Vrijdag 14/05/2021

'Mijn missie is vrouwen zichzelf mooier laten vinden'

Voor Zomer 2006 ging ze op pad om mensen te begluren, gewapend met een verborgen camera in haar handtas. Want Murielle Scherre, ontwerpster van sexy lingerie voor la fille d'O, houdt wel van stiekem. Een gesprek over een succesverhaal met een Gents accent.

door Steven Heene Foto's Stephan Vanfleteren

Op 1 april 2003 werd het lingeriemerk la fille d'O een feit: toen schreef Murielle Scherre (29), afgestudeerd aan de Gentse academie, de naam van haar eenmanszaak in het handelsregister. Het was een belangrijke stap na de nodige jaren werkervaring bij Stephan Schneider en het korsettenmerk Triolet. En de datum was niet toevallig, zo schrijft ze in haar boek Lingerie & lollipops: "Die lichtvoetigheid en dat vermogen tot zelfrelativering vind ik wel een mooie filosofie voor la fille d'O. Humorrrr, spelen. Veeeeel spelen..."

In datzelfde boek, vorig jaar bekroond met de Plantin-Moretusprijs als mooiste uitgave in de categorie non-fictie, geeft de openhartige Gentse de lezer ook mee wanneer het allemaal begon: tijdens de eerste, en teleurstellende, zoektocht naar een behaatje, samen met haar moeder. Zowel het aanbod ("nachtmerries met kant") als de bediening ("ongewenst intiem") in die eerste lingeriewinkel plantten de kiem voor een eigen collectie, die intussen al in dertig winkels te koop wordt aangeboden, in België zowel als in Nederland. En online natuurlijk, want Scherre heeft een goede neus voor verkooptechnieken die jonge vrouwen aanspreken.

In de eerste jaren organiseerde ze verkoopavonden à la Tupperware bij particulieren thuis, en haar site is, net als het boek, een schoolvoorbeeld van hoe inhoud en vormgeving elkaar kunnen versterken. Last but not least is er inderdaad het gevoel voor humor dat telkens de kop opsteekt: knipoogjes in de collectie, maar ook in de communicatie.

Dat laatste blijkt veelvuldig tijdens het gesprek bij Scherre thuis. Op de achtergrond zoemt een wasmachine, een geluid dat zich vermengt met liedjes uit de jaren vijftig, afgespeeld via een hippe iPodinstallatie. Intussen schenkt de ontwerpster - zwart haar, zwarte poncho om de schouders - thee uit in mokken waarop Playmates uit de jaren zeventig prijken. Nostalgie kan veel vormen aannemen. "Wil je suiker in je thee?", vraagt ze. "Nee? Goed zo, want ik heb er geen in huis." Scherre eert haar lichaam, dat is bekend, en dus: geen koffie, geen alcohol, geen vlees, geen vis, zelfs geen melkproducten. "Het klinkt als een freak, ik weet het. Maar zoals mijn vader altijd zei: ge moet uw werkgerief goed onderhouden. Wel, mijn lichaam is mijn belangrijkste werktuig. Zo eenvoudig is het. En het ís eenvoudig om je lichaam goed te onderhouden, als je maar wilt."

Of ze eens wou nadenken over kerstcadeautjes voor verwanten en/of voorbeelden had ik per e-mail gevraagd. Bij wijze van rode draad voor een eindejaarsportret. Scherre heeft haar huiswerk gemaakt, zegt ze, maar het wordt geen letterlijke winkeltocht, gezien de aard van de cadeautjes.

"Eens denken. In de eerste plaats zou ik niet één iemand iets willen geven, maar een hele hoop mensen: een spiegel waarin alle vrouwen zichzelf kunnen zien zoals ze zijn. En zoals andere mensen hen zien, want meestal is dat beeld veel positiever dan wat wij vrouwen zelf denken. Dat verwrongen zelfbeeld is iets waar ik bijna alle dagen mee geconfronteerd word. Ik moet er bijna van blèten: zelfs vrouwen die toch redelijk zelfbewust in het leven staan, vissen nog altijd stiekem naar bevestiging. Naar complimentjes. Op zich is dat nog schattig, maar het is evengoed triest. Voor je het weet ben je tachtig jaar en denk je: oei, eigenlijk was mijn leven als twintiger nog zo slecht niet. En ondertussen ben je al die jaren kwijt om voluit te kunnen gaan. Dat is een van mijn voornemens: ik wil vrouwen helpen hun zelfbeeld wat te corrigeren. Zelfs al heb je geen maatje 38, fuck it, daarover gaat het leven niet.

