Zaterdag 15/08/2020

‘Mijn leven was een grap zonder clou’

Amper een paar maanden nadat The Libertines elkaar opnieuw in de armen vielen, brengt Carl Barât (32) zijn eerste soloplaat uit, én een boek over zijn verleden in de beruchtste Britse groep van de noughties. ‘Ik voelde de behoefte om mijn hart te luchten, om mijn kant van het verhaal te vertellen’, vertrouwt hij ons vandaag toe. ‘De voorbije jaren voelde ik zoveel wanhoop, verwarring, twijfels en woede. Ik moést een manier bedenken om daarvan verlost te geraken.’

“Hebben we elkaar niet al eens ontmoet?” wil Barât weten, terwijl hij één oog bedachtzaam toeknijpt. Een handig manoeuvre om mensen te begroeten. De kans dat hij ons nog écht herinnert, schatten we immers klein. Daar zitten jaren van grootverbruik voor veel tussen. De eerste keer spraken we elkaar toen de dan nog onbekende Libertines in de Witloofbar van de Botanique speelden: Barât bleef me een half uur lang aanstaren met dode ogen, terwijl zijn maat Pete Doherty onverstoord raaskalde in ons recordertje. Een tweede keer wilden we hem spreken over zijn debuut met Dirty Pretty Things, maar Barât verkoos toen om in een haast onbegrijpelijk dialect te razen over de junkieproblemen van zijn voormalige spitsbroeder én te fulmineren over een Brusselse friturist die hem de nacht voordien met kokend vet probeerde te verbranden. Met de beste wil ter wereld kon hij zich niet meer herinneren waar hij diens toorn aan had verdiend. Derde keer, nuchtere keer? “Absoluut. Ik hou nog altijd van drinken, just like the next best guy, maar vandaag probeer ik ervoor te zorgen dat die next best guy tenminste geen terminale zuipschuit is.”

Lagen de songs voor deze soloplaat al lang in je schuif?

Barât: “Nee. Ik schreef ze allemaal op een paar weken tijd, in dezelfde periode dat ik mijn memoires aan papier toevertrouwde. Ik had duidelijk behoefte aan een solotrip (grijnst). Nu ja, op deze plaat hielp Andrew Wyatt van Miike Snow me met de arrangementen, en schreef Neil Hannon van The Divine Comedy mee. Of beter: hij dwong mij om aan zijn keukentafel te blijven zitten tot mijn teksten af waren. Dat vond ik zijn allergrootste verdienste. Normaal gezien gaan opnames nooit gepaard met zin voor discipline. Maar ik ben een nieuw persoon geworden. Hoop ik.”

Je speelde intussen ook enkele concerten met The Libertines. Heb je daarom Dirty Pretty Things opgedoekt?

“Ach, ik moet je hetzelfde antwoord geven als met The Libertines: we verschijnen en verdwijnen weer van de aardbodem als het ons belieft. Niets staat gebeiteld in steen. Nu gaat het goed tussen Pete en mij, maar ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken dat alles zo rustig blijft.”

Je vertelde daarnet over de wanhoop, verwarring en woede die je normaal voelde bij een creatief proces. Hoe zit dat vandaag?

“Alles klaarde op in mijn hoofd toen ik in therapie ging en deze soloplaat schreef. De songs gaan allemaal over liefde: zowel de pijn als het plezier, het verlies en de verliefdheid. Als je de sappige boekjes erop naslaat, weet je ook over wie het gaat (zijn ex-vrouw Annalisa Astarita en Edie Langley met wie hij een kind verwacht; gva). In se gaat mijn boek ook over de liefde: omdat ik nu zo gelukkig ben, kon ik vrijuit schrijven over alle zwartgeblakerde kantjes van de liefde … over geliefden kwetsen en over groupies neuken, hoewel ik mogelijk uit het verhaal kom als een misogyne schoft.”

Threepenny Memoir gaat ook over de opkomst en neergang van de twee belangrijkste groepen in je eigen leven. En over leven op louche kamertjes, verzuurde vriendschap en messen in hart en rug. Herinnerde je je dan nog alles?

“Data en namen zijn hopeloos verdwenen in een zwart gat. Maar verder bleven de meeste herinneringen me levendig bij. Ik heb ze alleen wat, tja, verfraaid. Het was mijn bedoeling om licht verteerbare memoires te schrijven: als ik me baseerde op de knipselmap die je kunt aanleggen met alle artikels over Pete en mij, dan zou mijn boek lezen als de meest huiveringwekkende en paranoïde drugstrip.”

Hoe verfraai je zoiets?

“Als ik vertel dat ik in een kooi sliep in een bordeel, beschrijf ik het met enige humor. Al was er niéts geestigs of opwindends aan. Het was een doodenge tijd, waarin ik mezelf moest wijsmaken dat het normaal was om te slapen tussen Oost-Europese messentrekkers, bij wie de stemming elk ogenblik kon omslaan. Daarnaast schrijf ik hoe ik liters neusspray gebruikte om mijn neus vrij te houden, zodat ik er weer volop coke kon doorjagen. Dat klinkt best lullig, maar ik heb geprobeerd om die anekdotes zo humoristisch mogelijk in te kleden. Want eigenlijk was mijn leven een grap. Al was het dan één zonder clou.”

Uiteraard komt ook Pete in je boek voor. Hoe was zijn reactie?

“Hij heeft Threepenny Memoir nog niet gelezen. Ik hou er mijn hart voor vast. Er is zoveel misgelopen tussen ons, dat die passages het moeilijkst waren om te schrijven: hoe verwacht je dat ik objectief blijf over iemand die me bestal, beloog en beduvelde? Ik gooi bewust niet met modder, maar misschien vat hij sommige mishappenings toch nog slecht op. Geloof me of niet, maar ondanks alles in het verleden, zie ik hem nog altijd doodgraag.”

Op de plaat kun je net zo goed over jouw relatie met Doherty lezen. In ‘So Long, My Lover’ bijvoorbeeld.

“Kerel! ik dacht dat het duidelijk was dat die song over een méisje ging?”

Ik dacht aan “I took you round the world with me. But with the future at our feet, we somehow lost our way.” Slaat die tekst niet op jullie relatie in The Libertines?

“Ik heb geen idee of ik dat bewust heb geschreven: ik hield steeds een liefje voor ogen, maar in veel opzichten was mijn relatie met Pete net zo goed een amoureuze liaison. We waren verwante zielen.”

Stel dat je acht jaar geleden had geweten in welke stroomversnelling je leven zou raken, was je dan ver weg gebleven van muziek?

“Er werd me veel in de schoot geworpen, en net zo goed veel weggenomen. Maar hoe ziek en gestoord mijn leven er soms uitzag, toch moet ik toegeven dat er een balans was tussen goed en kwaad. Dus, non, je ne regrette rien.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234