Donderdag 06/05/2021

AchtergrondJustitie

‘Mijn bekentenis is gewoon gekocht’: hoe de Nederlandse politie een jaar lang de regie over het leven van Wim S. overnam

De rechtbanktekenaar legt de laatste hand aan het portret van Wim S.  Beeld rv
De rechtbanktekenaar legt de laatste hand aan het portret van Wim S.Beeld rv

Wim S. (46) zat zes jaar in een Nederlandse gevangenis door een via een Mister Big-operatie afgedwongen moordbekentenis. Die methode, waarbij de politie de complete regie over je leven overneemt, is erg omstreden. ‘Toen ik de rechter hoorde zeggen dat ik naar huis mocht, ben ik keihard beginnen wenen.’

Op 24 januari 2014 schrijft de Brusselse onderzoeksrechter Patrick De Coster een brief op hoge poten naar het federaal parket. Dat heeft hem drie maanden eerder gevraagd om op verzoek van het openbaar ministerie in Breda zes telefoonlijnen 24 uur per dag af te luisteren. Een zeskoppig team bij de moordsectie van de federale politie in Brussel heeft al die maanden meegeluisterd en meegelezen met de gsm’s en de tablets van de in Nederland wonende Belg Wim S. en zijn echtgenote.

Afgeluisterde gesprekken gaan doorgaans over drugs, wapens of wie er moet worden omgelegd. De gesprekken die het team op de zes lijnen onderschept gaan over wie de kinderen van school gaat halen en wat er moet worden gehaald bij de Albert Heijn. Het zijn zes Nederlandse nummers die in Nederland zelf ook al door de politie worden afgeluisterd. Als hem na drie maanden wordt gevraagd om de operatie nog eens met een maand te verlengen, schrijft De Coster: ‘Gebleken is evenwel dat er omzeggens geen communicaties, laat staan relevante, werden geregistreerd. De hier te lande toegestane en gelaste ‘taps’ leveren klaarblijkelijk niets op, en het heeft dan ook geen nut alsnog deze maatregelen te verlengen.’

Mister Big

Op elk naar onderzoeksrechter De Coster en Belgacom gestuurd document staat in grote letters waarom Wim S. moest worden afgeluisterd. Hij wordt verdacht van “moord”. S. werkt als zelfstandig IT’er bij Belgacom. Justitie in Breda heeft in 2013 een Mister Big-operatie opgezet tegen S.

Mister Big is een in de jaren 90 door de Canadese politie ontwikkelde opsporingsmethode voor cold cases. De politie heeft een heel sterk vermoeden wie de dader is, maar krijgt de bewijsvoering niet rond. Dan creëert ze een virtuele wereld waarin de verdachte z’n baan verliest, financieel in de knoei geraakt en afhankelijk wordt van een semi-misdaadorganisatie die hem af en toe een royaal betaald klusje toewerpt, en waarna hij op een gegeven ogenblik in vaste dienst kan komen, na een sollicitatie bij Mister Big, het hoofd van de organisatie. Die dan zegt: ‘Jij wordt verdacht van een moord, dat kan op termijn onze organisatie schaden. Vertel me wat er is gebeurd, dan regel ik het verder wel.’

In afleveringen 1 en 2 van The Confession Tapes op Netflix zie je hoe tieners Atif Rafay en Sebastian Burns in 1995 een drievoudige moord bekennen die ze niet hebben gepleegd. In Canada is de methode inmiddels verboden, nadat ze in 2014 een onschuldige tot bekentenissen had gebracht. En dat is ook wat Wim S. lijkt te zijn overkomen.

Wim S' toenmalige partner Heidy Goedhart (34) kwam in de nacht van 18 op 19 december 2010 om het leven. Beeld rv
Wim S' toenmalige partner Heidy Goedhart (34) kwam in de nacht van 18 op 19 december 2010 om het leven.Beeld rv

Zijn toenmalige partner Heidy Goedhart (34) kwam in de nacht van 18 op 19 december 2010 om het leven toen ze thuiskwam na een feestje. Vermoedelijk botste ze op haar achterkoer op een inbreker. Toen de politie ontdekte dat Wim een stiekeme buitenechtelijke relatie had, was hij meteen de hoofdverdachte geworden, ook al pleitten alle sporen-, DNA- en andere onderzoeken hem vrij. Wim zou drie maanden lang in voorarrest worden genomen, waarna de rechtbank zijn detentie schorste bij gebrek aan enig bewijs.