"Uiteraard heb ik dat probleem zelf ooit gehad. Het is een menselijk verschijnsel. Mensen hebben allemaal bevestiging nodig, alleen wordt er tegenwoordig zo ingespeeld op onze angst dat we niet zullen voldoen. Angst is een verkoopstrategie geworden: als je niet elke dag actieve bifidus tot jou neemt dan zul je allerlei vreemde ziektes krijgen, blabla. (zucht) Er is nog veel werk aan de winkel.

"Ik weet het, we komen van ver wat vrouwen en hun zelfbeeld betreft. Het is ooit anders geweest, maar helaas kun je de vrouw anno 2007 nog altijd niet bevrijd noemen. De emancipatie is géén gestreden strijd. Ik vind dat we nu een mentaal korset dragen, dat veel beklemmender is dan een echt."

Wie is daar het meest verantwoordelijk voor: mannen of vrouwen?

"In de eerste plaats: iedereen voor zichzelf, omdat we zo dwaas zijn erin te geloven. En omdat we helpen om dat lage zelfbeeld in stand te houden. Hoe vaak hoor je iemand een compliment formuleren als er iemand op straat voorbijwandelt? Meestal is het negatieve kritiek. Ik weet het: ik klink nu ongelooflijk melig, maar toch. Te veel mensen zijn met veel te negatieve dingen bezig.

"De mensen die ik aantrekkelijk vind, zijn doorgaans geen klassieke schoonheden. Integendeel, het zijn mensen die door hun uitstraling of door hun bezigheden aantrekkelijk worden. Tegelijk is het zeker waar dat het uiterlijk een belangrijke rol speelt: je wordt wel aangemoedigd om naar het innerlijk te kijken, maar euh... dat is natuurlijk onmogelijk. Wat wél mogelijk is, is dat je innerlijk zich naar je uiterlijk vertaalt. Ik geloof dat daarin de connectie zit die we nodig hebben om gelukkiger te worden."

U zit zelf goed in uw vel?

"Ik heb daar ook hard aan moeten werken. Toen ik vijftien, zestien was, dat was een cruciale periode, zoals bij elk meisje. Plots word je opgezadeld met een poep en met borsten en nog een paar andere dingen die je eerder niet had. Ik heb me daardoor geworsteld, door die fase, en intussen kan ik er veel makkelijker mee om. Onder meer dankzij mijn job. Het is die ervaring die ik wil delen met anderen.

"Ik was me wel al vroeg bewust van de kansen die ik kreeg. Ik heb ooit eens half lachend aan mijn ouders gezegd dat ik een goeie investering was: ze hebben me veel ruimte gegeven en ik heb die opties ook nooit misbruikt. Integendeel. Ik ben wel eventjes rebels geweest en zo, door pakweg het afgesproken uur na het uitgaan te negeren, maar als het op studeren aankwam, heb ik die kans ten volle benut. Als je kunt kiezen wat je wilt studeren moet je dat ook niet opfucken, vind ik. Of dat verantwoordelijkheidszin is? Ik ben opgevoed met gezonde normen en waarden, zoals dat heet, en dat komt me nog elke dag goed uit."

Dus van een echt generatieconflict is nooit sprake geweest?

"Niet meer dan de klassieke, hormonale, puberale bullshit. Of we nog samen kerst vieren? Wel, het is zo dat onze familie niet al te goed meer aan elkaar hangt, maar dat zijn details. Je moet weten wat je aan elkaar hebt. (glimlacht) Mijn ouders zijn gescheiden, zie je. Het klassieke patroon, ja. Al heeft die scheiding wel lang geduurd: zeven jaar voor het officieel was. Als recordpoging kan dat tellen en het proces was dus het grootste deel van mijn jeugd aan de gang, want ik was pas acht toen het begon. Niet de beste leeftijd voor zo'n situatie, maar ik heb er veel uit geleerd. Het geeft je in ieder geval een heel andere kijk op relaties, op mannen en vrouwen, op het huisje-tuintje-boompje-ideaal.

"Ik kom er steeds meer achter dat ik als kind echt een mix van mijn beide ouders ben. Nu moet ik wel opletten hoe ik het formuleer. (lacht) Mijn moeder heeft me mijn zin voor het moderne meegebracht. Zij was altijd into design: meubeltjes van Joe Colombo, Mies van der Rohe en zo. Mijn vader was veeleer gefocust op dingen die geleefd hebben en dus al wat versleten zijn. Voor mijn moeder moest het liefst nieuw en clean zijn. Ik merk bij mezelf dat ik die combinatie ongemerkt koester: enerzijds hou ik van strakke lijnen, anderzijds heb ik het houvast nodig van objecten die een eigen verhaal vertellen.

