Dinsdag 28/01/2020

'Mijn enorm ego stuurt me het podium op'

Sinds hij recent Humo's Comedy Cup won, heeft William Boeva (23) weinig om ongelukkig over te zijn, beseft hij. Toch lijkt de comedian bij momenten deel te nemen aan een immense versie van Mens-erger-je-niet. Een spel dat hij met verve verliest.

William Boeva irriteert zich mateloos aan mensen die zonder gehandicaptenkaart op parkeerplaatsen voor gehandicapten staan. En aan mensen die de kaart van hun oma gebruiken. Je haalt ze er volgens Boeva zo uit, want "gehandicapten rijden niet met een BMW X6". Enfin, als hij er weer een meneer of mevrouw op betrapt, blijft hij gewoon naast hun wagen staan tot ze terugkeren. Als ze uit onwetendheid handelen, kunnen ze nog op Boeva's begrip rekenen. "Dat geldt niet voor mensen die vinden dat je gehandicapten maar beter tegen de muur zet en afknalt. Er zijn mensen die zo redeneren, hoor. Ik werd al dikwijls afgeblaft."

Als Boeva een kwartier te laat op de plaats van afspraak is, kun je je dus wel voorstellen waar hij werd opgehouden. Niet zo deze keer. De dwerg - zijn woorden - voelt zich niet zo lekker. Fysiek dan toch, want verder is er weinig reden tot klagen. Boeva won de voorbije jaren al een resem comedywedstrijden en mocht recent ook Humo's Comedy Cup aan zijn lijstje van overwinningen toevoegen. "Daarnaast heb ik een vriendin, vrienden en ouders die me steunen. Ik zie niet hoe mijn leven nog beter kan worden. Of toch: ik kan de lotto nog winnen", lacht de comedian.

En zeggen dat hij eigenlijk rechten studeerde, om notaris te worden. Omdat het een mysterieus beroep is, waarbij je alleen maar handtekeningen moet zetten om geld te verdienen. Opnieuw: zijn woorden. "Tja, geld is niet het belangrijkste in het leven, maar het is wel mijn droom om eens met een Lamborghini te rijden. Al vrees ik dat ik zo'n wagen nooit zal kunnen kopen met het geld dat ik als comedian verdien. Ik hoop dus nog altijd dat ik de lotto win." Tot het zover is, draait hij mee in de wereld der comedians. "Een rare wereld. Een hele kleine wereld ook."

Een wereld waarin jaloezie heerst, ook?

"Natuurlijk is er nijd, want stand-upcomedians hebben altijd een groot ego. Anders zouden ze niet voor een leven op het podium kiezen. Maar er heerst evenveel collegialiteit, omdat we regelmatig worden onderschat. De theaterwereld doet bijvoorbeeld vaak neerbuigend over comedy. Het zou te volks, te plat, te gemakkelijk zijn. Terwijl comedy veel meer is gewoon grappen vertellen."

Geert Hoste verweet jonge comedians een paar jaar geleden nochtans ook een gebrek aan intellectuele vorming.

"Wanneer is Geert Hoste dan nog eens naar stand-upcomedy komen kijken? Ik draai al bijna vier jaar mee in het circuit en ik zag hem nog nooit. Het is dus een beetje jammer dat hij zoiets zegt als hij een hele hoop comedians nog nooit zag spelen. Ik ben er bijvoorbeeld zeker van dat hij nog nooit een optreden van mij zag. Waarmee ik niet bedoel dat ik een intellectueel niveau haal, want dat is absoluut niet het geval. (lacht) Ik zou wel wat slimmer willen worden."

Je shows gaan nu over wat je meemaakt als dwerg. Daarover wordt in het comedycircuit ook nijdig gedaan, omdat je gestalte een extra voordeel is.

"Die commentaar komt wel altijd van comedians die zelf grappen over dwergen maken als ze na mij op het podium staan. Het zal wel frustrerend zijn als je al tien jaar aan de weg timmert en een nieuweling plots veel aandacht krijgt, ook omdat hij een dwerg is. Maar als ik geen goede grappen maak, lachen mensen ook niet, hoor. Trouwens, elke comedian buit zijn zwakke punten uit. Najib Amhali speelt nog altijd een Marokkaan, Els De Schepper speelt al twintig jaar uit dat ze een vrouw is. En als Philippe Geubels opkomt en met zijn stemgeluid hallo zegt, lachen mensen daar nog altijd om."

Begrijp je de kritiek niet een beetje?

"Jawel, en vroeger was die kritiek ook gedeeltelijk gegrond. Ik vertelde toen de ene grap na de andere. Nu sta ik met een verhaal op het podium. Toen ik deelnam aan het Leids Cabaret Festival was dat nog niet het geval. Ik geraakte er tot in de halve finale. Een enorme teleurstelling, want ik had meer verwacht. Alex Agnew was daar eerste geworden, Jeroen Leenders ook. Ik wilde in hun voetsporen treden en daarom pas deelnemen als ik er klaar voor was. Dat bleek niet het geval, maar ik dacht daar anders over."

