angsten. Ik ben bijvoorbeeld bang dat sommige vakken te moeilijk gaan zijn voor mij, of dat ik er niet door geraak. Ik voel ook enorm veel druk op mijn schouders, net omdat ik als eerste van de familie ga verder studeren. Bovendien had ik niet zo’n gemakkelijke schoolcarrière. Ik heb Guineese roots, mijn familie en ik verhuisden van Nederland naar België toen ik erg jong was. Ik herinner me nog dat ik in het middelbaar in de richting van aso geduwd werd door de school en leerkrachten. Een richting die ik helemaal niet in wou slaan maar ik deed het dan toch maar, met lange tanden. Omdat de school dat het beste vond. Maar ik had al snel door dat dat niet het beste was voor mij. Ik had het gevoel dat ik niet mee kon en dat ik als persoon niet vooruitging. Ik kon de lessen maar moeilijk volgen en ik wilde toen eigenlijk al in de verzorging.

“Net daarom vind ik het belangrijk om nu eindelijk te studeren wat ik zelf graag wil doen. Dan gaat het toch ook gewoon meer vanzelf? Bejaardenzorg ligt me ook echt na aan het hart. Bejaarden zijn dankbaar, het zijn lieve mensen, je kan er een hechte band mee opbouwen. Dat merkte ik al tijdens de coronapandemie toen ik vrijwilligerswerk deed in een tehuis. Daar leerde ik ook dat ik sterk genoeg ben om ook de verdrietige kanten van de job, zoals mensen die rondom je sterven, te dragen.

“Ik ga ervan uit dat ik zal slagen en dat het me lukt de opleiding af te maken. Ik heb echt vertrouwen in mezelf en ik wil mijn jongere zusjes trots maken. Ook vriendinnen die al eerder gingen verder studeren, steunen me volop, net als mijn ouders. Dat doet deugd. Want het is niet altijd evident om je dromen na te streven. Ik leerde ook al dat mensen vooroordelen hebben. Maar uiteindelijk moet je doen wat je zelf graag wil en er gewoon voor gaan.”

Joke Van Loey (19), studente accountancy: ‘Ik begin aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven’

“Ik heb geen goede herinneringen aan het middelbaar. Ik heb logistiek gestudeerd, maar dat was niets voor mij, ik vond het niet interessant. Ik werd ook gepest. Ik heb ASS (autismespectrumstoornis) en een taalstoornis, daardoor was het niet makkelijk op school. Ik heb me vaak afgevraagd of ik niet beter naar het bijzonder onderwijs kon gaan, maar daarvoor vonden ze me op school te slim. Gelukkig heb ik nooit mijn motivatie verloren, maar de hogeschool is voor mij echt een beetje een nieuwe start.

“Ik heb gekozen voor een graduaat accountancy. In het middelbaar hadden we vakken als boekhouding en administratie, dat lag me wel. Ik deed het graag en ik was er goed in. En ik kies bewust voor een graduaat omdat ik het niet zie zitten om veel alleen achter mijn bureau te moeten blokken. Ik wil veel praktijkvakken, werken geeft mij rust en de kans om mijn gedachten te verzetten. Dat is belangrijk voor mijn motivatie.

Joke Van Loey: 'Ik wil bewijzen dat mensen met ASS of een andere beperking ook kunnen studeren als ze willen. En ik denk dat het wel goed zal gaan.' Beeld Wouter Van Vooren
Joke Van Loey: 'Ik wil bewijzen dat mensen met ASS of een andere beperking ook kunnen studeren als ze willen. En ik denk dat het wel goed zal gaan.'Beeld Wouter Van Vooren

“Ik ken weinig mensen die studeren. Mijn zus studeert aan de universiteit, maar ze heeft het zo druk dat ik haar weinig tips kan vragen. Door corona heeft ze bovendien nooit echt een studentenleven gehad, dus ik denk dat ze me weinig kan bijbrengen daarover. Ik heb ook geen vrienden die studeren en de meeste klasgenoten uit het middelbaar hebben meteen een job gezocht. Zij vinden boekhouden maar stom. Het is dus wel wat zoeken naar genoeg zelfvertrouwen en motivatie om er aan te beginnen. Ik ben diegene die het nu gaat moeten waarmaken, hé. Ja, ik vind het heel spannend en ik ben heel nieuwsgierig.

“Omdat ik last heb van functiebeperkingen, heb ik wel extra hulp aangevraagd. Als het me niet lukt om al mijn vakken op te nemen binnen de voorziene twee jaar, dan mag ik ze spreiden. Maar ik wil ook bewijzen dat mensen met ASS of een andere beperking ook kunnen studeren als ze willen. En ik denk dat het wel goed zal gaan.

“Van mijn ouders moet ik niet per se studeren, zij vinden het prima als ik ga werken. Boekhouden vinden ze wel een goede keuze, al zijn ze ook een beetje bang dat het misschien niet gaat lukken. Ze hebben niet geprobeerd om me van gedacht te doen veranderen, nee. Ze geven me veel tips: dat ik vanaf de eerste dag mijn notities goed moet bijhouden en dat ik een planning moet opmaken. Ik volg ook een infodag voor pioniersstudenten als ik, dan leer je hoe de hogeschool werkt en hoe je best kan studeren.

“Ik ga niet op kot: tijdens de week woon ik in Antwerpen in een voorziening, waar ik word voorbereid om later zelfstandig te leven. Ook daar ben ik een van de weinigen die studeren, mijn begeleiders vinden het alvast heel knap van mij.

“Later zou ik graag nog orthopedagogie bijstuderen. Of een eigen bedrijf starten. Ik ken iemand met een eigen bedrijf, dat boeit mij wel. Maar laat me eerst maar mijn graduaatsdiploma halen en wat ervaring op doen. Ik hoop ook dat ik in mijn nieuwe studierichting leuke mensen leer kennen met dezelfde interesses als ik. Ja, ik begin echt aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234