Woensdag 12/05/2021

Mijmeringen van een antiheld

Roman. Guido van Heulendonk toont zijn metier in Niemand uit België, waarin de liefde een mijnenveld blijkt én het verleden de hoofdpersonages in de nek valt.

Twintig jaar geleden kende de Vlaamse auteur Guido van Heulendonk (°1951) zijn moment de gloire. Als winnaar van De Gouden Uil in 1996 met Paarden zijn ook varkens leek zijn literaire bedje gespreid. Maar ondanks voortreffelijke romans als Buiten de wereld (2000) en Terug naar Killary Harbour (2004) verzeilde Van Heulendonk langzaam in de luwte, ook al omdat hij zelf elk mediagedruis afweerde.

In zijn verhalen en romans krioelt het van enigszins onhandige mannelijke protagonisten die licht gedesillusioneerd de wereld tegemoet treden. Ze houden zich staande met een verbaal harnas waarvan het sarcasme durft af te spatten. Edward Bottelaer uit Paarden zijn ook varkens is een typevoorbeeld, net als Dorian Dewit uit Barnsteen (2010).

En ook Blancke uit zijn nieuwe roman Niemand uit België is niet meteen begiftigd met een hoge aaibaarheidsfactor. De man van middelbare leeftijd is eind 2014 met zijn vriendin Cynthia op weg naar het Zuid-Engelse kuststadje Hastings, bekend van 'eeuwenoud wapengekletter'. Daar moet hij het huwelijk van zijn dochter Fleur met de Engelse Sebastian bijwonen.

Tongue-in-cheek

Dat hij de trouwplannen slechts via de uitnodiging verneemt en zijn aanstaande schoonzoon hem onbekend is, maakt hem korzelig. En zal zijn ex-vrouw, een succesvolle hoogleraar biochemica, er ook zijn? Het zet Blancke flink aan het mijmeren over zijn verleden en over zijn gekapseisde huwelijk met Marie-Claire, die een fascinatie had voor slagvelden. Hij snoepte haar ooit af van zijn beste vriend Zeger Boon, wat nog altijd af en toe wonden openrijt. Tot de gebeurtenissen een vreemde wending nemen.

Er worden veel tijdssprongen gemaakt in het doorwrochte Niemand uit België en Van Heulendonk loodst slag om slinger de grote geschiedenis binnen - van de vluchtelingenthematiek tot de UKIP van Nigel Farage, naast een resem historische weet-jes. Er kleeft een zeker ennui aan het hoofdpersonage, maar telkens haalt Van Heulendonk tijdig zijn tongue-in-cheekhumor van stal, waardoor de whiskydrinkende Blancke nooit zomaar in bitterheid vervalt. Zo neemt hij de grimmige karaktertrekjes en driftbuien van zijn antiheld geregeld subtiel op de hak.

Soms zie je wat te opzichtig de lasnaden van de romancompositie doorschemeren, maar toch blijft Van Heulendonk vakwerk afleveren, tjokvol referenties en intellectuele spielereitjes waar je lang zoet mee bent. En er is plots opstekende weemoed, die niemand kan verklaren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234