Maandag 14/10/2019

Mijlpalen in je vlees

Ik had nog mooie blonde krullen toen ik mijn eerste tattoo liet zetten: een cacaoboon compleet met blad. Eigenlijk leek die naaldentekening op mijn vel maar van ver op de werkelijkheid want ik moest aan de ingewijdenen - die ik toestond mijn bloot lijf te bewonderen - meestal uitleggen wat het was. "Neen, dit is geen rugbybal maar een cacaoboon." Toen was een tattoo nog not done bij deftige burgers en het heeft een paar jaar geduurd voor mijn moeder tot haar afschuw "de verminking van mijn schoon lichaam" op het strand van Blankenberge ontdekte.

Mijn eerste tattoo. De ultieme overwinning van de puberrevolutie. Eindelijk baas over eigen vel. Het werd een niet zo perfecte cacaoboon, maar nooit zou ik het pad van de chocolade nog verlaten. Met de pijn van de vele naaldenprikken kwam ook het besluit om niet de traditionele wegwijzers te volgen. Niet de eeuwige smaakherhaling van vanillesuiker en gebrande noten, maar iets nieuws, inventief maar toch perfect in smaakbalans en zoals een tattoo, botsend met het establishment. Rock-'n-roll in de chocoladewereld!

In het nieuwe millennium zijn tattoos mode, met dank aan de varkentjes van Wim Delvoye, Madonna en Beckham, en er zijn bijna evenveel tattooshops als Chinese restaurants. Toch zijn tattoos voor mij op de eerste plaats een statement gebleven, een boodschap waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Mijlpalen in je vlees gekerfd. Faby, languit op een reep chocolade, op de binnenkant van mijn onderarm (het mocht wel een beetje pijn doen en dat deed het ook!), Julius in sierlijk French script, een Michelin-mannetje, de Rolling Stones, mijn bezoek aan Londen met Gene Bervoets dat eindigde bij Henry Hate, de tattooïst die met de op Disney geïnspireerde figuurtjes als vaste naaldenprikker van Amy Winehouse beroemd werd. Ooit zijn we met de hele ploeg van het atelier naar Londen geweest om in groep een Chocolate Line-tattoo te zetten. "Wat doen we vanavond, jongens en meisjes? Gaan we op café of laten we een tattootje zetten?"

Er is gelukkig nog plaats, maar stilaan wordt mijn vel toch een soort stripverhaal waar elk beeldje via kleine zenuwbaantjes die bijzondere hersencelletjes activeert waarin dierbare herinneringen en emoties verborgen zitten.

Ooit was ik bij de Yora-indianen in de Amazone, ze begraven hun doden niet, maar ze blijven in de familie en men gaat er dagelijks tegen spreken. Luguber? Het is maar hoe je het bekijkt. Onder het motto 'het blijft in de familie' staat op meer en meer Vlaamse schoorsteenmantels een urne naast de foto van de grootvader met het traditionele papieren bloempje erbij. Mijn vel mogen ze afstropen en inkaderen, zo hebben mijn klein- en liefst ook nog mijn achterkleinkinderen een idee van wat ik op deze wereldkloot heb uitgespookt. En verandert de mode? Dan kunnen ze mijn vel nog altijd duur verkopen, zolang ze het maar niet doen voordat ik geschoten ben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234