"Van mijn vader heb ik ook mijn nuchterheid meegekregen. Ik kan heel goed mijn plan trekken. Hij is geen universitair of zo: hij was brandweerman en mijn moeder was verpleegster. Yep, de twee meest clichématige beroepen samen. (lacht) Daar zit ook wel een grondslag in van waar ik mee bezig ben. Waarom? Ik heb een zwak voor clichés, voor archetypen."

Ook uw collectie straalt een mix uit van moderniteit en nostalgie.

"Dat is waar. Ik begin dat nu pas te merken dat die combinatie er altijd in heeft gezeten. En wat mijn vrijgevochtenheid betreft.. Die moet ik van mijn voorouders hebben. Niet van mijn moeder, denk ik. Zij had ogenschijnlijk niet zoveel complexen, maar ze gaf me wel tegenstrijdige signalen: enerzijds de schone schijn ophouden, maar achter de schermen waarschuwde ze me ook dat ik me niet te rap moest binden. Zeer Belgisch eigenlijk. Het is ook zij, als verpleegster, die me heeft uitgelegd hoe het vrouwelijke lichaam in elkaar zit. Maar die feministische trekjes? Ik weet niet waar ze vandaan komen."

Dat u naar een katholieke school moest gaan, heeft een grote impact gehad, las ik in uw boek.

"Zwijg stil. Ik ben naar een katholieke school geweest tot mijn vierde middelbaar. Ook weer zoiets dubbels: mijn vader wou eigenlijk niet eens dat ik gedoopt werd. Hij is zoals ik: niet tegen de kerk, maar hij vindt het allemaal nogal... De kerk is voor mij vooral folklore, veeleer dan geloof. Allez, toch in de manier waarop het christendom vandaag beleefd wordt. Mijn moeder daarentegen vond wel dat ik naar een degelijke katholieke school moest. Dat zou mij goeddoen. Maar het was de hel voor mij. Ik was helemaal niet compatibel met hun denkwereld. Ik kan namelijk moeilijk klakkeloos gezag aanvaarden. Als je vraagt: 'Waarom?' en het antwoord is: 'Daarom' - snap je dat? Of omdat het zo in de Bijbel staat. Dat pakt echt niet bij mij. Het had een averechts effect. Een diepe wonde? Maar nee.

"Uiteindelijk word je je zo sneller van een aantal zaken bewust, en vandaag speel ik er graag mee, met die begrippen van deugden en zonden. Het is een interessant verhaal en als mensen dat nodig hebben om zich goed te voelen: so be it. Maar voor mij is het cinema.

"Of het ooit anders geweest is? Ik heb eens als klein kind gebeden om iets te laten gebeuren. Voor een toets op school of zoiets. Het is natuurlijk niet gebeurd en toen heb ik afgehaakt. (lacht) Ik heb te veel uren op een kerkstoel gesleten, met een groen uniformrokje aan, naar de mis zitten luisteren. Als je daar eens echt bij stilstaat wat er allemaal verkondigd wordt! Tja, daar krijg je grijs haar van. Nu beschouw ik het vooral als een sprookje. Hoewel, wat het christendom heeft uitgevreten met de positie van de vrouw in de geschiedenis... Wow. Dat is echt heftig. Hoe meer ik daar nu over lees, hoe pijnlijker het wordt. Maar veel mensen lijken niet eens te beseffen hoelang we dat al meedragen, of waar het vandaan komt."

Wat kiest u als cadeautje voor uw vader en moeder?

"Goh. Mijn vader wordt zeventig volgend jaar. Hij woont nu op een ongelooflijke boerderij, met veel weilanden en een paard, maar ook met veel onderhoud. Wel, ik wens hem een huis dat zichzelf onderhoudt. Met een tuin waarin het gras niet langer wordt dan een bepaalde lengte bijvoorbeeld. Misschien moet ik hem gewoon een geitje kopen! Eigenlijk zou ik zijn huis liever in het centrum van Gent zien staan. Want mijn vader maakt hier deel uit van een groep vrienden, allemaal brandweermannen uiteraard. Dat is zoiets schoons: die vriendschap. Het is ook begrijpelijk: brandweerman is zo'n intense job, bij momenten hangt je leven van elkaar af. Niet verwonderlijk dus dat die gasten elkaar blijven zien. Ze komen nog regelmatig samen: vroeger was dat om pinten te gaan drinken, tegenwoordig is dat meer in de sfeer van een koffietafel. (lacht)

"Mijn moeder wens ik een goed lief. En veel nieuwe vrienden. En een huis met een lift. Tja, ze is ook al niet meer van de jongste, zo zoetjesaan toch... En een auto met chauffeur. Misschien kan die chauffeur meteen haar lief zijn. Dus ik ben op zoek naar een lief met een huis met een lift en een auto en... Misschien kan hij dan ook kinesitherapie gestudeerd hebben? Dat zou perfect zijn! Ik wens het haar in ieder geval van ganser harte. En terwijl ik dan toch bezig ben: voor mijn liefje wil ik een zeppelin kopen. En een grote uitvinderskamer. Want eigenlijk ben ik stiekem verliefd op hem geworden omdat hij zei dat hij uitvinder wil worden."

