Zaterdag 23/10/2021

Michel

Michel Verschueren heeft sinds gisterenmiddag vier uur nog geen woord gesproken. Niet tegen zijn vrouw, niet tegen de president, niet tegen Alain Courtois. En nog radicaler: hij heeft sinds die afschuwelijke beelden uit Mo-naco ook geen hap gegeten en geen slok gedronken. Nog steeds zit hij in zijn gehalveerde kantoortje voor zich uit te staren alsof er een sabel anaal is ingebracht.

Dit komt nooit meer goed.

Michel is een man die kan lijden op niveau, maar er zijn natuurlijk grenzen. Barcelona-Club Brugge en Real Madrid-RC Genk, terwijl zijn RSCA Brussels voor een mindere beker staat te ploeteren tegen houthakkers uit het Noorden, het is voor de oude manager van zo'n paradoxale zotheid dat hij nu ook zou kunnen huilen bij een film als A Beautiful Mind. Deze ontreddering is niet te dragen. En straks al helemaal niet, wanneer zijn club in een tochtig hotel op een braakliggend industrieterrein, bij min twintig, aan de Uefacup moet beginnen.

Monaco: sinds jaar en dag was de va et vient van de rots voor Michel het warme bad van de erkenning. In de buurt van Café de Paris ontwaarde hij bij zichzelf elke keer weer een prinses Grace-achtig geluk. Meer nog dan in het Astridpark besefte hij dan: ik ben gejaagd door de vreugde van het leven. En nu, deze week, stonden daar dus ene Antoine Vanhove en ene Paul Heylen de egards in ontvangst te nemen. Egards die hem, mister Michel, quasi genetisch toebehoorden. Opeens waren de klaroenstoten van de Monegaskische gendarmerie voor boerenkinkels uit de provincie, net geen zak hooi.

De provincie in de Champions League, het heeft inderdaad een wat potsierlijk Che Guevara-gehalte. Zeker in deze barre tijden denk je bij Genk en Brugge toch meer aan kaplaarzen dan aan zilveren kicks. Meer aan Zwarte Lola en Willy Lustenhouwer dan aan Zinedine Zidane en Luis Enrique. Het heeft ook iets schaamteloos: vroeger hoorde je in de provincie altijd dat je gelukkig werd door zingeving, niet door geld.

Die tijd is voorbij. Nog voor de eerste bal in de Champions League getrapt is, zou de voorzitter van RC Genk, Jos Vaessen al geroepen hebben dat hij nu wel heel gauw een deel van zijn schulden wil terugvorderen. Met andere woorden: het gouden kalf mag een beetje opschieten met het vliegend schijt.

De spelers van Genk waren in de wolken met de Champions League-loting. "Madrid, Rome, Athene, prachtige hoofdsteden, schitterende affiches", riepen ze in koor. Het klinkt toch een beetje als 'Napels zien en sterven'. Er schijnt ook zoiets te bestaan als het genot van de vernedering, maar ik weet niet of Sonck en Dagano die staat van spiritualiteit al bereikt hebben. Ze lijken me nog te gretig met de bal.

Het allermooiste aan Real Madrid-RC Genk is nog de extreme inwisselbaarheid van de trainers. Sef Vergoossen en Vicente Del Bosque zijn beiden opgetrokken uit kurkeik. Je zult ze nooit uit de band zien springen, bang als ze zijn dat de magie van de wedstrijd in gevaar zou komen. Je verwacht ze eerder in een blokhut dan in het Grimaldi Forum. Je ziet aan beide heren dat ze kennis hebben van de wereld. Niet dat ze er zich op laten voorstaan, maar zij moeten nog weten wie Martin Luther King was. Daar kun je Hugo Broos en Chris Van Puyvelde beter niet naar vragen. Niet alleen de gedachten, ook de snorren van Sef en Vicente zijn inwisselbaar. Scheerkwastsnorren met haren die moeilijk gaan liggen.

Natuurlijk, twee Belgische ploegen in de Champions League is een gift van de goden. De Uefa heeft aan RC Genk en Club Brugge vijftien miljoen euro beloofd. Poor days are over, in de provincie. Vooral dat laatste steekt Michel Verschueren. Dat de Uefa zo'n stel provincialen geheel verzorgd op reis stuurt, is nog het ergste. Op een ogenblik dat hij en meneer Constant aan de bedelstaf moeten bij het Brusselse Gewest krijgen pummels die niet eens tweetalig zijn, laat staan liberaal, het manna in de schoot geworpen. Het lijkt wel of het organisch intellect van Marx weer onder de mensen is, ja zelfs onder duivenmelkers.

Michel Verschueren is niet alleen gekwetst in zijn trots en in zijn gevoel voor traditie, hij is vooral gekwetst in zijn ideologie. Groot is groot, klein is klein. Basta. De burgemeester van Brussel verdient ook meer dan zijn collegae van Brugge en Genk, en zo hoort het. Provincialen met vijftien miljoen euro op zak moeten in de ogen van Michel gewoon belachelijk gemaakt worden. Wellicht moeten ze zelfs als melaatsten door de stad worden gejaagd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234