Zaterdag 25/01/2020

Mickey Mouse in de grote stad

Ed Harcourt brengt luisteraar op onvermoede plaatsen

Brussel / Van onze medewerker

Koen De Meester

Ed Harcourt heeft een kater, want hij heeft zijn 24ste verjaardag een dag eerder in een modieus Brussels café gevierd. Het is vier uur in de ochtend geworden en de drank heeft rijkelijk gevloeid. "Ah de hoofdpijn komt in golfjes...", kreunt hij. Ook Harcourts muziek brengt de luisteraar soms op onvermoede plaatsen. Het is dan ook geen toeval dat hij zijn eerste volwaardige cd Here Be Monsters heeft genoemd. Daarmee verwijzend naar wat cartografen schreven bij de onbekende plaatsen op stoffige, middeleeuwse kaarten.

Volgens Harcourt is het een specifiek Engelse uitdrukking die voortdurend vermeld werd en enthousiast merkt hij erbij op: "Er staan altijd van die fantastische tekeningen bij waarop octopussen met hun tentakels een schip naar de diepte meesleuren! Of een grote walvis met een gapende muil. Ik was tijdens mijn jeugd voortdurend omringd met dat soort afbeeldingen." Here Be Monsters is tevens de b-kant van een van zijn singles, maar het liedje hoorde blijkbaar niet op de gelijknamige cd. Dat is een keuze die buiten de zanger zelf ligt, zo blijkt. Met het onderwerp heeft het echter niets te maken, voegt Harcourt er snel aan toe: "Het handelt inderdaad over religie en cultussen. Volgens sommigen hoorde het niet thuis op de plaat, maar achteraf vind ik het net een van mijn beste songs en is het een stommiteit dat het niet op de cd staat."

Harcourt kende een vrij avontuurlijke jeugd, want zijn pa was diplomaat en tot zijn negentiende woonde Harcourt op diverse plaatsen in Europa. Hij denkt dat het zijn kijk op het leven ingrijpend heeft bepaald. "Aan de ene kant ben ik erg Brits, maar anderzijds merk ik duidelijke verschillen met de inwoners van good old Albion. We keerden in '95 terug naar de UK en toen pas ben ik echt goed beginnen te schrijven. Ik heb duidelijk een vaste basis nodig. Ik denk nu ook dat ik mijn midlifecrisis ongeveer op mijn tiende had! Toen ik twintig was, voelde ik me een stuk beter en begonnen de stukjes van de puzzel in elkaar te passen. Ik had mijn eigen kamer waar ik kon schrijven en lezen."

In elk interview van Harcourt vallen wel de namen van schrijvers die hij aan het lezen is op dat moment. "Ik ben net bezig met het oeuvre van Cormac McCarthy, maar daarnaast snuister ik ook in Raymond Carver, Lord Byron en John Donne. Er moet altijd poëzie tussen zitten, het liefst over vergiffenis en boete! Die thema's spreken mij erg aan, ik hou bij voorbeeld enorm van Shakespeare zijn King Lear."

Als we het hebben over zijn manier van schrijven, geeft Harcourt zelf aan dat er gevaren in zitten, maar hij woont in Londen en gaat telkens naar Sussex terug om daar in het huis van zijn grootmoeder te schrijven. "Dat alleenzijn is een must. In die kamer leef ik in mijn eigen wereld, het is de woning van mijn songs." Uit de vele liedjes die Harcourt daar schreef, koos hij een aantal demo's en daarmee liep hij vorig jaar de platenfirma's af. Groot was dan ook zijn verbazing toen de demo's zelf goed genoeg werden bevonden om te verschijnen op de mini-cd Maplewood. De plaat met zes liedjes leverde hem heel wat lof en opmerkelijke vergelijkingen op. De critici zwaaiden met namen als Tom Waits, Leonard Cohen, Lou Reed... Harcourt vindt het allemaal complimenten en er is één tekstschrijver die hij superieur vindt: Randy Newman. "Zijn teksten zijn fenomenaal! Hij is sarcastischer en gebruikt meer satire dan ik wens te zijn. Een song als 'Rednecks' bevat een soort bittere humor die door veel mensen niet begrepen wordt. Ik ben er liefhebber van, maar veel fatsoenrakkers snappen het niet. Heb je gehoord over die episode van het Britse programma Brass Eye? Het lag er zo dik op... de sensatiekranten die daar tegen reageerden, hadden zelf boter op hun hoofd!"