U bent dus verliefd?

"Ja, maar ik ben eigenlijk constant verliefd. Dat is een beetje een moeilijk vraagstuk. (lacht) Wil je daar iets meer over weten? Het is een nogal lang verhaal."

U doelt op het feit dat uw relaties niet exclusief zijn, zoals dat heet?

"Dat is ook wel het coole aan deze relatie. Weet je, een van mijn drijfveren is mijn verliefdheid. Maar dat kan op tal van zaken slaan: op mensen, dieren, een bepaalde lichtinval, noem maar op. Maar die gast over wie ik daarnet sprak, die spant wel de kroon momenteel. Ik dacht dat het niet zo lang zou duren, maar intussen ben ik al twee jaar in de ban. En over die exclusiviteit: ik ben er nog niet uit. Er wordt ons als kind iets wijsgemaakt: een prins op een wit paard en zo, de man van uw dromen, het deksel op elk potje... Maar ergens vind ik het zeer pretentieus om te beweren dat je alles kunt zijn voor iemand anders. Maar misschien ben ik daar verkeerd in en hoeft die andere persoon ook niet alles te zijn.

"Wat ik bij mezelf vaststel, is dat elke relatie mij iets bijbrengt. Andere mensen leren je nieuwe inzichten, het is een gezonde voedingsbodem voor je nieuwsgierigheid. En ik ben heel nieuwsgierig. De relaties waar ik tot nog toe in zat, waren vooral beperkend voor mij. Ik merkte bijvoorbeeld dat als je met twee of als koppel ergens naartoe gaat, je veel minder snel andere mensen leert kennen. Terwijl, als je alleen op reis gaat of naar een feestje ben je geneigd veel opener te zijn. Dat gaat veel verder dan willen versieren of zo. Het gaat over graag mensen leren kennen.

"Nu heb ik het voordeel dat mijn lief het aankan dat ik mensen leer 'kennen' - in alle mogelijke betekenissen van het woord. Ik laat hem evenveel vrijheid, en daar geloof ik veel meer in dan in krampachtig alle mogelijke externe verleidingen proberen uit te schakelen. Je wordt er gewoon meer jezelf door en uiteindelijk is het toch dat wat je in eerste instantie in je lief heeft aangetrokken? Als je dus de kans krijgt om jezelf te ontplooien dan kan dat alleen maar goed zijn voor je relatie. Denk ik.

"We noemen het trouwens niet 'onze relatie', maar ons 'sociaal experiment'. (lacht) Daarnaast zijn er nog mensen die me na aan het hart liggen, hoewel ik hen niet zo vaak zie. Hoeveel er dat zijn? Een handjevol, laat ik het daarop houden.

"Wat me vooral is bijgebleven is dat er geen limiet op liefde staat: je kunt heel veel van iemand houden én daarnaast nog van iemand anders houden. Het is niet alsof je een doosje hebt met maar 100 gram liefde en dat je die hoeveelheid moet verdelen. Elke liefde is anders. Maar waar er wél een limiet op zit, is tijd. In de praktijk zijn we er niet jaloers op dat er ook andere mensen zijn, maar wel op de tijd die aan hen gespendeerd wordt. Dat is goed om te weten: dat als je in een relatie zit, je er een prioriteit aan moet geven, in plaats van je tijd lukraak te spenderen. Je moet elkaar daarin bevestigen. Zoals ze zeggen: hij ligt bij mij in het bovenste schuifje."

Sinds Zomer 2006 bent u stilaan een bekende Vlaming. Wordt u nu anders benaderd?

"Veel mensen denken dat mijn imago een act is. Maar ik ben redelijk open van natuur. (lacht) Ik hou uiteraard zaken voor mezelf, maar mensen denken dat ik een rol speel. Ze geloven het niet altijd en dat is niet erg. So be it. Anderzijds zijn er veel mensen die denken dat ik hele dagen met niets anders bezig ben dan in gekke pakjes door het huis rond te dartelen. Om met mijn lusten bot te vieren. Terwijl mijn echte leven ergens tussen die extremen schippert. In ieder geval heeft die bekendheid een ongelooflijk grappig effect, vooral bij mannen. Ik ben niet anders dan vroeger, maar sommige mannen die hier binnenkomen, beginnen bijna te beven. Het woord dat dan vaak valt, is 'intimiderend' - mind you, niet echt het woord dat je wilt laten vallen als je iemand wilt versieren. Dan denk ik: gast, kun je hier niet doorkijken? Het is gewoon mijn werk.