Hoogmoed komt voor de val?

"Een beetje wel, ja. De weken erna hoefde het allemaal even niet meer. Waarom deed ik het eigenlijk nog? Ik werd toch niet geapprecieerd. Dat gevoel had ik. Zwaar. Mijn vriendin en Han Coucke, mijn regisseur, hebben me uit de put moeten trekken. Het gaat nog altijd zo. Na een goed optreden kan ik wel even op een positieve golf surfen, maar na twee slechte optredens kan ik echt heel diep zitten. Dan doe ik niets, zit ik hele dagen op Facebook rond te zwerven. Mijn vriendin voelt het ondertussen wel aankomen wanneer het misgaat. Hoewel het niet altijd mijn fout is. Het overkwam me bijvoorbeeld al wel vaker dat ik moest spelen op drie bierbakken, zonder lichten, zonder microfoon, terwijl het publiek op de eerste rij met de rug naar mij zat. Dan sta je weer met je voeten op de grond."

Het schijnt dat je start als comedian wel vaker confronterend was.

"Klopt, want mijn vrienden maakten er nooit een probleem van dat ik een dwerg ben. Pas toen ik op het podium kroop, viel me plots weer op hoe anders ik ben. Maar het is goed dat die confrontatie er kwam. Daardoor merkte ik dat ik nog te veel opkropte. Terwijl ik nu het gevoel heb dat ik veel meemaakte waartegen ik beter wel had gereageerd. Er waren bijvoorbeeld heel wat scholen die me niet als leerling wilden. Sommige omdat ze niet de nodige voorzieningen hadden, andere zonder goede reden. Die scholen beseften waarschijnlijk niet dat ze zo iemands toekomst kunnen ontnemen. Ik ging uiteindelijk naar het Instituut Dames in Antwerpen, waar ik als koning werd ontvangen. Ik kreeg er zelfs de sleutel van het salon, het pronkstuk van de school. Dat gaf me een warm gevoel. Een gevoel dat ik nu soms mis. Laatst nog wilde een man me boeken voor 'een dansevenement'. Waarschijnlijk wilde hij dat ik halfnaakt in een bad ging zitten terwijl er rondom vuurwerk werd afgestoken."

Hoe kijk je na al die ervaringen naar het menselijk ras?

"Vroeger zou ik zeker hebben geantwoord dat ik mensen haat. Dat is niet langer het geval, maar enkele jaren geleden wilde ik zo weinig mogelijk mensen zien. Ik gaf toen niet toe dat ik het moeilijk had met mezelf, ik stak de schuld op anderen. In die periode deed ik helemaal niets. Wat moest ik ook doen? Wie zou mij aanwerven? Je mag trouwens niet eens gaan werken als je invalide bent, want dan verlies je een deel van je uitkering. Mensen straffen, vind ik dat."

Vind je dat niet logisch?

"Nee. Je kunt gehandicapten beter hun uitkering geven bovenop hun loon. Om te tonen dat je het als maatschappij waardeert dat ze moeite doen om ergens aan de slag te gaan. Zo stimuleer je de economie ook, want als je meer mensen ertoe aanzet te werken, zijn er ook meer mensen die produceren en consumeren. Zo'n uitkering stelt trouwens toch niet veel voor. Als je daarvan moet leven, ben je een sukkelaar. Ik wil liever zelf geld verdienen. Ik heb mijn vriendin ook gezegd dat ze me tijdens de feestdagen geen geschenk moet geven."

Verwittigde je je vriendin ook over hoe een leven met jou er zou uitzien?

"Ik wilde heel graag een vriendin, maar ik had nooit gedacht dat ik voor mijn dertigste een relatie zou hebben. Als puber vond ik het heel frustrerend om te worden afgewezen en heel goed te beseffen waarom. Het was dus anderhalf jaar geleden mijn vriendin die mij het hof maakte. Ik heb haar gezegd dat ze eerst maar eens met mij over de Meir moest wandelen, want je moet als vrouw sterk in je schoenen staan om om te kunnen met de reacties. Zij gaat er bewonderenswaardig goed mee om. Als we ooit kinderen willen, gaan we wel tijdens de zwangerschap laten controleren of ze mijn dwerggroei niet erven."

Had je gewild dat jouw ouders dat ook hadden gedaan en ernaar handelden?

"Nee. Ik heb vrede met wie ik ben, maar daar had ik wel vijftien jaar de tijd voor nodig. Dat wil ik mijn kind niet aandoen. Dat en andere dingen. Tot mijn 21ste moest ik bijvoorbeeld om de vier jaar laten vaststellen dat ik nog altijd een dwerg ben. Mensonterend. Kan je je inbeelden hoe confronterend dat is? Mijn ouders dachten drie jaar lang dat ze een perfect gezond kind hadden. Op het moment dat ze te horen kregen dat dat niet zo was, moesten ze me ook nog eens tentoonstellen aan dokters die niets van mijn aandoening afwisten. 'Kleed hem maar uit, draai hem eens rond, laat hem rondwandelen.' Zo ging het echt. Ik was een freakshow. Ik hoop dat ik zulke situaties nu een beetje kan veranderen."

