Vrijdag 12/08/2022

Migraine

Migraine maakt me tot een mens die ik niet wil zijn

Politiek journaliste Tine Peeters, geen fan van emojournalistiek, maar ze wil wel graag beschrijven hoe het écht voelt Beeld Tim Dirven
Politiek journaliste Tine Peeters, geen fan van emojournalistiek, maar ze wil wel graag beschrijven hoe het écht voeltBeeld Tim Dirven

Of maandag nu de week van de migraine begint of niet, haar aanvallen zullen zich daar niet aan houden. Migraine heeft lak aan werk-, zon- en feestdagen. Tine Peeters, politiek journaliste bij De Morgen, wou dat ze de bedrading in haar hoofd kon vervangen: "Ik zou er grof geld voor neertellen."

TINE PEETERS

Beeld u uw ergste kater in. Het resultaat van twaalf pinten en zeven shots tequila. Het dunste streepje daglicht door uw gordijnen doet pijn. U kunt de geur van uw eigen deodorant niet verdragen. Zet dan een bankschroef op uw hoofd en draai ze aan tot het echt niet verder kan. Richt een stroboscoop op uw ogen en kijk recht in de kern. Nu heeft u bij benadering het epicentrum van een migraineaanval.

Dat hoofd klopt, bonkt en suist. Aangevuld met bliksemschichten heldere pijn. En nee, een aspirientje en een bloody mary zullen niet helpen.

De vergelijking met een kater klopt eigenlijk niet. Die heeft bij elkeen dezelfde oorzaak. Migraine niet. Net dat maakt de aanvaarding lastig, de misverstanden groot, en een behandeling moeilijk. Met deze beschrijving wil ik geen medelijden opwekken. Ik wil niet de prefab Moeder Teresa van de migrainepatiënten worden. Ego- en emojournalistiek zijn niet mijn favoriete genres. Ik beschouw mezelf als een fundamentele optimist die graag (en) hard leeft.

Taboe

Ik maak dit stuk omdat mijn chef het vriendelijk vroeg, en, in tweede instantie, omdat ik wel wil duidelijk maken hoe het echt voelt. Want het is geen banale hoofdpijn. Het gaat om spasmen van de bloedvaten in de hersenen, wat een heel lijf uit haar ritme trekt. Mijn maag blokkeert, mijn zicht valt weg, mijn energiepeil gaat onder nul. Ik moet in mijn hoofd zoeken naar een plek waar het geen pijn doet.

Over migraine hangt een waas van mysterie. Haast een taboe. Het hint voor veel mensen naar negentiende-eeuwse vrouwen uit de romans van Leo Tolstoj of Louis Couperus. Vrouwen die op een chaise longue in hun boudoir in het halfduister liggen te zwijmelen met de hand theatraal op hun voorhoofd. Die hun leven verlummelen en zich graag wentelen in hun zielige bestaan.

Wel, die associatie slaat nergens op. Complete onzin is het. U zou verbaasd zijn hoeveel hardwerkende mensen - persoonlijk ken ik een ex-minister, een woordvoerder, een marktonderzoekster en een Europees ambtenaar - er last van hebben. Hoe we tips uitwisselen en, als ware verslaafden, hopen op die ene shot medicatie die kan helpen.

Wat voor mij het moeilijkst blijft, is dat migraine een leven stil legt. Migraine maakt me tot een mens die ik niet wil zijn. Iemand die binnen ligt met de rolluiken naar beneden.

Geen zweefteef

Hoe goedbedoeld ook, kom bij mij niet af met reiki, yoga, chakra's of etherische olietjes. Die zweefteverij zal deze ziekte echt niet uitbannen. Voorzorgsmaatregelen vallen wel enigzins te nemen. Ik drink al jaren geen cola, koffie, zwarte thee of sinaasappelsap. Ik rook niet en drink nauwelijks alcohol. Ik eet en slaap op regelmatige tijdstippen. Een saai leven, jawel, maar dat maakt niks uit. Mochten vier rauwe eieren per dag het verschil maken, ik zou ze met plezier naar binnen klokken.

Met mijn ellenlange medicinale geschiedenis zal ik u niet vervelen. Slechts dit: ik heb al zes soorten van 'de pil', zeven dagelijkse medicijnen en minstens vijftien medicamenten bij een acute aanval geprobeerd. Triptanen, cortisone, ontstekingsremmers, ergotamines: organiseer maar een quiz. Vaak helpt al die medicatie even, maar nooit langer dan een half jaar.

In mijn kast ligt zelfs een diadeem die me op een personage van 'Star Trek' doet lijken. Voor u me toch weg zet als een gekkin, het ding werd gemaakt door de Universiteit van Luik en kreeg lovende artikels in respectabele vaktijdschriften. Buiten grappige foto's - mijn collega's wilden er zelfs eentje bij dit artikel zetten - leverde dit futuristisch accessoire echter niet veel op.

Nog één vooroordeel: met stress heeft het bij mij geen zier te maken. Mijn migraine houdt zich niet aan deadlines. Ze komt op werk-, zon- en feestdagen. De hoofdredactie, chefs en collega's hebben ook altijd erg begripvol gereageerd. Dat schrijf ik niet omdat ze meelezen, er zijn bewijzen van. Bij een lange aanval krijg ik bezorgde mails, telefoontjes en zelfs bloemen thuis. Nooit komt de vraag wanneer ik terugkom, alleen of het allemaal wel gaat.

En zeker geen luiaards

Van mij zult u ook geen geweeklaag horen over slechte dokters. De neurologen en gynaecoloog die me behandelen, doen veel meer dan hun job. Mijn 'vaste' neuroloog kan ik uit bed bellen, en dat mag u letterlijk nemen. Voor elk consult, en er zijn er veel, heeft hij zich bijgeschoold en komt hij met een nieuwe cocktail aanzetten. Een probaat middel is echter ontzettend moeilijk te vinden: elke migraine volgt haar eigen grillig patroon. Wat voor de één verlichting brengt, geeft de ander alleen maar meer pijn.

Een eenduidige conclusie bij dit artikel? Die is er niet. Behalve dit: migrainepatiënten zijn geen luiaards of plantrekkers. Het zijn gewone mensen die goesting hebben in wat gewone hoofdpijn die ze kunnen toewijzen aan net dat glas te veel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234