Er zou uiteindelijk een jaar overheen gaan voor hij zijn baan bij Belgacom verloor, want het is niet omdat je wordt getapt dat Belgacom – nu Proximus – je meteen ontslaat.

Proximus-woordvoerder Fabrice Gansbeke: “Het geheim van het onderzoek laat niet toe dat informatie over de identiteit van de betrokkene circuleert, ook niet binnen het bedrijf. Als het al opgemerkt zou worden, kunnen er geen beslissingen aan gekoppeld worden.”

Wim S. werd eind juni 2014 uiteindelijk toch ontslagen. “Ik denk dat ze het gedaan hebben met een discreet telefoontje”, zegt hij. “Of via een recruiter: in de IT-sector zitter er veel stations tussen werkgever en werknemer. Als je het bredere plaatje bekijkt, kan het niet anders of de Nederlandse politie zit achter mijn ontslag. Het financieel droogleggen van de target is een vast onderdeel van elke Mister Big-operatie.”

Naar Marbella

In september 2013, twee jaar na zijn vrijlating, werd S. benaderd door een zekere Joep en zijn vriendin Katja. Zij zeiden een vip-beveiligingsfirma voor de allerrijksten te runnen. Wim S., die bij Belgacom zo’n 8.000 euro netto verdiende, werd door Joep af en toe ingeschakeld voor criminele IT-klussen. Hij moest een sekstape wissen op een laptop, het klokje op een bewakingscamera wijzigen om een crimineel een alibi te bezorgen en gps-bakens schroeven onder een Mercedes. Gespreid over een klein jaar kreeg hij voor al die klusjes meer dan 32.000 euro aan cash toegestopt door Joep.

Wim S.: “Op een dag regelde Joep, zogezegd via een vip-klant, twee Harleys en daarmee gingen we rijden. Uit politieonderzoek na de moord op Heidy wisten ze dat ik er destijds van droomde een Harley-Davidson te kopen. De hele operatie was afgestemd op wat zij wisten over de Wim zoals die in 2010 leefde. Wij gingen op restaurant met Joep en Katja. Zij stuurden ons een geboortekaartje voor onze pasgeboren zoon. Katja kwam langs met babykleertjes. Toen mijn huidige partner klaagde over het gedoe rond haar echtscheiding, bood Joep plots aan om haar ex te ontvoeren en in een bos te verplichten een put te graven voor zichzelf.”

“Ze creëerden een nepbedrijf, met kantoor en al, op een industrieterrein in Margraten. Ze pronkten daar met BMW’s, Audi’s en een Ford Mustang. Ik zat naast Joep toen die op een dag 200 per uur reed op de autosnelweg. Hij gaf mij het gevoel dat zijn organisatie machtiger was dan wie ook. Na een uurtje vips schaduwen werden er Rolexen uitgedeeld. Het was bedoeld om een verpletterende indruk op me te maken, en dat deed het ook wel. Ik heb het nog altijd lastig om Joep te zien als iemand die maar een rol speelde. Ik zag hem in die tijd als mijn beste vriend.”

Meerdere leden van de organisatie, zo krijgt Wim te horen, hebben wel wat op hun kerfstok. Joep heeft ooit een dodelijk ongeval met vluchtmisdrijf begaan in Duitsland, maar kon toen rekenen op Philipe, die overal contacten had, ook bij de Duitse politie.

In de zomer van 2014 wordt de financiële situatie van S. steeds problematischer. Hij heeft 50.000 euro aan schulden en zijn bankrekening staat diep in het rood. Joep spiegelt hem een vast contract voor bij de organisatie, maar dan moet S. eerst op sollicitatie bij de grote baas, Philipe. Die bewoont een luxevilla in Marbella. Alleen als hij Philipe kan overtuigen, kan S. aan dezelfde financiële voorwaarden als bij Belgacom in dienst komen. Op 18 september 2014 is het zo ver.