Op Here Be Monsters spelen de teksten van Harcourt dan ook een belangrijke rol. Zelf vindt hij dat hij nu pas echt vat begint te krijgen op de melodie en de woorden. En omdat we het daar straks over de eenzaamheid hadden, vallen de woorden 'I need to build a wall around me' (in 'God protect Your Soul') die gevolgd worden door 'but I want to smile with everybody'. Volgens Harcourt schuilt in die tegenstelling de kern van de cd. "Ik wil gelukkig zijn en ik voel ook wel dat alles aan het veranderen is door de madness die rondom mijn persoontje aan de gang is. Ik heb niets tegen verandering, maar ik wens wel met mijn beide voeten op de grond te blijven staan. Ed moet Ed blijven en ik wil geen parodie van mezelf worden terwijl mijn carrière aansleept... Ik ben een dromer, verre van cynisch, en zelfs een idealist, maar evengoed op mijn hoede in deze wereld. Ik voel me soms als een kleine Mickey Mouse, die in zijn eentje door de grote, dreigende stad loopt." Toch schrijft Ed Harcourt ook liefdesliedjes, maar niet zoals je die van de Backstreet Boys of 'N Sync hoort. "Van mij krijg je geen 'Baby I love you forever'-toestanden. Ik schrijf niet over geïdealiseerde liefdes. Al die boysbands schrijven hun songs nauwelijks zelf. Hoe kunnen zij weten waarover zij kwelen? Ik besef verdomme zeer goed waarover ik zing, zelfs mijn verzinsels zijn een realiteit voor mij. Ik werk vrij onbewust en soms haast surrealistisch."

Niet alleen op tekstueel vlak springt Harcourt uit de band, maar ook muzikaal is Here Be Monsters spannend. Naast poppareltjes als 'She Fell Into My Arms' en de white soul van 'Apple Of My Eye' staan er ook zeer indringende songs als 'Beneath The Heart Of Darkness' op. Voor een paar van die laatste soort songs is Harcourt erin geslaagd om producer Dave Fridman te strikken, bekend van Mercury Rev en Flaming Lips. Fridman had in eerste instantie zelf op een samenwerking aangestuurd, want hij was danig onder de indruk van Maplewood. Toen de twee elkaar ontmoetten, wilde Harcourt het liefst dat Fridman de hele cd mixte, maar die was op dat ogenblik aan de slag met Mogwai, Mercury Rev en Sparklehorse. "Zeg maar iedereen", zucht Harcourt, "maar gelukkig kon Dave toch nog werken aan twee songs en dat was voor mij een belevenis. Hij heeft een studio niet ver van Buffalo aan de Canadese grens. Buiten lag er een dik sneeuwtapijt en ik had een bronchitis. Ik begrijp nu waar de muziek van Mercury Rev vandaan komt: de weidse landschappen die je daar hebt, zijn indrukwekkend. Het heeft ook duidelijk gewerkt voor Mogwai, want hun plaat is erg pastoraal en mooi geworden. Ik weet nu ook hoe je het drumgeluid van Flaming Lips krijgt: je mag maar één of twee microfoons gebruiken en je moet het drumstel in een erg klein opnamekamertje plaatsen. Dan lijken ze wel te exploderen!"

Here Be Monsters verscheen op Heavenly en wordt verdeeld door EMI.

Ed Harcourt trad gisterenavond samen met Kat Onoma en The Married Monk op in de Orangerie van de Botanique in het kader van het Botaniquefestival in de Koningsstraat 236 te Brussel. De recensie leest u maandag in De Morgen Bis

Rock

'Here Be Monsters' verwijst naar wat cartografen schreven bij de onbekende plaatsen op stoffige, middeleeuwse kaarten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234