"Tegelijk is die drempel ook wel handig, want de mensen die er wél kunnen doorkijken, dat zijn meestal de mensen die goeie maten worden van mij. Omdat ze snappen hoe het werkt. Omdat ze de humor snappen. Je zou soms mijn mails eens moeten lezen! Veel mannen benaderen me echt alsof ik hier thuis op hen lig te wachten, alleen maar gekleed in een babydoll. En dus krijg ik een mail à la: 'Morgen om twee uur aan het S.M.A.K. Je zult er geen spijt van krijgen.' Dan denk ik: ah, loopt er een goeie tentoonstelling of zo? Vaak is het trouwens blufpoker. Dan staan ze hier: ja, euh, zouden we nu niet, euh, neuken? Doen ze dat bij andere vrouwen ook zo? Nee toch? Hopelijk niet? (lacht) Maar goed, gelukkig is dat soort commentaar vooral schattig. Voor hetzelfde geld krijg je vooral freaks over de vloer, brrr.

"Onlangs stonden hier nog drie wildvreemden voor de deur: of ze mochten binnenkomen? Ik vroeg waarvoor ze kwamen. Ze kwamen 'eens kijken'. Naar wat? Gewoon, 'eens langs'. Maar het was halftwaalf 's nachts! Ik zei: ik denk dat jullie aan het verkeerde adres zijn. Tja, er zijn veel vreemde mensen. En het kan evengoed uit de hand lopen. Maar ik ga me vooralsnog geen alarm aanschaffen. Als iedereen megadefensief staat... Om te beginnen ziet dat er niet uit en bovendien: we moeten er blijven in geloven hé, in de goedheid van de mensen. Hoor mij, dat is de hippie in mij die nu spreekt.

"Het enige waar ik een probleem mee heb, zijn de mensen die mij vroeger geen 'goeiedag' waard vonden en nu wat graag komen kletsen omdat ik op televisie ben geweest. Of mensen die onbeleefd zijn. Als ik uitga en ik sta te dansen, wil ik ook dansen en niet babbelen over onderbroeken. Nu ja, dat laatste kan ik hen moeilijk kwalijk nemen, meestal zijn ze echt wel geïnteresseerd. Het is vooral de manier waarop ze interesse laten blijken die me soms tegenstaat. Er zijn zo van de lomperiken..."

Tot slot: staan er nog cadeautjes op uw lijstje?

"Ja, ja. Mijn boekhouder wens ik een assistente toe. Iemand die zijn uitleg voor mij kan vertalen, want ik snap er niets van. Dus eigenlijk is dat een cadeau voor mezelf zeker? Maar geloof me: hij zou zo opgelucht zijn dat hij me niet meer alles moet uitleggen... En voor mezelf: eigenlijk heb ik alles. De zaken gaan goed. Binnenkort, op De Nachten in Antwerpen, heb ik een project dat ik als een soort preproductie beschouw op de pornofilm die ik ooit wil maken: geen porno in de traditionele betekenis, wel in de betekenis van: opwindende beeldtaal. Want de porno van vandaag is je reinste wegwerpcultuur. Nee, geef mij dan maar de classics à la Deep Throat of Last Tango in Paris. Dat zijn pas opwindende films. Wel, een beetje in die sfeer werk ik tezamen met Gunter van Donkey Diesel, Dolores Bouckaert en Rinus De Wilde voor De Nachten aan drie filmpjes. Over 'Lust, love & lost'. Daarbij zal Gunter mijn geweten zal spelen. Eigenlijk worden het meer dan films: er zal ook muziek zijn en iets live on stage. Het moet een sensorische overdosis worden, dat is de ambitie.

"En in maart ga ik naar Sydney. Ik ben uitgenodigd in het kader van 'Export Vlaanderen' voor een beurs of zoiets. Ik ben benieuwd. Ik veronderstel dat ze in Australië ook onderbroeken nodig hebben? Down-under, is dat geen mooie naam voor een nieuwe ondergoedlijn? (lacht)"

www.lafilledo.com

www.denachten.be

De emancipatie is géén gestreden strijd. Ik vind dat we nu een mentaal korset dragen, dat veel beklemmender is dan een echt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234