Wim S.: “We gingen rond achten die avond zijn woonkamer binnen. Hij had een bundeltje papier bij zich. Mijn cv en mijn motivatiebrief en zo. Toen zei Philipe: ‘Er zit ook iets in deze map waar ik niet zo blij mee ben. Je weet vast wat ik bedoel.’ Ik zag dat hij stukken uit het politiedossier over de moord op Heidy bij zich had. Hij wou dat ik daar in de villa in Marbella de moord bekende. Dan zou hij wel een alibi regelen of een terminaal zieke doen bekennen. Natuurlijk heb ik geweigerd. Ik probeerde uitgelegd te krijgen dat ik het niet had gedaan, maar Philipe bleef herhalen dat zijn intuïtie hem nooit bedroog. Dat hij een zesde zintuig had en ik niets voor hem kon betekenen zolang ik niet bekende.”

Wim en Joep worden weggestuurd. Ook Joep krijgt te horen dat hij op staande voet ontslagen is, wegens het aanbrengen van een sollicitant met “ballast”.

Wim S.: “Toen werd ik bang. Echt bang. Deze lui voelden erg gevaarlijk aan. Ze gaven je het gevoel boven de wet en de politie te staan. Je wou ze vooral niet als vijand, want ze waren tot alles in staat. In de taxi heb ik Joep gevraagd om Philipe terug te bellen. Ik heb de moord dan maar bekend, en meteen daarna kreeg ik te horen dat ik aangeworven was. De barbecue ging aan. Feest.”

Schuldig aan moord

Een week na de bekentenis wordt S. bij hem thuis gearresteerd. De politie bestormt zijn huis met een stormram.

Op 23 mei 2016 veroordeelt de rechtbank in Breda Wim S. tot 18 jaar gevangenisstraf voor de moord op Heidy Goedhart. Op 5 februari 2018 verzwaart het gerechtshof in Den Bosch de straf tot 20 jaar. Het enige bewijs is telkens de bekentenis in Marbella. Tijdens het proces zegt Wim S.: “Ik was het niet. U hebt de verkeerde.” Later zegt hij: “Mijn bekentenis is gekocht, voor 32.000 euro.”

In Nederland stelde rechtspsycholoog Peter J. van Koppen in 2018 in een essay als eerste de veroordeling van S. ter discussie. Na een ultieme rechtszaak voor de Hoge Raad (te vergelijken met ons hof van cassatie) verbrak die eind 2019 het in Den Bosch gevelde verdict. Op 12 januari kwam S. na een tussenvonnis van de rechtbank in Den Haag onverwachts vrij in afwachting van een nieuw proces. In Nederland wordt dit gezien als het gebruikelijke procedurele stramien bij rechterlijke dwalingen, zoals de Schiedammer Parkmoord of de zaak rond verpleegster Lucia de Berk.

Wim S.: “Ik had ook voor de makkelijke weg kunnen kiezen. Ik ben Belg. Het was mijn recht om te vragen om mijn straf in een Belgische gevangenis uit te zitten. Ik kwam volgens mijn advocaten al in aanmerking voor een voorwaardelijke vrijlating of een elektronische enkelband. Naar een Belgische gevangenis verhuizen zou wel tot gevolg hebben gehad dat ik niet kon doorgaan met mijn procedure bij de Hoge Raad. Ik ben mijn onschuld blijven uitroepen. Ik dacht altijd: de waarheid wint, op het einde. Toen ik de rechter hoorde zeggen dat ik naar huis mocht, ben ik keihard beginnen wenen. Ik kon het eerst niet geloven. Na zo vaak tegen muren te zijn aangelopen. Met ook de hele tijd dat kwellende besef dat de moordenaars van Heidy vrij rondlopen. Oké, ik ging vreemd, maar ik hield erg veel van haar.”

In september start in Den Haag het derde proces tegen Wim S. Hij zegt vol vertrouwen te zijn.

Mister Big, Douglas De Coninck, uitgegeven bij Kritak, 293 p.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234