Waarom sta je dan op een podium en klaag je die situaties niet actiever aan?

"Goh, wat zou ik dan moeten doen? Een organisatie oprichten om te bestrijden hoe mensen omgaan met gehandicapten? Er zijn vast mensen die dat kunnen, maar tot nu toe werden die nooit bekend. Op mijn manier geef ik televisiemakers en publiek toch minder kans om in een boog rond dwergen heen te wandelen. Ik weet niet of het zal werken, maar die missie is er dan ook pas later bijgekomen. Ik wil eigenlijk gewoon mijn ding doen op een podium."

Waar komt die podiumdrang vandaan?

"Mijn enorm ego is zeker de belangrijkste reden om het podium op te zoeken. Nee, ik vind het vooral leuk dat je als stand-upcomedian alleen op het podium staat en dat je zelf moet zoeken naar een oplossing als het verkeerd gaat. Daarvoor kun je alleen je stem, je mimiek en je bewegingen gebruiken. Je hebt niets om je achter te verbergen."

Is humor niet het ultieme masker?

"Ja, dat wel. Humor schrikt af, het is een wapen. Als iemand mij op straat beledigt en ik daar iets grappig op kan antwoorden, lachen de omstaanders met mijn uitspraak in plaats van met de belediging. Op het podium werkt het net zo. Ik herinner me dat ik ooit al een belediging naar mijn hoofd kreeg geslingerd nog voor ik helemaal op het podium stond. Pak zo iemand aan met grappen en het publiek weet dat het maar beter twee keer nadenkt voor het ook iets gemeen naar me roept. Bovendien maak ik grappen over mezelf. Zo ben je anderen voor. Zo creëer je een schild."

Vind je het niet jammer dat je zo'n pantser optrekt?

"Iedereen trekt wel zo'n pantser op. Je moet maar eens proberen om tegen iedereen die je op straat tegenkomt goedemorgen te zeggen. Negen op de tien mensen zullen zich afvragen waarom je dat doet. Soms heb ik daarom het gevoel dat de meeste mensen hun instincten verloochenen. Denk maar aan onze tafelmanieren. Het bestek in verkeerde volgorde gebruiken in een chique restaurant? Ho maar, dat kan toch niet? En o wee als er water in een wijnglas zit. Waar zijn wij eigenlijk mee bezig? Je moet zo hard letten op wat je zegt en doet. Jammer."

Han Coucke, ook bekend als comedian Han Solo, zei daarom al dat humor in Vlaanderen niet gevaarlijk mag zijn.

"Dat klopt, dat zit hier zo ingebakken. Ik merk ook bij mezelf dat ik afvraag of ik wel een grap over moslims moet maken als er veel moslims in de zaal zitten. Maar waarom eigenlijk niet? Op het podium mag ik zeggen wat ik wil en ik laat me daar niet in beperken. Moslims hebben trouwens evenveel recht om uitgelachen te worden als ikzelf. Zeker omdat ik mezelf nu relativeer. Vroeger maakte ik geen enkele grap over mezelf, maar zat ik wel alles en iedereen af te zeiken. Tja, ik erger me aan zoveel, maar vooral aan mensen. Aan politici bijvoorbeeld. Zij moeten verwoorden wat wij willen zeggen, want wij zijn met te veel om het te zeggen. Alleen heb ik het gevoel dat politici tegenwoordig vergeten dat ze volksvertegenwoordigers zijn. Dat ze alleen hun eigen postje veilig willen stellen en dat ze de mensen waarvoor ze verantwoordelijk zijn in de kou laten staan."

Volg je de politiek dan goed?

"Niet echt, eigenlijk. Ik zou er te kwaad van worden.Ik kan er niet tegen dat politici proberen ons dom te houden. Alsof een land als Amerika echt oorlog voert omdat het de democratie ten goede komt. Maar ook aan het economisch systeem kan ik me ergeren, hoor. Een hele fabriek sluiten omdat het goedkoper is om in China te produceren, dat kan toch niet? Alles draait altijd zo om geld."

Zegt de man die de Lotto wil winnen.

"Inderdaad. (lacht) Geef het geld dat vrijkomt door dat soort ingrepen maar gewoon aan mij. Serieus nu: geld is belangrijk, maar ik kan me er wel aan ergeren dat alles om geld draait. Misschien moeten we maar opnieuw aan ruilhandel gaan doen."

Wat heb jij dan te bieden?

"(kijkt even rond) Een potje suiker dat bij mijn thee werd geserveerd."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234